କାଶୀନାଥ ବାବୁଙ୍କର ପୁଅଟିଏ ଓ ଝିଅଟିଏ । ପୁଅ ବଡ ଆଉ ଝିଅ ସାନ । ପୁଅଟିର ନାମ ପ୍ରଭାକର । ଝିଅଟିର ନାମ ପ୍ରମିଳା । ପ୍ରମିଳା ତା’ ବାପାଙ୍କର ଅତି ଅଲିଅଳି ଝିଅ । ପ୍ରମିଳାକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇ ତା’ ମାଆ ଚିରଦିନପାଇଁ ଏ ସଂସାର ଛାଡି ଚାଲିଗଲେ । ତାପରେ ସେ କାଶୀନାଥ ବାବୁ ପିଲା ଦୁହିଁଙ୍କୁ ସରକାରୀ ସ୍କୁଲ୍ରେ ପାଠ ପଢାଇଲେ । ବେଶ୍ ଆରାମ୍ରେ ପିଲାମାନେ ବି ଥାଆନ୍ତି । ବାପା ବି ତାଙ୍କ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଭଳିକିଭଳି ରଙ୍ଗ ବେରଙ୍ଗର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିବାକୁ ଦିଅନ୍ତି । ଭଲ ଖାଇବାକୁ ବି ଦିଅନ୍ତି । ଏପରିକି ମାଆ ଭଳି ପିଲାମାନଙ୍କର ଯତ୍ନ ମଧ୍ୟ ନିଅନ୍ତି । ପୁଅ ପ୍ରଭାକର ଅପେକ୍ଷା ସେ କାଶୀନାଥ ବାବୁ ଝିଅ ପ୍ରମିଳାକୁ ଖୁବ୍ ଭଲ ପାଆନ୍ତି । ପ୍ରମିତି ତା’ ମାଆ କଥା ପଚାରିଲେ, କାଶୀନାଥ ବାବୁ କହନ୍ତି ସେ ହିଁ ତା’ର ମାଆ, ଆଉ ସେ ହିଁ ତାର ବାପା । ଝିଅକୁ ଅତି ସ୍ନେହ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରନ୍ତି । ତାକୁ ତଥା ସେ ଝିଅକୁ ତା ବାପା କେବେବି ନାଆଁ ଧରି ଡାକନ୍ତି ନାହିଁ । କେବଳ ମାଆ ମାଆ ବୋଲି ଡାକନ୍ତି । କାଶୀନାଥ ବାବୁ କହନ୍ତି ମାଆ ପ୍ରମିଳା ତୁ ଯାହା କହିବୁ ତୋତେ ମୁଁ ତାହା ଆଣିଦେବି ।