ହରିବଂଶ ନିଜ ପ୍ରିୟାକୁ ଦେଖି ଡାକିଲା ପ୍ରାଣେଶ୍ୱରୀ, ତୁ ମୋତେ ଭୁଲି ଏହିଠାରେ ରହିଛୁ । ମୁଁ ତୃଷାତୁର ଥିଲି । ତୁ ଜଳ ନେବାକୁ ଆସି ଏଠାରେ ରହିଲୁ । ଜଳ ନେଇ ତୁ ଯିବୁ କ’ଣ ମୋତେ ପାଶୋରି ଦେଲୁ । ଶୁଣ୍ଢୀର ଗୃହରେ ରହି ତୁ କି ସୁଖ ପାଉଛୁ । ପ୍ରାଣପ୍ରିୟା ଆସ ଆମ୍ଭେ ଯିବା । ତୋ ବିନେ ମୋତେ ଅଧୈର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଛି । ସେ ତ ବିଟପି ନାରୀ, ହରିବଂଶକୁ ଦେଖି ମୁହଁ ମୋଡିଦେଲା । ତା’ ଆଡକୁ କର୍ଣ୍ଣପାତ କଲା ନାହିଁ ।  ହରିବଂଶ ନିରୁପାୟ ହୋଇ ତା’ ଗୋଡ ତଳେ ପଡିଲା । ମୁଁ ତୋଠାରେ କି ଅପରାଧ କରିଛି ସଖୀ । ତୁ ମୋତେ ଛାଡି ଆସିଲୁ । ଯାହା ହୋଇଛି ହେଲା । ଏବେ ଆସ । ହରିବଂଶର ଆକୁଳ ସ୍ୱଭାବ ଦେଖି ରାଜକନ୍ୟା ଏକ କଟୁରି ଧରି ହରିବଂଶକୁ ହାଣିଦେଲା । ତା’ର ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଣ୍ଡିକୁ ନେଇ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲା । ଶୁକ କହିଲା ହେ ରାଜନ, ଦୋଚାରୁଣୀ ନାରୀର ଏହିପରି ଗତି । ଅତି ପ୍ରୀତି କରିବାରେ ମୃତ୍ୟୁ ସୁନିଶ୍ଚିତ । ଶୁକ କହିଲା ହେ ନୃପ ଏବେ ମୋ କଥା ଶୁଣ । ଶୁକ କଥା ଶୁଣି ନୃପ କହିଲେ ମୁଁ ତୁମ୍ଭ କଥାରେ ଆଜି ସନ୍ତୋଷ ହେଲି । ତାହାପରେ ଶୁକ ନୃପତିଙ୍କୁ ଯିବାପାଇଁ ବିଦାୟ ମାଗିଲେ । ରାଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ଶୁକପକ୍ଷୀକୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ । ପରେ ରାଜାଙ୍କର ମନରେ ଖେଦ ଜାତ ହେଲା । ଶାରୀ କଥା ଚିନ୍ତାକରି ଶୁକ ଗଗନ ମାର୍ଗରେ ଗମନ କରି ଶାରୀ ପାଖରେ ପହଁଚିଲା । ଶୁକ ଆସିବାର ଦେଖି ଶାରୀ ତାଙ୍କୁ ଅଧା ବାଟରୁ ପାଛୋଟି ନେଲା । ଅତି ଆନନ୍ଦ ହୋଇ ନିଜର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଇ ତାଙ୍କର କୁଶଳ ପୁଚ୍ଛିଲା । ଶୁକ କହିଲା ପ୍ରିୟ ସହି ବହୁତ ଭଲରେ ରହିଥିଲି । ହେ ସଖି କୁହ ତୁମ୍ଭେ କୁଶଳରେ ଅଛ ତ । ଶୁକ କହିଲା ପ୍ରିୟେ ତୁମ୍ଭ କଥା ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଭାବେ ସେତିକି ମୋତେ ଦୁଃଖ ଲାଗେ । ଶୁକ ମୁଖରୁ କୁଶଳ କଥା ଶୁଣି ଶାରୀ କହିଲା ମୁଁ ଭଲରେ ଅଛି । ପୁତ୍ରକୁ ଧରି ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଏକା ଅଛି ତେଣୁ ଅନ୍ୟ ନାରୀ ପାଇ ତୁମ୍ଭେ ମୋତେ ଭୁଲି ଯାଇଛ । ତେଣୁ ତୁମ୍ଭର ଆସିବା ବିଳମ୍ବ ହେଲା । ଶାରୀ କଥା ଶୁଣି ଶୁକ କହିଲା ହେ ଶାରୀ, ମୁଁ ଲମ୍ପଟ ପୁରୁଷ ନୁହେଁ । ଦରବାରରେ ମୁଁ ପ୍ରତିଦିନ ଥାଏ । ମନରେ ଚିନ୍ତାକରେ ମୋତେ ନଦେଖି ମୋ ପ୍ରିୟା ଆନ ଶୁକକୁ ଭଜିଲାଣି । ଶାରୀ କହିଲା ହେ କାନ୍ତ ସେ କଥା ମନରୁ ତ୍ୟାଗକର । ତୁମ୍ଭେ ମୋର ପତି, ଆତ୍ମୀୟସ୍ୱଜନ । ତୁମ୍ଭବିନା ମୋର ଅନ୍ୟକେହିନାହିଁ । ଶୁକ ନିତି ବସାରେ ରହେ ଶାରୀ ଯାଇ ଅରଣ୍ୟରୁ ପକ୍ୱଫଳ ଆଣି ଶୁକକୁ ଭୁଞ୍ଜିବାକୁ ଦିଏ । ଆନନ୍ଦରେ ଦୁହେଁ ରଜନୀ ବିତାନ୍ତି । ଏପରି ଭାବରେ ପନ୍ଦର ଦିନ ସମୟ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ହେଲା । ଶୁକ ଦିନେ ଶାରୀକୁ କହିଲା ପ୍ରିୟେ ଏବେ ମୋତେ ଖୁସିରେ ବିଦାୟ ଦେଲେ ମୁଁ ମୋ କର୍ମକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯିବି । ବିଶେଷ ବିଳମ୍ବ ହେଲେ ରାଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ହେବେ । ଶାରୀକୁ ଶୁକ ବହୁତ ବୁଝାଇ ଶୂନ୍ୟମାର୍ଗକୁ ଉଡିଗଲା । ଆକାଶମାର୍ଗରେ ଶୁକପକ୍ଷୀ ଯାଉ ଯାଉ ଗୋଟିଏ ଦେଉଳ ଦେଖିଲା । ମନମଧ୍ୟରେ ଚିନ୍ତା କଲା ମୁଁ ପଥ ଭୁଲିଗଲି କି? କିଛି ନଭାବି ସେ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲା । ସେଠାକାର ବୃକ୍ଷରେ ଅମର ଫଳ ଫଳିଥିବାର ଦେଖି ଚିନ୍ତାକଲା ଏ ଫଳ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ । ପୁଣ୍ୟବନ୍ତ ଜନମାନେ ଏ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ।