ସେ ଛାତିକୁ ଦମ୍ଭ କରି କହିଲା – “କ’ଣ ବାଘମାମୁଁ ଖାଦ୍ୟଟା କେମିତି ଲାଗିଲା । ବୋଧହୁଏ ତମ ପେଟ ପୁରି ନଥିବ । ଠିକ୍ ଅଛି, କାଲି କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ମାଲ୍ଟା ଆଣିବି ତମେ ଦି’ଦିନ ଖାଇବ ।” ବାଘ ବାଛୁରୀକୁ ଖାଉ ଖାଉ ଟିକେ ରହିଯାଇ କହିଲା – “ଆଚ୍ଛା, ଏ ବାଛୁରୀକୁ ମୋ ଗୁମ୍ଫାକୁ ତା’ହେଲେ ତୁ ଆଣିଥିଲୁ । ତୋତେ କିଏ କହିଲା ମୋ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଯୋଗାଣ କରିବାକୁ?” ଛେଳି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ କହିଲା – “ଈଶ୍ୱର ମୋତେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖାଦେଇ କହିଲେ, ଜଙ୍ଗଲରେ ଗୋଟାଏ ମହାବଳ ବାଘ ଅଛି, ଆଜି ଠାରୁ ତା’ର ଖାଦ୍ୟ ଯୋଗାଇବା ଦାୟିତ୍ୱ ତୋର । ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ତୁ ତା’ର ଋଣି ଥିଲୁ । ତେଣୁ ଏ ଜନ୍ମରେ ସେ ଯେହେତୁ ବୁଢା ହୋଇ ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରିପାରୁନି, ଅବଶିଷ୍ଟ ଦିନ ତୁ ତାକୁ ଖାଦ୍ୟ ଯୋଗାଇ ଋଣମୁକ୍ତ ହେବୁ । ତା’ପରେ ଈଶ୍ୱର ମୋତେ କେଉଁଦିନ କେଉଁ ଖାଦ୍ୟ କେଉଁଠାରୁ ଆଣିବି ତା’ର ସନ୍ଧାନ ଦେଇ ତମ ଗୁମ୍ଫା ଦେଖାଇ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନ ହୋଇଗଲେ । ସେ ଆଜି ଏଇ ବାଛୁରୀଟିକୁ ତମ ଗୁମ୍ଫାକୁ ଆଣିବାକୁ ଦେଖାଇଥିଲେ । ତେଣୁ ମୁଁ ନେଇ ଆସିଲି । ବାଘ ଛେଳିକୁ ପ୍ରଶଂସା କରି କହିଲା – ମୋର ଖାଦ୍ୟ ଦରକାରଥିବା ବେଳେ ତୁ ମତେ ଭଲ ଶିକାରଟିଏ ଯୋଗାଡ କରି ଦେଇଛୁ । ଛେଳି ହସି ହସି କହିଲା – ଆସନ୍ତା କାଲି ତମ ପାଇଁ ଆହୁରି ବଢିଆ ଶିକାର ଯୋଗାଡ କରି ଆଣିବି । ରାତି ପାହିଲା, ବାଘ କହିଲା – ଛେଳି ମୁଁ ତୋତେ ଏଇ ଗୁମ୍ଫାରେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିବି ବାଛି ବାଛି ଭଲ ଶିକାରଟିଏ ଆଣିବୁ । ଛେଳି ହଁ ମାରି ମେଁ… ମେଁ… ବୋବାଇ ବୋବାଇ ବାଘ ହାବୁଡରୁ ଖସି ଆସିଲା । ଛେଳିର ଉପସ୍ଥିତ ବୁଦ୍ଧି ଯୋଗୁଁ ସେ ବାଘ ମୁହଁରୁ ନିଜ ଜୀବନ ବଂଚାଇ ପାରିଲା । କଥାରେ ଅଛି ଶକ୍ତିର ବଳ ଠାରୁ ବୁଦ୍ଧିର ବଳ ବେଶି ।