ଭାରତର ଦକ୍ଷିଣରେ ‘ମହିଳାରୋପ୍ୟ’ ନାମକ ଏକ ନଗରୀ ଥିଲା । ଏହି ନଗରୀର କେନ୍ଦ୍ରସ୍ଥଳରେ ଏକ ବିରାଟ ବୃକ୍ଷ ଥିଲା । ସେହି ବୃକ୍ଷଟି ନାନା ଜାତିର ଫଳ, ଫୁଲରେ ପୂରି ଉଠିଥିଲା । ସେହି ବୃକ୍ଷରେ ମଧ୍ୟ ନାନାଦି ଜାତିର ପକ୍ଷୀ ବସା ବାନ୍ଧି ରହିଥାଆନ୍ତି । ବୃକ୍ଷଟି ବାଟୋଇ ମାନଙ୍କୁ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଶୀତଳ ଛାୟା ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲା । ଏହି ବୃକ୍ଷର ଏକ ଶାଖାରେ ‘ଲଘୁପତନକ’ ନାମକ ଏକ କୁଆ ବାସ କରୁଥିଲା । ଏକଦା କୁଆଟି ଖାଦ୍ୟ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବା ପାଇଁ ବୃକ୍ଷର କିଛି ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲା । ଫେରିବା ସମୟରେ ହଠାତ୍ ତାର ଆଖି ଏକ କଳା ଶିକାରୀ ଉପରେ ପଡିଲା, ଯିଏକି ଧିରେ ଧିରେ ସେହି ବୃକ୍ଷ ନିକଟକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିଲା । ‘ଲଘୁପତନକ’ ଏହା ଦେଖିବା ପରେ ହଠାତ୍ ଭୟଭୀତ ହୋଇପଡିଲେ । କିଛି ସମୟ ସେହି ସ୍ଥାନରେ ରହି ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ ଶିକାରୀଟି କଣ କରୁଛି? ଶିକାରୀଟି ଧିରେ ଧିରେ ଯାଇ ଗଛ ନିକଟରେ ପହଁଚିଲା । ଗଛର ଚର୍ତୁପାଶ୍ୱର୍ରେ ଜାଲ ବସାଇ ଚାରିଆଡେ ଖାଦ୍ୟ ବିଂଚିଦେଲା । ଲଘୁପତନକ ଏହା ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ସଂଗେ ସଂଗେ ବୃକ୍ଷରେ ଥିବା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଏହି କଥା ଜଣାଇଦେଲେ, ଏବଂ ସଭିଙ୍କୁ ସତର୍କ ହୋଇ ରହିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଧେଶ ଦେଲେ ।