ଗୋଟିଏ ବୃହତ ବୃକ୍ଷର ଡାଳରେ ଏକ ଘରଚଟିଆ ଦମ୍ପତି ବାସ କରୁଥିଲେ । ଘରଚଟିଆ ଦମ୍ପତି ଖୁବ୍ ଖୁସିରେ ସେହି ଗଛରେ ବସା ବାନ୍ଧି କାଳାତିପାତ କରୁଥାନ୍ତି । ଏକଦା, ଶୀତଦିନେ ହଠାତ୍ ଝଡ ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା । ବେଳକୁ ବେଳ ବର୍ଷା ପବନ ବଢିବାକୁ ଲାଗିଲା । ଏଣେ ବର୍ଷା ପବନ ସାଙ୍ଗକୁ, ଶୀତର ପ୍ରକୋପ ପଶୁପକ୍ଷୀମାନଙ୍କୁ ସହିବାକୁ କଷ୍ଟକର ହୋଇ ପଡିଲା । କିଛି ସମୟ ପରେ ଏକ ମାଙ୍କଡ ବର୍ଷାରେ ଭିଜି ଭିଜି ଆସି ସେହି ବୃକ୍ଷ ମୂଳରେ ପହଁଚିଲା, ଯେଉଁ ବୃକ୍ଷଟିରେ ଘରଚଟିଆ ଦମ୍ପତି ବାସ କରୁଥିଲେ । ବର୍ଷା, ପବନ ହେତୁ ଶୀତରେ ସେ ଥରୁଥାଏ । ମାଙ୍କଡର ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ଘରଚଟିଆ ଦମ୍ପତିଙ୍କ ମନରେ ସମବେଦନା ଜାଗ୍ରତ ହେଲା । ମାଙ୍କଡଟିର ଦୁଃଖ ସହି ନପାରି ମା’ ଘରଚଟିଆଟି କହିଲା, ‘ଭାଇ’! ‘ତୁମର ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପରି ହାତ ଏବଂ ଗୋଡ ଅଛି । ତମେ ତ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଛ । ତେଣୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେପରି ଘର ତିଆରି କରି ରହୁଛନ୍ତି ତୁମେ ସେମିତି ନିଜପାଇଁ ଏକ ଘର ତିଆରି କରୁନ’?