ତା’ପର ଦିନ ଠାରୁ ତେନାଲୀରାମା ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିପଡିଲେ । ଅନୁସନ୍ଧାନ କରି ସେ ଜାଣିଲେ ଯେ, ଜଣେ ଚିତ୍ରକର ହିଁ ସେହି ମୟୂରର ବର୍ଣ୍ଣକୁ ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗ ସାହାଯ୍ୟରେ ବଦଳାଇ ଦେଇପାରୁଛି । କାହିଁକି ନା’ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଧରାପୃଷ୍ଠରେ ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର ମୟୂର ସୃଷ୍ଟି ହିଁ ହୋଇନାହଁନ୍ତି । ତେନାଲୀରାମା ସଂଗେ ସଂଗେ ଆଉ ଚାରୋଟି ଲାଲ୍ ମୟୂର କରିବା ପାଇଁ ବରାଦ୍ ଦେଲେ । ତହିଁ ଆରଦିନ ଲାଲ୍ ମୟୂରମାନଙ୍କ ସହିତ ଚିତ୍ରକରକୁ ଧରି ତେନାଲୀରାମା ରାଜାଙ୍କ ଦରବାରରେ ଯାଇ ପହଁଚିଲେ । ତାପରେ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମହାରାଜ୍! ଦେଖନ୍ତୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଗୋଟେ ନୁହେଁ ଚାରି ଚାରିଟା ଲାଲ୍ ମୟୂର ନେଇ ଆସିଛି ।” ତେନାଲୀରାମାଙ୍କ ସହିତ ପୁଣି ଆଉ ଚାରିଟା ମୟୂର ଦେଖି ରାଜା ହଠାତ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ । ତେଣୁ ରାଜା ସଂଗେ ସଂଗେ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ କହି ତେନାଲୀରାମାଙ୍କ ପାଇଁ ପଚାଶହଜାର ଟଙ୍କାର ଅର୍ଥ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଦେଲେ । ରାଜା ଏହି ଅର୍ଥ ପ୍ରଦାନ କରିବା ସମୟରେ ତେନାଲୀରାମା ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମହାରାଜ! ପ୍ରକୃତ ପୁରସ୍କାରର ଯୋଗ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ଏହି ଚିତ୍ରକର ଜଣକ । ଯିଏ କି ନିଜ କଳାର ଯାଦୁ ବଳରେ ମୟୂରର ଅସଲ ରଙ୍ଗ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରି ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗ ଦେଇ ପାରନ୍ତି । ସେବକ ଜଣକ ଯେଉଁ ମୟୂରକୁ ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶର ଘଂଚ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରୁ ପାଇଥିଲେ ବୋଲି କହିଥିଲେ, ପ୍ରକୃତରେ ସେ ସେଠାରୁ ତାକୁ ନଆଣି ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଠାରୁ ଆଣିଛନ୍ତି ।” ରାଜା ଏଥର ପ୍ରକୃତ ସତ କଥା ଜାଣିପାରି ଉକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ପଚାଶ ହଜାର ଟଙ୍କା ଫେରାଇବାକୁ ଆଦେଶ ଦେବା ସଂଗେ ସଂଗେ ତାକୁ ପାଂଚହଜାର ଟଙ୍କା ଜୋରିମାନା ମଧ୍ୟ ଦେବାକୁ କହିଲେ । ବିଚରା ସେବକଟି ଏବେ କରିବ ବା କ’ଣ? ଏଣିକି ସେ କେବଳ ନିଜର କାନମୁଣ୍ଡ ଆଉଁସି ତା ଘରକୁ ଫେରିଲା । ରାଜା ତେନାଲୀରାମାଙ୍କ ବିଚକ୍ଷଣ ବୁଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ସଂଗେ ସଂଗେ ସେ ଚିତ୍ରକରକୁ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍କାର ପୁରସ୍କାର ପ୍ରଦାନ କଲେ ।