ରାଜୁ ଓ ବିଜୁ ଦୁଇ ସାଙ୍ଗ । ସେ ଦୁହେଁ ଗୋଟିଏ ଶ୍ରେଣୀରେ ପାଠ ପଢନ୍ତି । ଶ୍ରେଣୀ ଗୃହରେ ପାଖାପାଖି ହୋଇ ମଧ୍ୟ ବସନ୍ତି । ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଗୋଟିଏ ମନ । ଖାଇବା, ଶୋଇବା, ସମୟତକ ଛାଡି ସବୁବେଳେ ସେମାନେ ଏକାଠି ଖେଳନ୍ତି ଓ ବୁଲନ୍ତି । ରାଜୁ ଓ ବିଜୁ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଜୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ । ୟା’ ତା’ ବାଡିରେ ପଶି ପିଜୁଳି କାକୁଡି ଆମ୍ବ ପ୍ରଭୃତି ଚୋରି କରେ । ବିଜୁର ସ୍ୱଭାବ ଏତେ ଖରାପ ବୋଲି ରାଜୁ ତ ଆଉ ଜାଣି ନଥାଏ । ରାଜୁର ସ୍ୱଭାବ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭଲ । ନିହାତି ଶାନ୍ତ, ସରଳ, ଉଦାର ସ୍ୱଭାବର । କୌଣସି ଉପାୟରେ ରାଜୁ, ବିଜୁର ମନ୍ଦ ସ୍ୱଭାବ ଜାଣିପାରିଲା । ବିଜୁକୁ ବୁଝାଇଲା ରାଜୁ । ରାଜୁ କହିଲା, ଦେଖ ବିଜୁ ‘ଚୋରି କରିବା ମହାପାପ’ । ତୁ କହିଲୁ ବିଜୁ ସମସ୍ତେ ଯେତେବେଳେ ତୋର ମନ୍ଦ ସ୍ୱଭାବ ଜାଣିଯିବେ ଘରେ ଓ ବାହାରେ ସମସ୍ତେ ତୋତେ ଘୃଣା କରିବେ । ତୁ, ତ ଜାଣୁ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଗୁରୁଜୀ କହନ୍ତି, ଘରେ ବାପା, ମାଆ ବି କହନ୍ତି, ‘ଚୋରି କରିବା ମହାପାପ’ । ଏମିତି ଛୋଟ ଚୋରି କରୁ କରୁ ତୁ ବଡ ଚୋର ହୋଇଯିବୁ । ବାପାର ନାଆଁ ପକାଇବୁ, ସମସ୍ତେ କହିବେ ଅମୁକ ପୁଅଟା ଚୋରଟାଏ । ଚୋରଟାର ମାନସମ୍ମାନ କିଛି ବି ନାହିଁ । ତୁ ମୋ କଥା ମାନ ବିଜୁ । ତୁ ଚୋରି ଆଦୌ କର ନାହିଁ । ବିଜୁ ରାଜୁର ସବୁ କଥା ଶୁଣିଲା, ହେଲେ ଏ କାନରେ ପୂରାଇ ସେ କାନରେ ବାହାର କରିଦେଲା । ବିଜୁର ତ ଚୋରି କରିବା ଏକ ଅଭ୍ୟାସରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ସେ ସେହିଭଳି ଚୋରି କରି ଚାଲିଲା । ବିଜୁର କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ ନ ଦେଖି ରାଜୁ ଆଉ ବିଜୁ ସହିତ କଥାବାର୍ତ୍ତା କଲା ନାହିଁ । ରାଜୁ ବିଜୁକୁ କହିଲା ତୁ ଆଉ ମୋ ସାଙ୍ଗରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କର ନାହିଁ କି ସାଙ୍ଗ ବି ହେବୁ ନାହିଁ ।