ଗୋଟିଏ ସହରରେ ଚାରିଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପିଲା ବାସ କରୁଥିଲେ । ପିଲାଟି ଦିନରୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘନିଷ୍ଠ ସଂପର୍କ ଥାଏ । କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଘୋର ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ମଧ୍ୟରେ କାଳାତିପାତ କରୁଥାଆନ୍ତି । ଦିନେ ସେମାନେ ଚିନ୍ତାକଲେ କ’ଣ କଲେ ସେମାନେ ଅଧିକ ଅର୍ଥ ଉପାର୍ଜନ କରିପାରିବେ । କାରଣ ଧନହୀନ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ସମାଜ ସବୁ ସମୟରେ ଘୃଣା ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖି ଆସିଛି । ଶେଷରେ ଚାରିବନ୍ଧୁ ଠିକ୍ କଲେ ଦେଶ ଛାଡି ଅନ୍ୟ ଏକ ଦେଶକୁ ଚାଲିଯିବେ । ତହିଁ ଆରଦିନ ସକାଳୁ ଚାରିବନ୍ଧୁ ବିଦେଶ ଅଭିମୁଖେ ବାହାରି ପଡିଲେ । କିଛି ବାଟ ଚାଲି ଚାଲି ଗଲାପରେ ସେମାନେ ଅବନ୍ତୀ ନଗରୀରେ ପହଁଚିଲେ । ସିପ୍ରା ନଦୀରେ ଗାଧୋଇ ସେଠାରେ ଥିବା ଏକ ଶିବ ମନ୍ଦିରରେ ପୂଜା ଅର୍ଚ୍ଚନା ଆରମ୍ଭ କଲେ । ମନ୍ଦିରରୁ ଫେରିବା ପରେ ସେମାନଙ୍କର ଏକ ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କ ସହିତ ସାକ୍ଷାତ ହେଲା । ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରକେ ଚାରି ବନ୍ଧୁ ତାଙ୍କ ପାଦତଳେ ଲୋଟିପଡି ତାଙ୍କୁ ଏହି ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ନେହୁରା ହେଲେ । ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ପ୍ରଥମେ ସେମାନଙ୍କର ପରିଚୟ ପଚାରିବା ସଂଗେ ସଂଗେ ସେମାନଙ୍କର ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟ ସଂପର୍କରେ ଜାଣିବାପାଇଁ ଇଚ୍ଛାପ୍ରକାଶ କଲେ । ସେମାନଙ୍କର ଆକୁଳ ପ୍ରାର୍ଥନା ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କ ହୃଦୟ ତରଳାଇ ଦେଲା । ନିଜର ଐଶ୍ୱରିକ ଶକ୍ତି ବଳରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେ ଚାରୋଟି ଦୀପ ଦାନ କଲେ ଏବଂ କହିଲେ ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏହି ଦୀପ ଜଳାଇ ହାତରେ ରଖି ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ଆଡକୁ ଗମନ କର । ଯେଉଁଠାରେ ଯାହା ହାତରୁ ଏହି ଦୀପ ଖସିପଡିବ ସେ ସେହି ସ୍ଥାନ ଖନନ କଲେ ସେଠାରୁ ପ୍ରଚୁର ଧନ ପାଇବ । ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଉପାୟ ବତାଇ ଦେଲେ ସତ କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ଲୋଭଠାରୁ ଦୂରେଇ ରହିବା ପାଇଁ ସତର୍କ ମଧ୍ୟ କରାଇଦେଲେ ।