ମହାରାଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ

ଅନେକ ଦିନ ତଳେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନଗରରେ ଜଣେ ଖୁବ୍ ନାମଯାଦା ରାଜା ରାଜୁତି କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନାମ ହେଉଛି ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ । କେତେକ ବିଦ୍ୱାନ କହନ୍ତି, ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ତାଙ୍କର ଅସଲ ନାମ ନୁହେଁ, ସେ ହେଉଛି ତାଙ୍କର ଉପାଧି । ସେ ଯାହା ବି ହେଉ, ସେହି ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ନାମରେ ସେ ସବୁଠି ମାନ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପାଉଥିଲେ । ସେ ନିଜର ସାଧନା ବଳରେ ଢେର ଢେର ଅସାଧ୍ୟ ବିଦ୍ୟା ସାଧିଥିଲେ । ଶାସ୍ତ୍ର, ସଂହିତା, ସ୍ମୃତି ଇତ୍ୟାଦିରେ ଯେମିତି ସେ ଧୁରନ୍ଧର ଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧବିଦ୍ୟା, ଚିକିତ୍ସା ବିଦ୍ୟା, ଜ୍ୟୋତିଷ ବିଦ୍ୟା, କାରିଗରୀ ବିଦ୍ୟା, ମନ୍ତ୍ର, ଯନ୍ତ୍ର, ତନ୍ତ୍ର ବିଦ୍ୟା, ବେତାଳ ସାଧନା, ନାଗାକ୍ତ ବିଦ୍ୟା, ପଶୁପକ୍ଷୀଙ୍କ ଭାଷାଜ୍ଞାନ, ଧର୍ମନୀତି, ଯୁଦ୍ଧନୀତି, ନ୍ୟାୟନୀତି, ଏପରିକି କିଛି କିଛି ଭୋଜବିଦ୍ୟା ବି ସେ ଜାଣିଥିଲେ । ସେ ନିଜେ ବହୁ ପ୍ରକାର ବିଦ୍ୟାରେ ଖୁବ୍ ଯୋଗ୍ୟର ଥିବାରୁ ତାଙ୍କର ରାଜସଭାରେ ବାଛି ବାଛି ନଅ ଜଣ ଦିଗ୍ବିଜୟୀ ବିଦ୍ୱାନଙ୍କୁ ରଖିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ନବରତ୍ନ କହନ୍ତି ।

                କୌଣସି ଗୋଟିଏ ଅଲୌକିକ ଘଟଣା ଜଣେ ମାମୁଲି ଗରିବ ପ୍ରଜାଠୁ ଶୁଣିଲେ ବି ସେ ନିଜେ ସେହି ଆଡକୁ ଯାଇ ତାହାର ପ୍ରତିକାର କରୁଥିଲେ । ଦୁଃଖୀରଙ୍କି, ଅତିଥି, ଅଭ୍ୟାଗତ, ଏମିତି କେହି ବି ତାଙ୍କର ଦୁଆରରୁ ନିରାଶ ହୋଇ ଫେରୁ ନଥିଲେ । ସେଥିପାଇଁ ଚାରିଆଡେ ଲୋକେ ତାହାଙ୍କୁ ଧନ୍ୟ ଧନ୍ୟ ବୋଲି କହୁଥିଲେ । ମହାରାଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ତାଙ୍କର ଅମଳରେ ଇମିତି ସବୁ ଅନେକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣାରେ ତାହାଙ୍କ ପାଖରେ ଗୁହାରୀ କଲା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ରହସ୍ୟ ବି ଏକ ଅଲୌକିକ ଘଟଣାରେ ଭାରି କଉତୁକିଆ । ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟଙ୍କ ବାପା ଜଣେ କର୍ମଯୋଗୀ ଥିଲେ ।

                ଦିନେ ସେ ଭୁଲ୍ କରିବାରୁ ଈଶ୍ୱର ତାହାଙ୍କୁ ଗଧ କରିଦେଲେ ଏବଂ ତୁ ଦିନରେ ଗଧ ହୋଇ ବୁଲିବୁ ଏବଂ ରାତିରେ ନିଜ ରୂପ ଫେରି ପାଇବୁ; ଯେଉଁଦିନ କିଏ ତୋର ଗଧ ଖୋଳଟି ପୋଡିଦେବ, ସେହିଦିନ ହିଁ ତୁ ପୁଣି ତୋରୋ ପୂର୍ବ ରୂପ ଫେରି ପାଇବୁ ।

                ଦିନେ ମନ ଦୁଃଖ ମନରେ ମାରି ଗଧଟିଏ ହୋଇ ସେ ଗୋଟିଏ ପୋଖରୀ କୂଳରେ ଚାରୁଥାନ୍ତି । ରାତି ହେଲେ ତାହାର ନିଜ ରୂପ ଧରି ସେ ଚାରିଆଡେ ବୁଲୁଥାଏ । ଇମିତି କେତେଦିନ ବିତିଗଲା ।

ବାଜି ଜିତି ବାହା

ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟଙ୍କ ସମୟରେ ଭୋଜ ନାଁରେ ଆଉଜଣେ ରାଜା ଆଉ ଏକ ରାଇଜରେ ରାଜପଣ କରୁଥିଲେ । ତାହାଙ୍କଠିଁ ଯେତେ ଗୁଣ ଥିଲେବି କୁହୁକ ବିଦ୍ୟାରେ ସେ ପୋଖତ ଥିଲେ ବୋଲି ତାଙ୍କର ଖୁବ୍ ନାମଡାକ ଥିଲା । ସେମିତିକା ଅଦ୍ଭୁତ କୁହୁକ ବିଦ୍ୟା ଯେ ଦେଖୁଥିଲା, ସେ ଅବାକ୍ ହୋଇ ନିଜ ଆଖିକୁ ବି ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରୁ ନଥିଲା । ଲୋକେ କହନ୍ତି ତାହାଙ୍କଠୁଁ ସେହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର ବିଦ୍ୟା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ବୋଲି ତାହାକୁ ଭୋଜବିଦ୍ୟା କହନ୍ତି । କାହିଁ କେତେ ବରଷ ତଳର ପୁରୁଣା କଥା ହେଲେ ବି ସେଇ ଭେଳିକି ବିଦ୍ୟାର କରାମତି ଆଜି ଆମ୍ଭେମାନେ ପଢି ଧାରଣା କରିପାରୁ ନାହୁଁ ଯେ ସତେ କଣ ଭେଳିକିରେ ଇମିତିକା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କାମ ହୋଇପାରୁଥିଲା! ଯୁଗ ବହୁତ ଆଗେଇଯାଇଛି । ଏବେ ବି ସେଇ ପ୍ରକାର ଭୋଜବିଦ୍ୟା ଦେଖାଇ ପାରିଲା ଭଳି କେହି ଯୋଗ୍ୟର ଲୋକ ବାହାରିଛନ୍ତି କି ନାହିଁ ସନ୍ଦେହ ଲାଗେ । ଭୋଜରାଜାଙ୍କ ଝିଅଟି ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦରୀ । ଗୋଟିଏ ଚାଉଳରେ ଗଢା ଚିତ୍ର ପ୍ରତିମା । ନାଁଟି ତାହାର ଭାନୁମତୀ । ଖାଲି ରୂପରେ ନୁହେଁ, ଗୁଣରେ ବି ସେ ଖୁବ୍ ସୁଲକ୍ଷଣୀ । ଇମିତିକା ସର୍ବାଙ୍ଗ ସୁନ୍ଦରୀ, ଗୁଣବତୀ ଝିଅକୁ ଯେ ବାହାହେବ, ସେ ବି ସେମିତିକା ଗୁଣର ସୁପାତ୍ର ହୋଇଥିବା ଦରକାର । ରାଜା ଅନେକ ଭାବିଚିନ୍ତି ସ୍ଥିର କଲେ, ଯେ କୁହୁକ ବିଦ୍ୟାରେ ତିନିଥର ଜିତି ପାରିବ, ତାହାକୁହିଁ ସେ ତାଙ୍କ ଝିଅଟିକୁ ବାହା ଦେବେ । ସେହି ମରମରେ ଚିଟାଉ ଲେଖାଗଲା । ଭୋଜ ରାଜା ସବୁ ଦେଶର ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଦୂତ ହାତରେ ଚିଟାଉ ପଠାଇଲେ ।

ରଜାପୁଅମାନେ ତ ଯେଝା ସଉକରେ ମଉଜରେ ଅୟେସରେ ବଢିଛନ୍ତି, ସେ କିଆଁ ଏ କୁହୁକ ବିଦ୍ୟା କଥା ଜାଣିବେ । କେତେକ ରଜାପୁଅ କନିଆର ରୂପ ଲୋଭରେ ଲାଳେଇ ପାଳେଇ ହୋଇ ଆସିଲେ । ହେଲେ କଣ ହେବ, ଏ ଭୋଜ ରାଜାଙ୍କର କୁହୁକ ବିଦ୍ୟା ଦେଖି ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିବଣା ହୋଇଗଲା, ତା’ପରେ ସେମାନେ ବାଟେ ବାଟେ ଆପଣା ହାତରେ କାନମୋଡା ଖାଇ ଯେଝା ରାଇଜକୁ ପଳାଇଲେ । ଆଉ କେତେକ ରଜାପୁଅ ଭୋଜରାଜାଙ୍କ କୁହୁକ ବିଦ୍ୟା ନାଁ ଶୁଣି ମନେ ମନେ ମନମାରି ମୁହଁ ପୋତିଦେଇ ରହିଲେ ।

କୁଜିର ଭେଳିକି କରାମତି

ଦିନେ ରାଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ସଭାମଣ୍ଡପରେ ବିଜେ କରିଥିଲାବେଳେ ଯଉତୁକରେ ଆଣିଥିବା କୁଜୀଟି କିଛି କାମରେ ସଭା ଭିତର ଦେଇ ଚାଲିଗଲାବେଳେ ତାହାକୁ ଦେଖି ସଭାସଦ୍ମାନେ ହସି ଉଠିଲେ । ତା’ପରେ ସେହି କୁଜୀକୁ କେନ୍ଦ୍ରକରି ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ନାନାପ୍ରକାର ରହସିଆ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଚାଲିଲା । କୁଜୀ ଏଭଳି ଅପମାନ ପାଇ ଲାଜ ବାହାନାରେ ତରବର ହୋଇ ସେମାନଙ୍କର ଆଗକୁ ଚାଲିଆସି ଗୋଟାଏ ପାହିୟା ଆଡୁଆଳରେ ଲୁଚିରହି ସେମାନଙ୍କର ସବୁକଥା କାନେଇଲା । ତାହାରି ବିଷୟରେ ହସଗୋଳ କରି କିଏ କହିଲା – “ଆମ ରାଜା ମଣିମାଙ୍କର କି ପସନ୍ଦ ଯେ ତାଙ୍କ ଶଶୁର ଘରେ ଏତେ ଅମୂଲ୍ୟ ଦରବ ଆଉ ଏତେ ସୁନ୍ଦରୀ ସୁନ୍ଦରୀ ଦାସୀ, ପରିବାରୀ ଥାଉଁ ଥାଉଁ ଏହି ଅସୁନ୍ଦରୀ କୁଜୀଟାକୁ ଯଉତୁକରେ ଆଣିଲେମ ।” ଆଉ ଜଣେ କହିଲା – “ଆହେ, ବଡ ଲୋକଙ୍କର ବଡକଥା ।” କଥାରେ ଅଛି, “ଏ ପରା ବଡ ଲୋକଙ୍କର ମତ, ଅଳପ ଲୋକେ ବିପରୀତ ।” ଆମେ ତାହା ଭିତରେ ପଶିପାରିବୁ ନାହିଁ ।” ଇମିତି କାନକୁହା କଥାଟା କୁହୁଳି କୁହୁଳି ଯାଇ ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ଜଳିଉଠିଲା । ରାଜା ବି ଟିକିଏ ବିରସ ହୋଇ କହିଲେ – “ମୁଁ କ’ଣ କରିବି, ଆମ ରାଣୀଙ୍କର ବୋଲରେ ପଡି ସେହି କୁଜାକୁଜୀ ଦିହିଁଙ୍କୁ ଆଣିବାକୁ ଶେଷରେ ମୁଁ ବାଧ୍ୟହେଲି । ସେମାନଙ୍କଠେଇଁ କୁଆଡେ ଇମିତି ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁଣସବୁ ଅଛି ଯେ ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତାଟକା କରିଦେଇ ପାରନ୍ତି । ରାଜାଙ୍କ କଥାରେ ପୁଣିଥରେ ସମସ୍ତେ ହୋ ହୋ ହୋଇ ହସିଉଠିଲେ । ତା’ପରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ କଥା ପଡିଲା । ଆଗାମୀକାଲି ରାଜା ପାରିଧି କରିବାକୁ ଯିବେ ବୋଲି କହିଲେ । କୁଜୀ ସବୁକଥା ଶୁଣିଶୁଣି ମନେମନେ ବିରସ ହୋଇ କହିଲା – “ହଉ, ହଉ ଏଇ କୁଜୀର ଗୁଣ କାଲି ପାରିଧିକୁ ବିଜେ କଲାବେଳେ ରାଜା ଆଉ ତାଙ୍କର ଏହି ଖୋସାମତିଆ ଦଳ ଠିକ୍ ଜାଣିବେ ଯେ ।” ମନେ ମନେ ଏତିକି କହି କୁଜୀ ତା’ କାମରେ ବାହାରିଗଲା ।

କୁଜାର ଭେଳିକି କାରସାଦି

ଉଆସ ଭିତରେ ଅନ୍ୟ ରାଣୀମାନେ ଆଉ ମୁଦୁସୁଲୀ, ପୋଇଲୀମାନେ କୁଜାକୁଜୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଖାଲି ଠୋ’ ଠୋ’ ହୋଇ ହସନ୍ତି, ଥଟ୍ଟା କରନ୍ତି, ବେଳେବେଳେ ଗଛକୁ, ବାଡିକୁ ଦେଖାଇ ଢଗ ବୋଲନ୍ତି । ତେଣୁ ସେ କୁଜାକୁଜୀ ଦୁହେଁ କେବେବି କାହା ସହିତ ମଧ୍ୟ ମନ ମିଳାଇ ଦି’ପଦ ହସଖୁସିରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ । ସେଦିହେଁ ସବୁବେଳେ ଖାଲି ତାଙ୍କରି ଭୋଜ ରାଇଜ ଜେମା ଭାନୁମତୀଙ୍କ ପାଖରେ ଖଟଣିଆ ହୋଇ ଚଳୁଥାଆନ୍ତି । ନୂଆରାଣୀଙ୍କର ବୋଲହାକ କରନ୍ତି । ରାଣୀ ଭାନୁମତୀ ବି ସେ ଦିହିଁଙ୍କର କୌଣସି ପ୍ରକାର ଅଭାବ ଅସୁବିଧା ରଖିଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ । ସେମାନେ ମୁହଁ ଶୁଖାଇଥିଲେ ତାଙ୍କର ମନଜାଣି ସବୁ ଖବର ବୁଝନ୍ତି । ସେଥିପାଇଁ ସେ ଦିହେଁ ମନମୋଟକରି ଉଆସରେ ଖୁସିରେ ଚଳୁଥାଆନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଥଟ୍ଟାମଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ କିଛି ବି ନ କହି କାମରେ ହରବର କରିଦିଅନ୍ତି । କାହାର ପିଠା ସିଝେ ନାହିଁ, କାହାର ତିଅଣ ପୋଡିଯାଏ, କାହାର ଭାତ ଦରଫୁଟା ଚାଉଳିଆ ପାଲଟିଯାଏ । କାହାର କାଠ ଜଳେ ନାହିଁ, କାହାର ଲୁଗା ଶୁଖେ ନାହିଁ । କିଏ ତୋରାଣି ପିଉ ପିଉ ସେଥିରୁ ଅସରପା ବାହାରେ । କିଏ ଭାତ ଖାଉଥିଲେ, ଗୁଣ୍ଡାକରେ ପୁଞ୍ଜାଏ ଗୋଡି ବାହାରେ । ଡାଲିହାଣ୍ଡିରୁ ମଲା ଝିଟିପିଟି ବାହାରେ । ଇମିତି କେତେ କ’ଣ! କୁଜାକୁଜୀ ଭେଳିକି ଜରିଆରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଖୁବ୍ ହଇରାଣ କରନ୍ତି । ମାତ୍ର ପୋଇଲୀ ପରିବାରୀ ଏଭଳି ହଇରାଣର ଅସଲ କାରଣ ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ । ଏଣେ କୁଜାକୁଜୀ ଜାଣିପାରି ହସିହସି ଲୋଟିଯାଆନ୍ତି । ରାଣୀ ଭାନୁମତୀଙ୍କୁ ବି ଏସବୁ ଦେଖି ଭାରି ହସ ମାଡେ ।

ଦିନେ ନୂଆରାଣୀ ମହଲରେ ଆଉ ସବୁ ରାଣୀମାନେ, ପୋଇଲୀ, ମୁଦୁସୁଲୀ, ଟହଲିଆ, ଖଟଣିଆମାନେ ଜମାହୋଇ ଭାନୁମତୀଙ୍କ ବାପ ରାଇଜକଥା ଶୁଣୁଛନ୍ତି, ଠିକ୍ ସେତିକିବେଳେ କୁଜାକୁଜୀ ଦିହେଁ ଆସିଲେ । ରାଣୀ ଭାନୁମତୀ ହସିହସି କହିଲେ- “ଆହେ କୁଜା ଆଉ କୁଜୀ, ତୁମେ ଦିହେଁ ତ ଆମ ବାପରାଇଜର ଲୋକ । ବାପାଙ୍କ ପାଖରେ ଅଳିକରି ରାଜା ତୁମଦିହିଁଙ୍କୁ ଯଉତୁକ ରୂପେ ସାଙ୍ଗରେ ଆଣିଛନ୍ତି । ତୁମଠିଁ ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁଣଅଛି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ ସିନା ତୁମର କରାମତି ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତେ । ହେଇଟିପରା, ତୁମର ଗୁଣ ଜାଣିବାପାଇଁ ଆଜି ସମସ୍ତେ ଏଠେଇଁ ରୁଣ୍ଡହୋଇ ତୁମଦିହିଁଙ୍କୁ ଚାହିଁ ରହିଛନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କୁ କିଛି ଦେଖାଇଦେବଟି ।” ଏକଥା ଶୁଣି ଖୁବ୍ ଅଭିମାନିଆ ଗଳାରେ ସେ କୁଜୀ କହିଲା “ଜେମା, ଆମେ ତ କୁଜାକୁଜୀ ଦି’ଟା ସମସ୍ତଙ୍କୁ କଂଟା ହୋଇଛୁଁ । କିଏ ଆମକୁ ଦେଖିଲେ ମୁହଁ ମୋଡୁଛି, କିଏ ଛେପ ପକାଉଛି, କିଏ ହସ, କିଏ ଥଟ୍ଟାମଜାକରି ଆମକୁ ମଣିଷପଣରେ ଗଣନ୍ତି ନାହିଁ । ଆମଠିଁ କି ଗୁଣଅଛି ଯେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରସେଇବୁ । ଆମ ରୂପ ଇମିତି ଅସୁନ୍ଦର ଯେ ଲୋକେ ଦେଖିଲେ ନାକ ଟେକୁଛନ୍ତି । ଦୁନିଆରେ ଆମେ ଯେମିତି ଅତି ଅଦରକାରୀ ଅକର୍ମଶିଳା ।” ଏହା ଶୁଣି ରାଣୀ ଭାନୁମତୀ କହିଲେ- “ଆଲୋ କୁଜୀ, ରୂପ ନଥିଲେ କ’ଣ ହେଲା, ଗୁଣ ଯାହାର ଅଛି, ସେଇତ ତାର ସୁନ୍ଦରପଣ । ତାହାକୁ ସବୁଠିଁ ସମସ୍ତେ ପରଶଂସା କରନ୍ତି । ତୁମ ଦିହିଁଙ୍କଠେଇଁ ଯେଉଁ ଗୁଣ ତାହାକୁ ସମସ୍ତେ ଜାଣିଲେ କାହାରି ଆଉ ମୁହଁ ଫିଟିବ ନାହିଁ ପରା ।” କୁଜା କହିଲା – “ଜେମାଦେଈ, ଆମକୁ ଚିହ୍ନିଥିଲେ ତୁମର ବାପାସା’ନ୍ତେ । ଆଉପୁଣି ଚିହ୍ନିବ କିଏ? ସହସା କହିଲା – ଗୁଣ ଚିହ୍ନେ ଗୁଣିଆ, ସୁନା ଚିହ୍ନେ ବଣିଆ । ଆହା-ସେମିତି ଗୁଣ ଚିହ୍ନରା ରାଜା ଆଉ ଏଇ ଦୁନିଆରେ କେହିବି ନଥିବେ ।

କୁଜାର କୁହୁକ ଲଢେଇ

ଦିନକର ଘଟଣା । ମହାରାଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ରାଇଜରେ ନଥାଆନ୍ତି । ସେ ତ ଭା’ରି ପର ଉପକାରୀ ରାଜା । କେହି ଧନୀ ହେଉ ବା ଗରିବ ହେଉ, ବିପଦରେ ପଡି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଗୁହାରୀ କଲେ, ସେ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଯାଇ ତାହାକୁ ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି । ସେଥିପାଇଁ ଯଦି ନିଜର ଜୀବନ ଚାଲିଯାଏ, ତହିଁକି ବି ସେ ରାଜାଙ୍କର ମୋଟେ ଚିନ୍ତା ନଥାଏ । ଇମିତିକା ଅନେକ ମହତ ଗୁଣ ତାହାଙ୍କଠିଁ ଥାଏ ବୋଲି ତାଙ୍କର ଖୁବ୍ ନାମଡାକ । ସେ ଥରେ ଜଣେ ଗରିବ ଦୁଃଖି ବ୍ରାହ୍ମଣର ଦୁଃଖ ଗୁହାରୀ ଶୁଣି ତାହାକୁ ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଏକା ଏକା ଅନେକ ଦୂରଦେଶକୁ ଯାଇଥାଆନ୍ତି ।

                ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ଏଡେ ଭଲ ରାଜା, ଗୁଣବାନ, ବିଦ୍ୱାନ୍, କୀର୍ତ୍ତିବାନ୍ ପୁଣି ପର ଉପକାରୀ ରାଜା ଥିଲେ ବି ତାହାଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଶତ୍ରୁ ଥିଲେ । ଏହି ଦୁନିଆଟା ବି ସେମିତିକା ଗୋଟାଏ ଭା’ରି ଅସଲଟିଆ ସ୍ଥାନ । ଏଠେଇଁ ଇମିତି ଅନେକ ଖଳ, ମନ୍ଦ ପ୍ରକୃତିର ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ କି ଆଉ ଜଣଙ୍କର ସୁନାମ, କୀର୍ତ୍ତି, ପ୍ରଶଂସା, ବଡପଣ ଦେଖିଲେ ଆଦୌ ସହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ । ପରର ଶିରୀ ଦେଖିଲେ ସେମାନେ ଖାଲି ଚିଡିଚିଡି ହୁଅନ୍ତି । ପରର ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣିଲେ ସେମାନଙ୍କର ଦିହରେ ତାହା ଆଦୌ ଯାଏ ନାହିଁ । ସେମିତିକା ଗୋଟାଏ, ଦି’ଟା ପଡୋଶୀ ଘୁଅମୁହାଁ ରଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟଙ୍କର ଚୁପ୍ସଇତାନ ଶତ୍ରୁ ଥିଲେ । ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଛକିଥିଲେ, ସେ କେମିତି ଅକଳରେ ପଡିଲେ ପଟାଏ ଦାଗିଦେବେ । ସେ ରାଇଜରେ ନଥିଲାବେଳେ କିଛି ହେଲେ ତାଙ୍କର ଖିନିଖରାପ କରିଦେବେ, କିଛି ହେଲେ ଲୋକସାନ କରିଦେବେ । ଏବେ ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଶୁଣିଲେ ଯେ ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ତାଙ୍କର ରାଇଜରେ ନାହାଁନ୍ତି, ଗୋଟାଏ ରାଜା ତାହାର ସଇନ ସାମନ୍ତ, ଦଳବଳ ନେଇ ଆସିଲା ତାଙ୍କର ରାଇଜ ଉପରେ ଚଢାଉ କରିବାକୁ ।

                ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନଗର ଚର ଆସି ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟଙ୍କର ରାଜସଭାରେ ଖବର ଦେଲା ଯେ ପଡୋଶୀ ରାଜା ଭଗାରୀପଣ ସାଧିବାକୁ ଆମ ରାଇଜ ଉପରେ ଚଢାଉ କରିବାକୁ ଦଳବଳ ନେଇ ମାଡିଆସୁଛି । ଏହି ଖବର ଶୁଣି ପାତ୍ର ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ଛାତି ଚାଉଁକିନା ଚମକି ଉଠିଲା । ମହାରାଜା ଏତିକିବେଳେ ନାହାଁନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧ ଚାଳନା କରିବ କିଏ? ବଡ ବଡ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କୁ ବି ଖବର ଦିଆଯାଇ ନାହିଁ । କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ଆମେମାନେ ତ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନାହୁଁ । କ’ଣ କରିବା! କ’ଣ କରିବା! କ’ଣ କରିବା ବୋଲି ଚାରିଆଡେ ହାଲହୋଲି ପଡିଗଲା । ସମସ୍ତେ ଖାଲି ଗାଲରେ ହାତଦେଇ ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ସେମାନେ ନଈଟାକୁ ପାରିହୋଇ ଆସିଲେତ ଆଗ ଆମ ରାଜଉଆସକୁ ଘେରାଉ କରିବେ । ତେଣୁ କାହାରିକୁ କିଛି ବି ବୁଦ୍ଧି ଦିଶୁନାହିଁ ।

କୁଜାର ଅଦ୍ଭୁତ ଭେଳିକି

କେତେଦିନ ପରେ ମହାରାଜ ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ନିଜ ରାଇଜକୁ ଫେରିଲେ । ଉଆସରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁହଁରେ କୁଜାର ପରଶଂସା ଶୁଣି ସେ ଖୁବ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ । ଏହି କୁଜାକୁ ଦେଖିଲେ ଉଆସ ଲୋକେ ମୁହଁରେ ଲୁଗାଦେଇ ବସୁଥିଲେ । ଟାହିଟାପରା ରଙ୍ଗ ରହସ୍ୟ କରି ତାହାକୁ ବାଟ ଚଲାଇ ଦେଉନଥିଲେ । ସେ ସବୁ କଥା କେମିତି ଓଲଟିଗଲା । ଏବେତ ତାହାକୁ ଭା’ରି ଆଦର, ଭା’ରି ସେନେହ, ଭା’ରି ମନମିଶାରେ ସମସ୍ତେ ଗୋଟାପଣେ ତା’କୁ ଆପଣାର କରି ନେଲେଣି । କଥା କ’ଣ! କିଛି ବି ଜାଣିହେଉ ନାହିଁ ।

ସେଦିନ ରାଜସଭାରେ ବି ସେହିକଥା ପଡିଲା । ରାଜା କହିଲେ “କିହୋ ମନ୍ତ୍ରୀ ମହାଶୟ, ୟେ କଣ ବିଚିତ୍ର ଓଲଟ ପାଲଟ ଦେଖାଯାଉଛି । କୁଜାର କ’ଣ ଖରାପ ବେଳ କଟିଗଲା? ତାହାର ଛାଇ ପଡିଲେ ତୁମମାନଙ୍କର ପରା ନାହି ଡେଉଁଥିଲା । ଏବେ କଣ ତାହାକୁ ଭା’ରି ଆଦର କରୁଛ । କଥା କ’ଣ?” ସବୁ ଶୁଣି ମନ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ – “ମଣିମା, ସେହି କୁଜା, ବାଙ୍ଗର ଲୋକଟିର ପେଟରେ ଏତେ ଗୁଣ ଅଛି ବୋଲି ଆମକୁ ଜଣା ନଥିଲା । ସେ ଯେଉଁ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃସାହସିକ କାମକରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତାଟକା କରିଦେଲା, ତାହାକୁ ଜୀବନରେ କେବେବି ଭୁଲିହେବ ନାହିଁ ଛାମୁ । ମଣିମା ରାଇଜରେ ନଥିଲେ । ୟା ଭିତରେ ଦିନେ ଆମର ପଡୋଶୀ ରାଇଜ ଭଟ୍ଟିପାଳର ରାଜା ଅଚାନକ ଭାବରେ ଆମ ରାଇଜ ଉପରେ ଚଢାଉ କରିବ ବୋଲି ସୈନ୍ୟସାମନ୍ତ ଧରି ଭାରି ଆଡମ୍ବରରେ ଆସିଲା । ସେତେବେଳେ ତ ଆମେ କେହି ବି ଆଦୌ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନଥିଲୁ । ମହାରାଜ ନାହାଁନ୍ତି । ଯୁଦ୍ଧ ଚାଳନା କରିବ କିଏ! ଏହି କୁଭାବନାରେ ସମସ୍ତେ ଗୋଡହାତ ବାନ୍ଧି ଦେଲା ପରି କିଛି ଉପାୟ ନ ପାଇ ବସିରହିଲୁ । ଏହି ସମୟରେ ସେ କୁଜା କେଉଁଠିଥିଲା କେଜାଣି, ଏହିସବୁ ଘଟଣା ସେ ଶୁଣିଲା । ତାପରେ ସେ କାହାକୁ କିଛି ନକହି ତା’ ଢୋଲକଟିକୁ କାନ୍ଧରେ ପକାଇ ଏକା ଏକା ଦଉଡିଲା ନଈ କୂଳକୁ । କାହିଁକିନା ନଈ ପାରି ହେଲେ ତ ଯାଇ ଶତ୍ରୁଥାଟ ଆମ ରାଇଜରେ ପଶିବେ ।

ପୁଣ୍ୟଦାନର ମହିମା

ନିଶା ଗରଜୁଥାଏ । ତୁହାକୁ ତୁହା ଶୀତଳ ପବନ, ପୁଣି ତା’ସାଙ୍ଗକୁ ଝିପିଝିପି ବର୍ଷା । ଗହଳ ଗଛ ବୃକ୍ଷ ଭିତରୁ ଭାସି ଆସୁଥାଏ ସାଇଁ ସାଇଁ ଶବ୍ଦ । କୁକୁର, ବିଲୁଆଙ୍କ ରଡି ସାଙ୍ଗକୁ ଭୁତ, ପ୍ରେତ, ପିଶାଚମାନଙ୍କର ଅଟ୍ଟହାସ୍ୟ । ଘନ ଘନ ବିଜୁଳୀ ଆଲୋକରେ ଦିଶୁଥାଏ ସେମାନଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ମୁହଁଟିମାନ ।

                କିନ୍ତୁ ରାଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ତିଳେମାତ୍ର ବିଚଳିତ ନହୋଇ ସେହି ପ୍ରାଚୀନ ବୃକ୍ଷଟି ପାଖକୁ ଲେଉଟିଗଲେ ଏବଂ ବୃକ୍ଷାରୋହଣ ପୂର୍ବକ ଶବଟିକୁ ସେଠାରୁ ବାହାରକରି ଆଣିଲେ । ତା’ପରେ ସେ ରାଜା ତା’କୁ ନିଜ କାନ୍ଧରେ ପକାଇ ଶୁନ୍ଶାନ୍ ଶ୍ମଶାନ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିବା ମାତ୍ରେ ସେ ଶବସ୍ଥିତ ବେତାଳ କହିଉଠିଲା, ରାଜନ, ଆପଣଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ସେଥିପ୍ରତି ଆଗ୍ରହର କୌଣସି ତୁଳନା ନାହିଁ । ଏପରି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଜକୁ ନିୟୋଜିତ କରିବା ପଛରେ ଆପଣଙ୍କର କେଉଁ ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟ ଅଛି, ତାହା ତ ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ । ଏହାଦ୍ୱାରା ଆପଣ ପାପର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ କରୁଛନ୍ତି । ଅଥବା ପୁଣ୍ୟ ଅର୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି ତାହା ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ । ହୁଏତ ଅନ୍ୟ କାହାର ହିତ ସାଧନ ପାଇଁ ଆପଣ ଏପରି ପୁଣ୍ୟ ଅର୍ଜନ କରୁଥାଇ ପାରନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଗୋଟିଏ କଥା ଅବଶ୍ୟ ଜାଣେ ଯେ ଏକାଗ୍ରତା ଓ ପୁଣ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ସହାୟକ ହୁଏ ନାହିଁ । ବରଂ ଏହାଦ୍ୱାରା କୌଣସି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ହୁଏ ନାହିଁ । ଆପଣଙ୍କ ମନରୁ ଭ୍ରାନ୍ତ ଧାରଣା ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଧନଗୁପ୍ତର କାହାଣୀ ଶୁଣାଇବି ।

                ଧନଗୁପ୍ତର ସୁପୁତ୍ର ଗୁଣଗୁପ୍ତର ଅଗଣିତ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତିରେ ବିଫଳ ହେଲା । କିନ୍ତୁ ତା’ର ପାପୀ ପିତା ଅନାୟସରେ ପୁଣ୍ୟ ଅର୍ଜନ କରି ସେହି ଲକ୍ଷ୍ୟ ସହଜରେ ହାସଲ କରିପାରିଲା । ଏହା କିପରି ସମ୍ଭବ ହେଲା ତାହା ମୋଠାରୁ ଶୁଣନ୍ତୁ । ଏପରି କହି ବେତାଳ ଧନଗୁପ୍ତଙ୍କ କାହାଣୀ କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲା ।

                ଅବନ୍ତୀ ଦେଶର ଏକ ନଗରୀରେ ଧନଗୁପ୍ତ ନାମକ ଜଣେ ଧନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ବାସ କରୁଥିଲେ । ସେ ଅପାର ଧନସମ୍ପତ୍ତିର ଅଧିକାରୀ ହେଲେ କ’ଣ ହେବ, ସ୍ୱଭାବରେ ସେ ଥିଲେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କୃପଣ । ଏପରି କୃପଣ ଯେ, ନିଜର ସଙ୍ଖୁଡି ଅର୍ଥାତ୍ ଅଇଁଠା ଭାତକୁ କାଉ ଆଗରେ ପକାଇବାକୁ ମଧ୍ୟ ସେ ରାଜି ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ । କେବଳ କୃପଣ ନୁହେଁ, ନାନାଦି ଶଠ ଉପାୟରେ ମଧ୍ୟ ସେ ସମ୍ପତ୍ତି କମେଇ ଥିଲେ । ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତାରିତ କରି ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଅପହରଣ କରଥିଲେ । ଗରିବ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଶୋଷଣ କରୁଥିଲେ । ଆପଣା ପର ବିଚାରକରି ସେ ଏପରି ନିନ୍ଦନୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ । ଏହିପରି ତାଙ୍କର ପାପର ମାତ୍ରା ଦିନକୁ ଦିନ ବଢି ଚାଲିଥାଏ । ଶେଷରେ ପଚାଶ ବର୍ଷ ବୟସରେ ସେ ଏକ ଅସାଧ୍ୟ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହେଲେ । ଏପରିକି ବିଛଣାରୁ ସେ ଆଉ ମୋଟେ ଉଠିପାରିଲେ ନାହିଁ । ସର୍ବଦା ଶଯ୍ୟାଶାୟୀ ହୋଇ ପଡି ରହିଲେ ।

ସ୍ୱପ୍ନ ସୁନ୍ଦରୀ ତାନ୍ତ୍ରିକ ବ୍ୟାଘ୍ରଦୀପ

ନିସ୍ତବ୍ଧ ରାତି । ଘନ ଅନ୍ଧକାର । ତୁହାକୁ ତୁହା ଶୀତଳ ପବନ, ପୁଣି ତା’ସାଙ୍ଗକୁ ଝିପିଝିପି ବର୍ଷା । ବଣବୁଦା ଭିତରୁ ଭାସି ଆସୁଥାଏ ସାଇଁ ସାଇଁ ଶବ୍ଦ । ବିଲୁଆମାନଙ୍କର ହୁ କ୍ୟା ହୁଆ ହୁ କ୍ୟା ହୁଆ ରଡି ସାଙ୍ଗକୁ କୁକୁରମାନଙ୍କର ଭୋ ଭୋ ରଡି । ତା’ ସାଙ୍ଗକୁ ଭୁତ ପିଶାଚ ମାନଙ୍କର ହିଁ ହିଁ ହୋ… ହୋ ଅଟ୍ଟହାସ୍ୟ । କିନ୍ତୁ ରାଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ଏ ସବୁକୁ ତିଳେମାତ୍ର ଭୟ ନକରି, ବିଚଳିତ ନହୋଇ ପୁନର୍ବାର ସେହି ପ୍ରାଚୀନ ବୃକ୍ଷ ପାଖକୁ ଲେଉଟି ଗଲେ ଏବଂ ବୃକ୍ଷାରୋହଣ ପୂର୍ବକ ଶବଟିକୁ କାଢ଼ିଆଣିଲେ । ସେ ତାକୁ କାନ୍ଧରେ ପକାଇ ମଶାଣୀ ଭୂଇଁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିବା ମାତ୍ରେ ଶବସ୍ଥିତ ବେତାଳ କହି ଉଠିଲା – “ରାଜନ, ଏହା ମତେ ଜଣାଅଛି ଯେ ତୁମ୍ଭର ତଥା ତୁମ୍ଭ ରାଜ୍ୟରେ କୌଣସି ଅଭାବ ଅସୁବିଧା ନାହିଁ । ତେବେ ମୋର ଧାରଣା ହୁଏ ଯେ ତୁମ୍ଭେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ କୌଣସି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଯୁକ୍ତା ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟାର ଚିନ୍ତାରେ ଥାଇ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଅଛ । ତୁମ୍ଭକୁ ଏଥିରୁ ନିବୃତ ହେବା ନିମନ୍ତେ ମୁଁ ତୁମ୍ଭକୁ ଗୋଟିଏ କାହାଣୀ କହୁଅଛି । ଯେଉଁ କାହାଣୀ ଶୁଣିଲେ ତୁମ୍ଭର ଗନ୍ତବ୍ୟ ପଥର ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେବା ସହିତ ତୁମ୍ଭର ପଥଶ୍ରମ ଜନିତ କ୍ଳାନ୍ତ ବି ଲାଘବ ହେବ । ଏହା କହି ସେ ବେତାଳ କାହାଣୀଟି କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲା”

                ମଗଧ ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜ୍ୟ । ସେ ରାଜ୍ୟର ରାଜାଥିଲେ ଜୟବର୍ମା । ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ପୁତ୍ର, ତାର ନାମ ମହେନ୍ଦ୍ର ବର୍ମା । ମହେନ୍ଦ୍ର ବର୍ମା ଅସ୍ତ୍ର ବିଦ୍ୟାରେ ଖୁବ୍ ଧୁରନ୍ଧର ଥିଲେ । ଅସ୍ତ୍ର ଚାଳନାରେ ସମ୍ଭବତଃ ତାଙ୍କ ସମକକ୍ଷ କେହି ବି ନଥିଲେ । ସ୍ୱଭାବରେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶାନ୍ତ, ସରଳ ଓ ନମ୍ର ଥିଲେ । ରୂପରେ ମଧ୍ୟ ଯୁବରାଜ ମହେନ୍ଦ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଥିଲେ । ତେଣୁ ରୂପ ଗୁଣରେ ପରିପୁର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ରାଜକୁମାର ମହେନ୍ଦ୍ର ବର୍ମାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ରାଜ୍ୟର ରାଜାମାନେ ନିଜର କନ୍ୟା ସମର୍ପଣ କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହ ପ୍ରକାଶ କରୁଥାଆନ୍ତି ।

ରାକ୍ଷସର ଧର୍ମ

ରାଜା ବିକ୍ରମାଦିତ୍ୟ ଶିଂଶୁପା ବୃକ୍ଷ ନିକଟରେ ପହଁଚି ଦେଖିଲେ ଯେ, ଶବଟି ପୂର୍ବପରି ଶାଖାରେ ଲଟକି ରହିଛି । ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ନିଜର ଅଭିଷ୍ଟ ସାଧନ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଶବଟିକୁ କୌଶଳକ୍ରମେ ରାଜା ନିଜର ସ୍କନ୍ଧ ଉପରକୁ ଆଣି ଆପଣା ଗନ୍ତବ୍ୟ ପଥରେ ଗମନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ତେବେ ତାକୁ ତଥା ସେ ଶବଟିକୁ କାନ୍ଧରେ ପକାଇ ଶୁନ୍ଶାନ୍ ଶ୍ମଶାନ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିବା ମାତ୍ରେ ଶବସ୍ଥିତ ସେ ବେତାଳ କହି ଉଠିଲା, “ରାଜନ, ତୁମର ସହନ ଶକ୍ତି ଅପାର । କଠୋରରୁ କଠୋରତର ପରିଶ୍ରମ ବି ତୁମେ କରି ପାରିବ । ଯେ କୌଣସି ବସ୍ତୁ ହାସଲ କରିବା ପରି ଦୃଢ ସଂକଳ୍ପ ଶକ୍ତି ତମର ଅଛି । ତୁମର ଏହିସବୁ ସଦ୍ଗୁଣ ଗୁଡିକୁ ପ୍ରଶଂସା ନ କରି ମୁଁ ଆଦୌ ରହିପାରୁ ନାହିଁ । ତେବେ ବି ମୋର କାହିଁ ଟିକେ ସନ୍ଦେହ ହେଉଛି, ଏଇ ସଦ୍ଗୁଣ ଗୁଡିକ ସହିତ ଛନ୍ଦ କପଟ କରି ପାରୁଥିବା ପ୍ରତାରକ ମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ପାରିବାର ଶକ୍ତି ତୁମର ଅଛି କି ନାହିଁ…? କେତେଲୋକ ପରିସ୍ଥିତିର ସଂଯୋଗରୁ ଅବା ଭାଗ୍ୟ ବଳରୁ ଅତି ତଳ ସ୍ତରରୁ ଜୀବନ ଆରମ୍ଭ କରି ସଫଳତାର ଶୀର୍ଷରେ ପହଁଚି ପାରନ୍ତି । ଏପରି ସଫଳତା ମାନବଙ୍କ ସ୍ତରରେ ଖାଲି ଯେ ହୋଇଥାଏ ତା ନୁହେଁ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଘଟିପାରେ । କେତେଲୋକ ନିଜର ଜ୍ଞାନ, ଅଭିଜ୍ଞତା ଓ ଯୁକ୍ତିଶୀଳତାକୁ ଦରକାରୀ ସମୟରେ ଭୁଲିଯାଆନ୍ତି ଓ ହାତ ପାହାନ୍ତାରେ ଆସୁଥିବା ସୌଭାଗ୍ୟକୁ ହରାଇ ବସନ୍ତି । ତୁମକୁ ଏଇ ସମ୍ପର୍କରେ ସତର୍କ କରାଇବା ସହିତ ଭବିଷ୍ୟତରେ ସାବଧାନ ରହିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଦୀର୍ଘବାହୁ ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସର କାହାଣୀ ଶୁଣାଉଛି । ଶୁଣିଲେ ତୁମର ପଥଶ୍ରମ ଲାଘବ ହେବ ।” ତା’ପରେ ବେତାଳ ଗପିବାରେ ଲାଗିଲା-

ଦୁଇ ଅସୁର କଥା

ପୁରାଣ ଯୁଗର କଥା । ସେତେବେଳେ ଦକ୍ଷିଣ ଇଣ୍ଡିଆର ଗୋଟିଏ ଜଙ୍ଗଲରେ ଇଲୋଳ ଓ ବାତାପି ବୋଲି ଦୁଇଟି ଅସୁର ଥିଲେ । ସେମାନେ ଦୁହେଁ ଦୁଇଭାଇ । ମାୟାବଳରେ ସେମାନେ ଦୁହେଁ ନିଜ ନିଜ ରୂପ ବଦଳେଇ ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ଲୋଭ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ । ବିଶେଷ କରି ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ତ ମୁନି ଋଷିମାନେ ରହୁଥିଲେ । ତେଣୁ ଏହି ଦୁଇ ଅସୁର ସେମାନଙ୍କୁ ନାନା ପ୍ରଲୋଭନ ଦେଖାଇ ମାରି ଦେଇ ସେମାନଙ୍କର ମାଂସ ଖାଉଥିଲେ ।

                କୌଣସି ମୁନି ଋଷି କିମ୍ବା ବାଟୋଇଙ୍କୁ ସେ ଜଙ୍ଗଲ ପଥରେ ଯାଉଥିବାର ଦେଖିଲେ ଇଲୋଳ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶ ଧରୁଥିଲା ଏବଂ ବାଟୋଇଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ କହୁଥିଲା, ବାଟୋଇ ଭାଇ ଆପଣ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ଆବଡା ଖାବଡା ରାସ୍ତାରେ ଚାଲି ଚାଲି କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ପଡିବେଣି । ଆଜି ରାତିକ ପାଇଁ ମୋ କୁଟୀରରେ ବିଶ୍ରାମ ନିଅନ୍ତୁ କାଲି ସକାଳୁ ଚାଲିଯିବେ । ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶୀ ଇଲୋଳର କଥା ଶୁଣି ମୁନି ଋଷିମାନେ ସେଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ନିଅନ୍ତି । ସଂଧ୍ୟା ହେଲେ ବାତାପୀ ମୃଗ ରୂପ ଧାରଣ କରେ । ଇଲୋଳ ତାକୁ ମାରି ଦେଇ ଆଣି ବିଶ୍ରାମ କୁଟୀରରେ ପହଁଚାଏ ଏବଂ ତାର ମାଂସ କାଟି ଯତ୍ନ ସହକାରେ ରାନ୍ଧେ । କୁଟୀରରେ ବିଶ୍ରାମ ନେଇଥିବା ମୁନି ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଇଲୋଳ ଏହି ମୃଗ ମାଂସ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ଖୁବ୍ ଅନୁରୋଧ କରେ । ଛଦ୍ମବେଶୀ ବ୍ରାହ୍ମଣର ଅନୁରୋଧ ରକ୍ଷାକରି ମୁନି ଋଷିମାନେ ମାଂସ ତରକାରୀ ଭୋଜନ କରନ୍ତି ।

ବଣ ଆମର ବନ୍ଧୁ

ଉଦୟ ନଗର ବୋଲି ସୁନ୍ଦରଗଡରେ ଗୋଟିଏ ଗାଁ ଥାଏ । ଆଉ ସେହି ଗାଁଟିକୁ ବଣ ପାହାଡ ଘେରି ରହିଥାଏ । ତାର ଚାରିଆଡେ ବଡ ବଡ ଶାଳ, ପିଆଶାଳ, ଅସନ, ମହୁଲ ଗଛ ଥାଏ । ଗାଁ ପାଖରେ ଜଙ୍ଗଲ ଟିକିଏ ପତଳା, ମାତ୍ର ଭିତରକୁ ଭିତରକୁ ଜଙ୍ଗଲ ଭାରି ଘଂଚ । ଚାରିଆଡେ ସବୁଜ ଗଛଲତା । କେତେ ପ୍ରକାର ପଶୁପକ୍ଷୀ ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ବାସ କରୁଥା’ନ୍ତି । ଗାଁ ଲୋକମାନେ ସେଇ ଜଙ୍ଗଲରୁ କାଠ ସଂଗ୍ରହ କରି ପାଖ ସହରରେ ତାକୁ ବିକ୍ରି କରି ପେଟ ପୋଷନ୍ତି ।

                ସେହି ଗାଁରେ ଜଗବନ୍ଧୁ ବୋଲି ଗୋଟିଏ ପିଲା ଥାଏ । ତାର ବାପମାଆ ତ ଅନେକ ଦିନରୁ ମରିଯାଇଥା’ନ୍ତି । ତେଣୁ ସେ ଭାରି କଷ୍ଟରେ ଚଳୁଥାଏ । ସାଇ ପଡିଶାରୁ ମାଗି ଯାଚି ଚଳେ । ଯେତେବେଳେ ସେ ଟିକିଏ ବଡ ହୋଇଗଲା ଲୋକମାନେ ତାକୁ କହିଲେ ତୁ ଆମ ସାଙ୍ଗରେ ବଣକୁ ଚାଲ ସେଠୁ କାଠ ସଂଗ୍ରହ କରି ସେସବୁକୁ ବଜାରରେ ନେଇ ବିକିବୁ । ଯାହା ପଇସା ମିଳିବ ସେଥିରେ ଖାଇବା ଜିନିଷ ଆଣି ଚଳିବୁ । ତା’ପରେ ସେ ଜଗବନ୍ଧୁ ଗାଁଲୋକଙ୍କ କଥାମାନି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲା ଓ ଶୁଖିଲା କାଠ ସଂଗ୍ରହ କରି ବଜାରରେ ନେଇ ବିକ୍ରି କଲା । ସେଥିରେ ତାର ଖାଇବା ପିଇବା ସିନା ଚଳିଲା କିନ୍ତୁ ଲୁଗାପଟା ଘରଦ୍ୱାର ସେ କିଛି କରି ପାରିଲା ନାହିଁ ।

ଜଗବନ୍ଧୁ ଦିନେ ଜଙ୍ଗଲରେ କାଠ ହାଣୁ ହାଣୁ ହାଲିଆ ହୋଇ ଶୋଇପଡିଲା । ସେ ଯେଉଁଗଛ ମୂଳରେ ଶୋଇଥିଲା ସେଇ ଗଛଡାଳରେ ଶୁଆ ସାରୀ ବସି କଥା ହେଉଥିଲେ । ଶୁଆ କହିଲା ଏଇ ଗଛ ଛାଇରେ ଯେଉଁ ପିଲାଟି ଶୋଇଛି ସେ ଗରିବ ହେଲେ କ’ଣ ହେବ ତାର ଜୀବଜନ୍ତୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଭାରି ଦୟା । ଜଙ୍ଗଲର କଂଚାଗଛକୁ ସେ ଦେବତା ଭଳି ମାନୁଛି ତେଣୁ ସେ କୌଣସି କଂଚାଗଛକୁ କେବେବି କାଟୁ ନାହିଁ । କେବଳ ଶୁଖିଲା ଡାଳପତ୍ର ନେଇ ସେ ବିକ୍ରି କରୁଛି । ତେଣୁ ତାକୁ ଆମେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା । ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି ସେ ସାରୀ ଡାଳଉପରୁ ଥାଇ କହିଲା, “ଜଗବନ୍ଧୁ ତୋ ଗରିବ ଅବସ୍ଥା କଥା ଆମେ ଜାଣିଛୁ । ଆମେ ଯେଉଁ ଗଛରେ ବସିଛୁ ସେଇଟା ଗୋଟିଏ ଚନ୍ଦନ ଗଛ ।

ମଣିଷର ବୁଦ୍ଧି ରାକ୍ଷାସର ବଳ

ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତର ପାଦ ଦେଶରେ ଗୋଟିଏ ରାକ୍ଷସ ରାଜ୍ୟ ଥିଲା ତା ନାଁ ଦୈତ୍ୟପୁରୀ । ସେ ଦେଶର ରାଜାଙ୍କ ନାମ ହେଉଛି ସର୍ବଭକ୍ଷ । ସେ ପଶୁପକ୍ଷୀ ମଣିଷ ସବୁ ଖାଇଯାଆନ୍ତି । ତେଣୁ ସେ ରାଜ୍ୟସାରା ଖାଲି ଜଙ୍ଗଲ । ମଝିରେ ମଝିରେ ଜନ ବସତି । ସେଥିରେ ଆଦିବାସୀ ଲୋକମାନେ ବି ବାସ କରନ୍ତ । ରାକ୍ଷାସ ରାଜା ଜଙ୍ଗଲରୁ ହରିଣ, ବାରାହା ମାରି ସେମାନଙ୍କର ମାଂସ ରାନ୍ଧି ଖାଏ । ମଝିରେ ମଝିରେ କୌଣସି ମଣିଷକୁ ଏକୁଟିଆ ପାଇଲେ ତାକୁ ବି ମାରି ଖାଇଦିଏ । ଏହିପରି କିଛିଦିନ ଚାଲିଗଲା । ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ସବୁ ଗାଁରୁ ଜଣେ ଦୁଇଜଣ ଲୋକ ନିଖୋଜ ହୋଇଗଲେ । ତେଣୁ ଦିନେ ପ୍ରଜାମାନେ ଆସି ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ଗୁହାରି କଲେ “ ମଣିମା ଆମଘରୁ ମଣିଷ କୁଆଡେ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି ଆଉ ଘରକୁ ଫେରୁ ନାହାଁନ୍ତି । ଦୟାକରି ଆପଣ ଟିକେ ଏହାର ପ୍ରତିକାର କରନ୍ତୁ ।”

                ରାଜା ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣିଲେ ହେଲେ କିଛି ଆଉ ପ୍ରତିକାର କଲେ ନାହିଁ । ଫଳରେ ସେ ରାଜ୍ୟରେ ଅଶାନ୍ତି ବ୍ୟାପିଗଲା । କେହି ବି ଆଉ କାହାକୁ ମାନିଲେ ନାହିଁ । ରାଜା ଦିନେ ତାଙ୍କ ମହାମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଡାକି ପଚାରିଲେ ରାଜ୍ୟରେ ଏତେ ଗଣ୍ଡଗୋଳ କାହିଁକି? କିଏ କରୁଛି ଏ ଗଣ୍ଡଗୋଳ ।

                ମହାମନ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ ବାହୁବଳୀ ବୋଲି ଗୋଟିଏ ରାକ୍ଷସ ଅଛି । ସେ ସବୁ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଉସ୍କେଇ ଗଣ୍ଡଗୋଳ କରୁଛି । ତାକୁ ଦମନ ନ କଲେ ରାଜ୍ୟରେ କଦାପି ଶାନ୍ତି ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହେବ ନାହିଁ । ଏକଥା ଶୁଣି ସେ ରାଜା ଆଦେଶ ଦେଲେ ବାହୁବଳୀକୁ ବନ୍ଦୀ କରି ଆଣ ଓ କାରାଗାରରେ ରଖିଦିଅ । ମନ୍ତ୍ରୀ ସୈନ୍ୟ ସାମନ୍ତ ଧରି ଗଲାବେଳକୁ ବାହୁବଳୀ ବୋଧେ ଏ ଖବର ଆଗରୁ ପାଇ ଯାଇଥିଲା, ତେଣୁ ସେ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ଲୁଚି ଲୁଚି ଅନ୍ୟରାଜ୍ୟକୁ ପଳାଇଗଲା । ବାହୁବଳୀ ଚାଲିଯିବା ପରେ ପ୍ରଜାମାନେ ଆଉ ଗଣ୍ଡଗୋଳ କଲେ ନାହିଁ ଫଳରେ ଚାରିଆଡେ ଟିକେ ଥଣ୍ଡା ପଡିଗଲା ।

ଚାଷୀ ଠାରୁ ରାଜା ବୁଦ୍ଧିଶିଖିଲେ

ଦେବନଗରୀ ରାଜ୍ୟର ରାଜା ତାଙ୍କ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ନିଜ ଆଖିରେ ଦେଖିବା ପାଇଁ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ବେଶରେ ବୁଲୁଥାଆନ୍ତି । ବୁଲିଲାବେଳେ ଗୋଟିଏ ସମସ୍ୟା ବିଷୟରେ ସେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ । ପ୍ରଥମ କଥା ହେଲା ତାଙ୍କ ରାଜବାଟିର ପ୍ରାଚୀର ଅନେକ ଜାଗାରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲାଣି । କେତେବେଳେ ହୁଏତ ଝଡବର୍ଷାରେ ଭୁଷୁଡି ପଡିବ । ତାକୁ ମରାମତି କରିବା ଦିଗରେ ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ । ତେଣେ ରାଜ୍ୟରେ ଦଳେ ଚୋର ଉତ୍ପାତ କରୁଛନ୍ତି । ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ଜିନିଷପତ୍ର ଲୁଟି ନେଉଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦମନ କରିବାକୁ ପଡିବ । ତେବେ କେଉଁକାମଟି ସେ ଆଗେ କରିବେ? ପ୍ରାଚୀର ମରାମତି ନା ଚୋରଦଳଙ୍କୁ ଦମନ?

                ଏହିପରି ଭାବି ଭାବି ଯାଉଥିବା ବେଳେ ଖଣ୍ଡିଏ ଜମି ଉପରେ ତାଙ୍କର ଆଖି ପଡିଲା । ସେ ଦେଖିଲେ କିଆରୀରେ ଧାନ ଗଛ ଯେତିକି ଘାସ ଗଛ ବି ସେତିକି । ସବୁ ମିଶି ମାଶି ଯାଇଛି । ଚାଷୀଟି ଫସଲକିଆରୀ ଚାରିକଡରେ  ବାଡ ବୁଜୁଥାଏ ।

ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ପଚାରିଲେ, ଭାଇ ତମେ ଧାନ କିଆରୀରୁ ଘାସ ନ ଉପାଡି ବାଡ ବୁଜୁଛ କାହିଁକି?

ଚାଷୀଟି ଉତ୍ତରଦେଲା, ଘାସ ଯିବ କୁଆଡେ? ଯେତେବେଳେ ଇଚ୍ଛା ସେତେବେଳେ ମୁଁ ତ ତାକୁ ଉପାଡି ପକାଇବି । କିନ୍ତୁ ବାଡ ନ ଥିଲେ ଗୋରୁ ପଶି ସବୁ ଫସଲ ଖାଇଦେବ ।

ଛଦ୍ମ ବେଶୀ ରାଜା ଏବେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନର ସହଜ ଉତ୍ତର ପାଇଗଲେ । ତହିଁ ଆରଦିନ ସେ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଡାକି ଆଦେଶ ଦେଲେ ରାଜବାଟୀର ପ୍ରାଚୀରକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇ ନୂତନ ପ୍ରାଚୀର ନିର୍ମାଣ କରିବାକୁ ।

ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅ ରାଜା ହେଲା

ବହୁତଦିନ ତଳର କଥା । ସେତେବେଳକୁ ମଟରଗାଡି, ରେଳଗାଡି, ବିଜୁଳିବତୀ କିଛି ବି ବାହାରି ନ ଥାଏ । ତେଣୁ ଦୂର ଦୂରାନ୍ତ ଜାଗାକୁ ଲୋକମାନେ ପାଦରେ ଚାଲି ଚାଲି ଯିବା ଆସିବା କରୁଥାଆନ୍ତି । ଘରେ ଘରେ ତେଲ ଦୀପ ଜଳେ । ସେଇଥିରେ ଲୋକମାନେ କାରବାର ହୁଅନ୍ତି । ଏହା ସେଇ ଯୁଗର କଥା । ସେତେବେଳେ କାଶୀକୁ ସଂସ୍କୃତ ବିଦ୍ୟାନଗରୀ ବୋଲି କୁହାଯାଉଥାଏ । ଯେତେ ବଡ ବଡ ସଂସ୍କୃତ ବିଦ୍ୱାନ ସେଇଠି ରହି ଶାସ୍ତ୍ର ଅଧ୍ୟୟନ କରୁଥାଆନ୍ତି । ଏହି କାରଣରୁ କାଶୀରେ ଅନେକ ସଂସ୍କୃତ ବିଦ୍ୟାପୀଠ ଥାଏ । ଇଣ୍ଡିଆର ଅନେକ ପ୍ରଦେଶରୁ ସଂସ୍କୃତରେ ରୁଚି ରଖୁଥିବା ବିଦ୍ୟାର୍ଥୀମାନେ ଆସି ସେଠାରେ ପାଠ ପଢୁଥାନ୍ତି ।

ଆମ କଳିଙ୍ଗ ସହିତ କୋଶଳ ବୋଲି ଗୋଟିଏ ରାଜ୍ୟ ଥିଲା । ସେହି ରାଜ୍ୟରେ ଶ୍ରୀଧର ବୋଲି ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବାହାର ପ୍ରଦେଶରୁ ଆସି ବସବାସ କରୁଥିଲା । ତାର ପଦ୍ମନାଭ ବୋଲି ଗୋଟିଏ ପୁଅ ଥିଲା । ସେହି ପୁଅଟି ସଂସ୍କୃତ ବିଦ୍ୟାରେ ବେଶ୍ ଧୁରନ୍ଦର । ଅଧିକ ଜ୍ଞାନ ଆହରଣ କରିବା ପାଇଁ ସେ କାଶୀରେ ଯାଇ ପଢୁଥିଲା । କିଛି ବର୍ଷ ପରେ ତାର ପାଠ ପଢା ଶେଷ ହୋଇଗଲା । ତେଣୁ ସେ ଚାଲି ଚାଲି ଘରକୁ ଫେରୁଥିଲା । ମଝି ବାଟରେ ଦଳେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରୀଙ୍କ ସହ ତାର ସାକ୍ଷାତ ହେଲା । ସେମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଖବର ମିଳିଲା ଯେ ତାର ପିତାମାତା ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଯୋଗୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି । ଏବେ ତାଙ୍କ ଘରେ ଆଉ କେହି ବି ନାହାଁନ୍ତି । ଏ ଖବର ଶୁଣି ପଦ୍ମନାଭ ଆଉ ନିଜ ଗ୍ରାମକୁ ଫେରିବା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କଲା ନାହିଁ । ନିଜର ଜୀବୀକା ଅନ୍ୱେଷଣରେ ଶେଷରେ ସେ ଅନ୍ୟରାଜ୍ୟକୁ ଯିବା ପାଇଁ ସ୍ଥିର କଲା । କାଶୀ ସହରଠାରୁ ସେ ସେତେବେଳକୁ ତ ଅନେକ ବାଟ ଛାଡି ଆସିଲାଣି । କେଉଁ ରାଜ୍ୟ ସେଟା ତାକୁ ଜଣା ନାହିଁ । ସଂଧ୍ୟା ସମୟରେ ସେ ରାଜଉଆସ ସାମନା ଦେଇ ଚାଲି ଚାଲି ଯାଉଛି ଏହି ସମୟରେ ସେଠିକାର ରାଜା ସାନ୍ଧ୍ୟ ଭ୍ରମଣରୁ ଫେରୁଥିଲେ । ପଦ୍ମନାଭର ଚେହେରା ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା । ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ସେ ଆକର୍ଷଣ କରି ପାରୁଥିଲା । ରାଜା ତା ଆଡେ ଅନାଇବାରୁ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲା ମହାରାଜ ମୁଁ ଜଣେ ଭ୍ରମଣକାରୀ । ଆପଣଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ଆଜି ପହଁଚିଲି । ବର୍ତ୍ତମାନ ତ ସଂଧ୍ୟା ହୋଇଗଲାଣି । ରାତିକ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କ ଉଆସ ଅତିଥିଶାଳାରେ ବିଶ୍ରାମ ନେବାକୁ ଚାହୁଁଛି । ସ୍ଥାନ ମିଳିଲେ ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି ।

ମାଙ୍କଡ ଓ ଗୁଣ୍ଡୁଚି ମୂଷା

ଗାଁ କଡ ଦେଇ ବହିଯାଇଛି ନଈଟିଏ । ଆଉ ସେହି ନଈର ଦୁଇ କୂଳରେ ବଡ ବଡ ବର, ଓସ୍ତ ଗଛ, ବାଉଁଶ ବୁଦା ସେମାନଙ୍କର ଡାଳପତ୍ର ସବୁ ମେଲେଇ ହୋଇ ନଈ ଉପରକୁ ନଇଁ ପଡିଥାଆନ୍ତି ।

                ସେଠାରେ ଥାଏ ଗୋଟିଏ ତେନ୍ତୁଳିଗଛ । ବହୁଦିନର ପୁରୁଣା ସେହି ଗଛଟି । ଶାଖା ପ୍ରଶାଖା ତା’ର ସବୁ ମୋଟା ଶୋଟା । ସେଇ ତେନ୍ତୁଳି ଗଛକୁ ଲାଗି ରହିଛି ଗୋଟିଏ ଡେଙ୍ଗା ତାଳ ଗଛ । ସେଇ ତାଳ ଗଛ ଅଗରେ ଗୋଟିଏ ଗୁଣ୍ଡୁଚିମୂଷା ବସା କରି ରହିଥାଏ । ତାର ଛୋଟ ଛୋଟ ଛୁଆମାନେ ମା’ ସାଙ୍ଗରେ ତଳକୁ ଓହ୍ଲେଇ ଆସନ୍ତି । ଧାନଚାଉଳ, ଫଳ, ମଞ୍ଜି ଯାହା ମିଳେ ତାକୁ ଟୁକୁରୁ ଟୁକୁରୁ କରି ଖାଇ ଦିଅନ୍ତି । ଅନ୍ୟ କାହାର ଛାଇ ପଡିଲା ମାତ୍ରେ ତରବର ହୋଇ ସେମାନେ ଗଛ ଉପରକୁ ଚଢି ଯାଆନ୍ତି ।

ତେନ୍ତୁଳି ଗଛ ଡାଳରେ ଗୋଟିଏ କୂଆ ଅଣ୍ଡା ଦେଇଥାଏ । ସେ ସକାଳୁ ଉଠି କାଆ କାଆ ରାବି ଗାଁ ଭିତରକୁ ଚାଲିଯାଏ ଓ ସେଠାରୁ କିଛି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ଦେଇ ଫେରିଆସି ଗଛ ଉପରେ ଗୋଟେ ଚକର କାଟି ନିଜ ବସାକୁ ଅନାଏ । ଦେଖେ ତା ଅଣ୍ଡା ଦୁଇଟି ନିରାପଦ ଅଛି ନା ନାହିଁ? ଯେତେବେଳେ ଦେଖେ କେହି କୁଆଡେ ନାହାଁନ୍ତି, ସେ ପୁଣି ଉଡିଯାଏ ଆଉ କେଉଁ ଗାଁକୁ ।

ଦିନେ ଗୋଟିଏ ମାଙ୍କଡ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ପାଇଁ ଆସି ସେହି ତେନ୍ତୁଳି ଗଛ ଗୁଡାକୁ ଖାଲି କଡ ମଡ କରି ଚୋବାଇଲା । ତାପରେ ସେ ମାଙ୍କଡ ଗଛର ଏ ଡାଳରୁ ସେ ଡାଳକୁ ହୁଁ ହାଁ କରି ଡେଇଁବାକୁ ଲାଗିଲା । ଫଳରେ ସେ ଗଛର ଡାଳଗୁଡା ଦୋହଲୁଥାଏ । କୁଆ ତେନ୍ତୁଳି ଗଛରେ ନବସି ଅନ୍ୟଗଛରେ ବସି ମାଙ୍କଡକୁ ଚାହିଁଥାଏ । ଆଉ ବାରମ୍ବାର କହୁଥାଏ “ମାଙ୍କଡଭାଇ ସେ ଗଛରେ କାଠିକୁଟାରେ ତିଆରି ମୋ ବସା ଅଛି ।

1 2 3 34