ଭୂତ ଅନୁଭୂତି

ମୋର ‘ଗଣ୍ଠିଲି ଭୂତ’ କାହାଣୀ ପଢିବା ପରେ ଭୂତଙ୍କ ବିଷୟରେ ଅନେକ ଆଲୋଚନା ହେଲା । ସତରେ କ’ଣ ଭୂତ ଅଛନ୍ତି? କେତେ ଜଣ ମାନିବାକୁ ନାରାଜ କିନ୍ତୁ କେତେଟା ଯୁକ୍ତିରେ ଧୀରେ ଧୀରେ କରି କେହି କେହି ହଁ କହି ଦେଉ ଥିଲେ । ଆଉ କେତେ ଜଣ ଭୂତ ଅଛି ବୋଲି ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି ନିଜର ଅନୁଭୂତିକୁ ଉପସ୍ଥାପିତ କଲେ । ସେମାନଙ୍କର ଯୁକ୍ତି ଥିଲା ଅକାଟ୍ୟ । ସମସ୍ତେ ଥିଲେ ଗୁଣି ଜ୍ଞାନୀ ବିଶିଷ୍ଟ ସାହିତ୍ୟିକ ବନ୍ଧୁ ମାନେ । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ଜଣେ ଆଡଭୋକେଟ୍, ଜଣେ ଅଧ୍ୟାପକ, ଜଣେ ଲୀଳା ସମ୍ରାଟ, ଜଣେ ଖବରକାଗଜର ସବ୍ ଏଡିଟର, ଏବଂ ଜଣେ ଅବସର ପ୍ରାପ୍ତ ଶିକ୍ଷକ । କିନ୍ତୁ ଆଡଭୋକେଟ୍ ତାଙ୍କର ଯେଉଁ ବିଚିତ୍ର ଅନୁଭୂତି ପ୍ରଦାନ କଲେ ତା ମୋ ହୃଦୟରେ ବିଶେଷ ରେଖାପାତ କଲା । ତେଣୁ ସେ କାହାଣୀଟିକୁ ଏଥିରେ ବିଶେଷ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଛି ।

ସେଦିନ ଥିଲା ଗାଁମେଲଣ । ସମସ୍ତେ ମେଲଣ ଦେଖିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ । ଗାଁରେ ଜଣେ ଗୁଣିଆଁ ସାଥିରେ ମଧୁ ବାବୁଙ୍କର ସବୁ ବେଳେ ଯୁକ୍ତି ହୁଏ । ସେଦିନ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇ ଥାଏ । ତାଙ୍କ ଘର ଲୋକେ ସେହି ବୃଦ୍ଧଙ୍କର ଶବକୁ ନେଇ ଗାଁ ମଶାଣୀରେ ପୋତି ଆସିଥାନ୍ତି ତାଙ୍କର ଆତ୍ମିୟ ମାନେ ।

ସେତେ ବେଳକୁ ରାତି ଆଠଟା କିମ୍ବା ନଅଟା ହେବ । ସେହି ମେଲଣରେ ଗୁଣିଆଁ ସହିତ ଯୁକ୍ତି ପୁଣି ହେଲା ମଧୁ ବାବୁଙ୍କର । ଗୁଣିଆଁ କହିଲା ଆଜି ଯଦି ତୁମେ ମଶାଣୀକୁ ଯାଇ, ପୋତା ଯାଇ ଥିବା ଶବ ପାଖରେ ପହଁଚି ଯିବ ତେବେ ତୁମକୁ ମୁଁ ଠିକ୍ ମାନିବି । ମଧୁ ବାବୁ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ କହିଲେ ଇଏ ଗୋଟାଏ କଥା, ଚାଲ ବର୍ତ୍ତମାନ ଯିବା । ପରସ୍ପର ଜିଦ୍ କରି ମଶାଣୀକୁ ଦୁହେଁ ଚାଲିଲେ । ସେତେବେଳେ ମଧୁବାବୁଙ୍କର ଯୁବକ ଅବସ୍ଥା । ସୁନ୍ଦର ଚେହେରା । ବାହୁରେ ପୁଣି ଥିଲା ତାଙ୍କର ଅନେକ ତାକତ । ପାଦରେ ମଧ୍ୟ ଥିଲା ତାଙ୍କର ଅସୁମାରୀ ବଳ । ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କର ଥିଲା ସାହାସର ଗନ୍ତାଘର । ତାଙ୍କ ଚାଲିରୁ ଜଣା ପଡୁ ଥାଏ ତାଙ୍କର ସାହାସ । ଆଗେ ଆଗେ ବିନା ଭୟରେ ମାଡି ଚାଲି ଥାଆନ୍ତି ମଧୁ ବାବୁ ଏବଂ ଗୁଣିଆଁ ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଚାଲିଥାଏ । କାହା ପାଟିରେ କିଛି କଥା ନାହିଁ ।

ଲାଗିଲେ ଛାଡିବିନି

ବାପୁନୁ ଘର ଭିତରେ ରହି ପାଟି କରୁଛି । ବାଡେଇ ପିଟି ହୋଇ ଥରୁଛି । ଏଣୁ ତେଣୁ ଗପ ଆରମ୍ଭ କରି ଦେଇଛି । ତାକୁ ମାଡି ବସି ଧରିଛନ୍ତି ତା’ର ବାପା ବୋଉ । ଆଖିରେ ଆଖିଏ ଲୁହ ପିଲାଟାର ହଠାତ୍ ଏପରି କାହିଁକି ହେଲା? ପିଲାଟା କେଉଁଠି ଡରିଲା କି? ଦୁଇ ଚାରି ଦିନ ତଳେ ଗାଁ ସେମୁଣ୍ଡ ନାରଙ୍ଗୀ ମରି ଥିଲା । ତା ଭୂତ ଆଉ ତା ଦେହରେ ସବାର ହେଲା କି? ବାପା ମାଆ ମନ । କେତେ ପ୍ରକାର ଆଶଙ୍କାରେ ହୃଦୟ ତାଙ୍କର ବିକଳ ହେଉ ଥାଏ । ସାଙ୍ଗ ପିଲା ମାନଙ୍କୁ ପଚାରି ବୁଝିବାରୁ ତାଙ୍କୁ ଜଣା ପଡିଲା ଯେ ବାପୁନୁ ସେଦିନ ଖରା ବେଳେ ପାଖ ପଡିଆରେ ସାଙ୍ଗ ମାନଙ୍କ ସହିତ କ୍ରିକେଟ୍ ଖେଳୁ ଥିଲା । ବଲ୍ଟା ସେ ମଶାଣୀ ପାଖ ଡାହାଣୀ ବର ଗଛ ପାଖକୁ ଚାଲି ଗଲା ବାପୁନୁ ବଲ୍ ପାଇଁ ସିଆଡେ ଯାଇ ଥିଲା ।

                କଥାଟା ପରିସ୍କାର ହୋଇ ଗଲା । ଡାହାଣୀ ବର ଗଛରୁ ବାପୁନୁ ଦେହକୁ କିଏ ଗୋଟେ ଆସିଛି । ଗାଁ ଲୋକଙ୍କର ସବୁ ବିଶ୍ୱାସ ସେ ଡାହାଣୀ ବର ଗଛରେ କେତେକ ଆତ୍ମା ଅଛନ୍ତି । ରାତ୍ରୀର ବିଳମ୍ବିତ ପ୍ରହରରେ ବାହାରି ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଲୀଳା ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି । ସେମାନେ ଅନେକ କଥା ଭୟଙ୍କର କାହାଣୀ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ବୋଲି ଗାଁର ବୁଢା ବୁଢୀ ମାନେ କୁହନ୍ତି । ସେ କଥା ଶୁଣିଲେ ଭୟରେ ତାଙ୍କର ଛାତି ଥରି ଉଠେ ।

                ଦିନେ ସପନା ଭୋଇ କିପରି ରାତିରେ ସେ ବର ଗଛ ବାଟ ଦେଇ ଆସୁ ଥିଲା । ଗାଁକୁ ଆସିଲା ଦୁଇ ଚାରିଟା ପତଳା ଝାଡା, ରକ୍ତ ବାନ୍ତି ହେଲା, ତା ପରେ ସେ ସଫା । ଏମିତି ଅନେକ ଲୋମ ହର୍ଷଣକାରୀ କଥା । ଗୋଟେ ଧଳା ଘୋଡା କୁଆଡେ ରାତିରେ ବାହାରି ବର ଗଛ ଚାରିପଟ ଡେଇଁ ଥାଏ । ସନିଆ ବୁଢା କୁଆଡେ ସେ ଘୋଡାକୁ ଦେଖିଛି ଆଉ ତା ପିଠିରେ ସେ ବସିଛି ମଧ୍ୟ । ତା କଲିଜା କୁଆଡେ ଦେଖିବାକୁ ଖୁବ୍ ବଡ । ସେ ଭୂତ ପ୍ରେତ ସାଥିରେ କୁଆଡେ କଥା ହୁଏ । ନଟ ଗୁଣିଆଁ କଥା ମଧ୍ୟ ବୁଢା ବୁଢୀ ମାନେ କୁହନ୍ତି । କୁଆଡେ ନଟ ଗୁଣିଆଁ ଭୂତ, ଡାହାଣୀକୁ ଆଣି ତାଙ୍କୁ ବସ କରିବା ମନ୍ତ୍ର ଜାଣେ ।

ନଟବୁଢା ବଗିଚାରେ କିଏ?

ନଟ ବୁଢାର ବଗିଚାଟା ଥାଏ ଗ୍ରାମର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ । ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ ପ୍ରଥମେ ସେହି ବଗିଚାରେ ତାର ରଶ୍ମି ବିଛାଇ ଦିଏ କିନ୍ତୁ ଯୂର୍ଯ୍ୟ ରଶ୍ମି ବୃକ୍ଷ ଭେଦ କରି ବଗିଚା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି ପାରେ ନାହିଁ । ତେଣୁ ସେହି ବଗିଚା ଭିତରେ ସବୁ ବେଳେ ଅନ୍ଧାର ଦେଖା ଯାଏ । ଗ୍ରାମର କେହି ଛୁଆଟିଏ ଅଝଟ ହେଲେ ତାଙ୍କ ମାଆମାନେ ନଟ ବୁଢା ବଗିଚା ଆଡେ ହାତ ଦେଖାଇ ନିଜ ଛୁଆକୁ ଡରାଇ ଦିଅନ୍ତି । ଛୁଆଟାକୁ ଏପରି ବାରମ୍ବାର ଡରାଇବା ଦ୍ୱାରା ସେ ମଧ୍ୟ ଡରି ଯାଏ । ସେ ଆଡକୁ ସାମାନ୍ୟ ଆଖି ପଡି ଗଲେ ଆପେ ଆପେ ଭୟରେ ତା ଆଖି ନଇଁ ଯାଏ । ସେ ଯେତେ ଶୀଘ୍ର ସେ ଆଡୁ ଆଖି ଫେରାଇ ଆଣେ । ଗାଈ ଜଗୁଆଳ ପିଲା ମଧ୍ୟ ସେ ବାଟେ ଗାଈ ନେବାକୁ ଭୟ କରନ୍ତି । କେତେବେଳେ କେମିତି ଯଦି କାହା ଗାଈ ସେ ବଗିଚା ଆଡେ ଚାଲି ଯାଏ ତାକୁ ଆଣିବାକୁ ସେଦିନ କେହି ମଧ୍ୟ ଯାଆନ୍ତିନି । ତା ପର ଦିନ ସେ ପେଟେ ଘାସ ଖାଇ ଫେରି ଆସିଲେ ତାକୁ ଧୂଆ ଧୋଇ କରି ମନ୍ତୁରା ଲୁଣ ଖାଇବାକୁ ଦେଇ ଗୁହାଳକୁ ନିଅନ୍ତି ।

                ଏତେ ଡର ଗ୍ରାମବାସୀଙ୍କର ସେ ବଗିଚା ପ୍ରତି । ପବନା କିନ୍ତୁ ମୋଟେ ଛାଡିବା ପିଲା ନୁହେଁ । ଦିନେ କାହା କଥା ନ ମାନି ସେ ସେହି ନଟ ବୁଢାର ବଗିଚାରେ ପ୍ରବେଶ କଲା । ସେ ଦେଖିଲା ତା ଭିତରେ ଚାରି ଆଡେ ଖାଲି କଂଟା ବୁଦା ଜଙ୍ଗଲ, ଆମ୍ବ ପଣସ, ପିଜୁଳି ମହକରେ ବାସୁଛି । ତାର ମହକ ପାଇ ଅନେକ ପଶୁ ପକ୍ଷୀ ସେହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଅଛନ୍ତି । ପବନା କିନ୍ତୁ ମୋଟେ ଛାଡିବା ପିଲା ନୁହେଁ । ହାତରେ ଧରି ଥିବା ଟାଙ୍ଗିଆରେ କଂଟା ଝଟା କାଟି କିଛି ବାଟ ତା ଭିତରକୁ ସେ ପବନା ଯିବା ପାଇଁ ରାସ୍ତା ତିଆରି କଲା । ସନ୍ଧ୍ୟା ହୋଇ ଆସିବାରୁ କିଛି ପାଚିଲା ଫଳ ଧରି ସେ ଗାଁକୁ ଫେରିଲା । ଗାଁରେ ତାକୁ ଦେଖି କେମିତି ଅଚିହ୍ନା ଅଚିହ୍ନା ପରି ସମସ୍ତେ ଚାହିଁଲେ । ପବନାକୁ ଭୂତ ଭାବି ସମସ୍ତେ କବାଟ କଂଟା ଦେଇ ଦେଲେ ଆଉ କେହି ଦାଣ୍ଡକୁ ଆସିଲେନି । ପବନାଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ କଥା କିଛି ଭଲ ଲାଗିଲା ନାହିଁ । ସେମାନଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣି ପବନାକୁ ମଧ୍ୟ ଆହୁରି ଖରାପ୍ ଲାଗିଲା । ଗାଁ ଲୋକ ସିଧା ସଳଖ ତାକୁ ଗୋଟେ ଆତ୍ମା ବୋଲି ଭାବୁ ଥିଲେ । କାରଣ ତା’ର ଛଅଟା ଆଙ୍ଗୁଠି ଗୋଡ ସରୁ ତାର ଏହି ଅଜବ ରୂପକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି ଚାରି ଆଡେ ଗପ ଚାଲୁଥିଲା । ଅଜବ କଥା ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସକୁ ଦେଖି ନୀରବ ରହିଲା ସେହି ପବନା ।

ଭୂତ ପୋଖରୀ

ପାଖନ ପୁର ଗାଁ ପାଖରେ ଗୋଟିଏ ବଡ ପୋଖରୀ ଥିଲା । ଗାଁଠାରୁ ସେହି ପୋଖରୀଟି ପ୍ରାୟ ପାଂଚ ଶହ ମିଟର ଦୂର ହେବ । ପୋଖରୀଟି ଦେଖିବାକୁ ଖୁବ୍ ପୁରାତନ । କାହିଁ କେଉଁ କାଳରୁ ସେ ପୋଖରୀ ଟାକୁ କିଏ ଖୋଳି ଥିଲା । ପଚାରିଲେ ଗାଁର ପୁରୁଣା ଲୋକ କେଇଟା କୁହନ୍ତି ତାଙ୍କ ଗୋସେଇଁ ବାପା ଏହି ପୋଖରୀ ଖୋଳା ଦେଖି ନଥିଲେ କିନ୍ତୁ ସେତେବେଳେ ରାଜା ରାଜୁଡା ଶାସନ କାଳରେ କୁଆଡେ ଏହି ପୋଖରୀ ଖୋଳା ଯାଇଥିଲା ବୋଲି ଗୋସେଇଁ ବାପା, ବାପାଙ୍କୁ କହନ୍ତି । ସେ କୁଆଡେ ଏ କଥା ତାଙ୍କ ଗୋସେଇଁ ବାପାଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣି ଥିଲେ । ରାଜା ଗୋତି ଖଟାଇ ଏହି ପୋଖରୀ ଖୋଳି  ଥିଲେ । ସେତେବେଳେ କୁଆଡେ ଏହି ପୋଖରୀର ଜଳ ଏହି ଗ୍ରାମର ଗ୍ରାମବାସୀ ମାନେ ବ୍ୟବହାର କରୁ ଥିଲେ ।

                ପୋଖରୀଟା ଏଇ ପାଂଚ ସାତ ବର୍ଷ ତଳେ ଭଲ ଥିଲା । କୁଆଡୁ ଥିଲେ ସେ ଭୂତ ଗୁଡାକ ଆସି ଏହି ପୋଖରୀରେ ପହଁଚି ଗଲେ । ସେଇଠୁ ଆଉ କେହି ସିଆଡେ ଯାଉ ନାହାଁନ୍ତି । କି ଏକୁଟିଆ ସେପଟେ କେହି ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ । ଦିନେ ପିଲା ମାନେ ପୋଖରୀ କୂଳରେ ଖେଳୁ ଖେଳୁ ପାଣି ଭିତରକୁ ଚାଲି ଗଲେ । ପହଁରି ପହଁରି ଯେତେ ଡାକିଲେ ବି ଭୂତ ତାଙ୍କ ଗୋଡକୁ ଟାଣି ନେଲା । ପିଲା ଦୁଇଟା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନପାଇ ସେହି ପୋଖରୀ ପାଣିରେ ବୁଡି ଗଲେ । ଆଉ ଗୋଟିଏ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୟାରୁ କୂଳରେ ଆସି ଲାଗି ଗଲା । ସେ ଦୌଡି ଆସି ଗାଁରେ ଏହି ସବୁ କଥା କହିଲା । ଗାଁ ଲୋକେ ଏହି ସବୁ କଥା ଶୁଣି ଦୌଡି ଗଲେ ସେହି ପୋଖରୀ କୂଳକୁ । ସେତେ ବେଳକୁ ପୋଖରୀ ପାଣିଟା ସମାନ ଦିଶୁ ଥିଲା । ପାଖ ବର ଗଛରେ ପିଟି ହୋଇ ପବନ ସଁ ସଁ ଶବ୍ଦ କରୁ ଥିଲା । ସତେ ଯେପରି ପୋଖରୀଟା କିଛି ଜାଣି ନାହିଁ ।

                ପିଲା ଦୁଇଟାଙ୍କର ମାଆ ଆର୍ତ୍ତ ଚିତ୍କାର କରି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଲୋଟି ଗଲେ ସେହି ପୋଖରୀ କୂଳରେ । ମୁଣ୍ଡ ବାଡେଇ ସେମାନେ ଦୁହେଁ ରକ୍ତ ସ୍ନାନ ହେଲେ । ସେମାନେ ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ଟୁକୁଡାକୁ ଖୋଜୁ ଥିଲେ । ତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ କିଛି ଫଳ ମିଳିଲାନି । ଦୁଇଟା ସାହାସିଆ ଟୋକା ଆସି ଡେଇଁ ପଡିଲେ ପାଣିଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ । ଦଉଡି ଦୁଇଟା ବର ଗଛ ମୂଳରେ ବାନ୍ଧି ଅନ୍ୟ ମୁଣ୍ଡକୁ ନିଜେ ନିଜ ଅଂଟାରେ ବାନ୍ଧି ଦେଲେ । ସେଠି ଦୁଇ ଚାରି ଜଣଙ୍କୁ କହି ସେଇ ଦୁହେଁ ଡେଇଁ ପଡିଲେ ପୋଖରୀକୁ । କାରଣ ପୋଖରୀଟା ପ୍ରାୟ ପାଂଚ ପୁରୁଷ ଗଭୀର ହେବ । ପାଣି ତଳେ ଖୋଜି ଖୋଜି ଉପରକୁ ଉଠି ଶେଷରେ ସେମାନେ ନିରାଶ ହେଲେ । ବଳ କମି ଯିବାରୁ ସେମାନେ ପାଣି ଭିତରୁ ଉପରକୁ ଉଠି ଆସିଲେ । ପର ଦିନ ସକାଳେ ଖବର ମିଳିଲାଯେ ମରି ଭାସୁଛନ୍ତି ସେହି ପିଲା ଦୁଇଟା ।

ଚିରୁଗୁଣୀ

ସତୁରା ଗାଁ ପାଖ ସାହିକୁ ପ୍ରତିଦିନ ଟିଉସନ୍ ହେବାକୁ ଯାଏ । ସକାଳୁ ଉଠି ସ୍କୁଲ୍ରେ ଯାହା ପାଠ ଦିଆ ଯାଇ ଥାଏ ତାକୁ ସେ ଶେଷ କରେ । ଗଣିତ କସେ । ଜ୍ୟାମିତି କରେ । ପାଠ ପଢୁ ପଢୁ ଆସି ଘଂଟାରେ ବାଜି ଯାଏ ନଅଟା । ତାପରେ ସେ ଉଠି ପଡି ରୁଟିନ୍ ଅନୁସାରେ ବହି ଖାତା ସବୁ ସଜାଡି ବ୍ୟାଗ୍ରେ ରଖି ଦିଏ । ଗାଧୁଆ ପାଧୁଆ ସାରି ତାକୁ ତା ମାଆ ଯାହା ଦିଅନ୍ତି ତାହାକୁ ସେ ମନ ଲଗାଇ ଖାଇ ଦିଏ । ତାପରେ ଟିଫିନ୍ ଓ ବହି ପତ୍ର ଧରି ସେ ତା ସ୍କୁଲ୍କୁ ବାହାରେ । ମଫସଲ ଅଂଚଳ ବର୍ଷା ଦିନ ଛତାଟିକୁ ସାଥିରେ ନେବା ସହିତ ସ୍ଲିପର ହଳକୁ ହାତରେ ଧରି ସେ ଉଠି ଯାଏ ରାସ୍ତା ଉପରକୁ । ସେ ତାର କାଦୁଅ ଗୋଡ ପାଖ ପୋଖରୀରେ ଧୋଇ ପୁଣି ସ୍ଲିପର୍ ପିନ୍ଧି ଚାଲି ଯାଏ ତା ସ୍କୁଲ୍କୁ । ସ୍କୁଲ୍ରେ ରୁଟିନ୍ ଅନୁସାରେ ପାଠ ପଢା ଚାଲେ ଚାରିଟା ବେଳକୁ ତା ସ୍କୁଲ୍ ଛୁଟି ହୁଏ । ସତୁରା ଘରକୁ ଆସି କଣ ଦିଟା ଖାଇ ଦେଇ ଟିକେ ବାହାରେ ବୁଲି ଆସିଲା ବେଳକୁ ସଂନ୍ଧ୍ୟା ହୋଇ ଯାଏ । ସତୁରାର ସାଙ୍ଗ ପଦିଆ ଆସି ତାକୁ ଡାକେ ତାପରେ ଦୁହେଁ ଲଣ୍ଠନ ଧରି ପାଖ ସାହିକୁ ଟିଉସନ୍ ହେବାକୁ ବାହାରି ପଡନ୍ତି ।

                ସେମାନଙ୍କୁ ଟିଉସନ୍ କରନ୍ତି ପଦି ଅପା । ସେ ପଦି ଅପା ବି.ଏ.ସି ଯାଏଁ ପାଠ ପଢି ଛନ୍ତି । ତାଙ୍କର ବାପା ସହରରେ ଚାକିରି କରନ୍ତି । ଏଣେ ବୋଉଙ୍କ ସହ ଦୁଇ ଭଉଣୀ ରୁହନ୍ତି । ଭାଇ ତାଙ୍କର ଏକ ବର୍ଷ ହେଲା ବାହାରେ ହଷ୍ଟେଲ୍ରେ ରହି ପାଠ ପଢୁ ଥାଏ । ସାନ ଭଉଣୀଟି ସତୁରା ଶ୍ରେଣୀରେ ପାଠ ପଢୁ ଥାଏ । ପଦି ଅପା ଟିଉସନ୍ ସାରି ଦିଅନ୍ତି ନଅଟା ରାତିରେ ତାପରେ ସତୁରା ଓ ପଦିଆ ଦୁହେଁ ମିଶି ସେହି ଲଣ୍ଠନ ଧରି ଫେରନ୍ତି ନିଜ ନିଜ ଘରକୁ । ଘର ଠାରୁ ପଦି ଅପାଙ୍କ ସାହି ମଝିରେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଗୋହିରି ଥାଏ । ସେହି ଗୋହିରି ମଝିରେ ରାସ୍ତା । ରାସ୍ତା ଦୁଇ ପଟେ ଖାଲି ଗଛ, କିଆ ବଣ ଇତ୍ୟାଦି ।

ଭାବନାଭୂତ

କିଟ୍ମିଟ୍ ଅନ୍ଧକାର । ଆଖିକୁ ମଧ୍ୟ କିଛି ଦିଶୁନି । ରହି ରହି ସେ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରୁ ଶୃଗାଳର ହୁକ ହୋ ଶବ୍ଦ ମଝିରେ ମଝିରେ ଶୁଭୁଛି । ମଶାଣୀ ପାଖ ବର ଗଛ ମୂଳେ ଜୁଇ କେତେ ବେଳୁ ଜଳି ଜଳି ଲିଭି ଯାଉଛି । ହେଲେ ସେହି ଜୁଇ ଭିତରେ ଗୋଟେ ଚିରୁଗୁଣୀ ପଶି ତା ପାଟି ମେଲେଇ ଦେଲେ ତା’ ଭିତରେ ନିଆଁ ଦେଖା ଯାଉଛି । ପାଟି ବନ୍ଦ କରି ଦେଲେ ଧପ୍ କରି ନିଆଁ ଲିଭି ଯାଉଛି । ଅଜୟ ଏହା ସବୁ ଦେଖି ଭୟରେ ଥରିବାକୁ ଲାଗିଲା । କିପରିବା ସେ ସେହି ବାଟ ଦେଇ ଯିବ? ସେତ ଫିଲ୍ମି ଦେଖିବାକୁ ସାଇକେଲ୍ ନେଇ ଯାଇ ଥିଲା ଫିଲ୍ମି ସରିବା ପରେ ସେ ଫେରୁ ଥିଲା । କଂଟା ବାଉଁଶ ବଣ ତିନି ପଟେ ତା ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ ସାଇଁ ସାଇଁ ଶବ୍ଦ ଆସୁଛି । ବର ଗଛଟା ରାସ୍ତା ପାଖରେ । ସେ ରାସ୍ତାଟା ଲମ୍ବି ଯାଇଛି ସିଧା ଗ୍ରାମକୁ । ଗାଁଟା ପ୍ରାୟ ପାଂଚ ଶହ ଫୁଟ ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ । ଗଲାବେଳେ ତ ଅଜୟ ଏକାକୀ ଯାଇ ଥିଲା । ସେ ଏକୁଟିଆ ଏମିତି କେତେ ଥର ଫିଲ୍ମି ଦେଖି ଫେରିଛି । କାହିଁ କେଉଁଦିନ ସେ ଏପରି ଦେଖିନି । ଚିରୁଗୁଣୀଟା ଏମିତି ନିଆଁ ଧପ ଧପ କରୁଛି । ଅଜୟ ଜମା ଜାଣିନି ଯେ ସେଦିନ କାହାର ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଛି କି କାହାର ଜୁଇ ଜଳୁଛି ।

                ଅଜୟର ଆଉ କିଛି ଉପାୟ ନ ଥିଲା । ଭୟରେ ଛାତିଟା ତାର ଉଠପଡ ହେଉ ଥିଲା । କିଛି ଦୂରରୁ ଏ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସାଇକେଲ୍ ଗୋଡ ଲଗାଇ ଅଜୟ ଛିଡା ହେଲା ଛାତିକୁ ଧରି ଦମ୍ଭ ନେଲା । ପ୍ରଭୁ ସଦାଶିବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହାତ ଯୋଡି ପ୍ରଣାମ କଲା । ପାଖରେ ଲୁହା ସାଇକେଲ୍ ଅଛି । ସେହି ସମୟରେ ତାର ଆଈ ମାଆ କଥା ମନେ ପଡିଲା । ସିଏ କୁହନ୍ତି ପାଖରେ ଲୁହା ଥିଲେ କୌଣସି ଭୂତ, ପ୍ରେତ, ଚିରୁଗୁଣୀ ପାଖକୁ ଆସିବେନି । ଏଥର ସାହାସ ବାନ୍ଧି ସେ ଆଡକୁ ନଚାହିଁ ଫୁଲ୍ଦମ୍ରେ ଅଜୟ ସାଇକେଲ୍ ପେଡିଲ୍ ମାଇଲା । ସେ ବର ଗଛ ଆଡକୁ ଚାହିଁବାକୁ ଯେତେ ନଚାହିଁଲେବି ତାକୁ ତା ଦୃଷ୍ଟି ବଳେ ବଳେ ସିଆଡେ ନେଇ ଯାଉ ଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଅଜୟ ସେଠାରୁ ନିଜର ଦୃଷ୍ଟି ଫେରାଇ ଧଇଁ ସଇଁ ହୋଇ ତା ଗାଁରେ ଯାଇ ପ୍ରବେଶ କଲା । ସେ ଶୁଣିଲା ତା ପଛରୁ ସାଇଁ ସାଇଁ ଶବ୍ଦ ସହ କିଏ ଡାକିଲା ପରି । ଅଜୟ ତା ଘର କବାଟ ବାଡେଇଲା ଦାଣ୍ଡଟା ମଧ୍ୟ ନିଶୁନ୍ । କେବଳ ଖାଁ ଖାଁ ଅଜୟକୁ ଲାଗୁ ଥାଏ । କବାଟ କେଁ କରି ତାର ମାଆ ଖୋଲି ଦେବାରୁ ଅଜୟ ଚମକି ପଡିଲା । ସାଇକେଲ୍ ଘର ଭିତରକୁ ଟେକି ନେଇ ଘରେ ତାକୁ ଥୋଇ ଦେଲା ।

ଚୋର ଭୂତ

ସଦା ହାଟରୁ ଫେରୁ ଥାଏ । ସାଇକେଲ୍ ହ୍ୟାଣ୍ଡଲ୍ରେ ଦୁଇଟି ବ୍ୟାଗ୍ ପରିବା ଭର୍ତ୍ତି । ଆଉ ଘର ସଉଦା ବସ୍ତାରେ ପୁରାଇ ପଛ କେରିଅଲ୍ରେ ରଖି ଦେଇ ଥାଏ ।  ଆଠ ଦିନରେ ଥରେ ହାଟ ଗହଳି ପରିବାର । ସବୁ ଦରକାରୀ ସମଗ୍ରୀ ଧରି ସଦା ସେହି ହାଟରୁ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରୁ ଥାଏ । ଗାଁ ଆଉ ଅଳ୍ପବାଟ ଅଛି ଗାଁକୁ ଯିବା ବାଟରେ ଗୋଟେ ତୋଟା ପଡେ ରାତି କଥା ଛାଡ ଦିନରେ ସେହି ତୋଟାଟା ମଧ୍ୟ ଖୁବ୍ ନିଛାଟିଆ ହୋଇ ପଡେ । ସେଦିନ ହାଟ ସାରୁ ସାରୁ ସଦାର ଖୁବ୍ ରାତି ହୋଇ ଗଲା ତା ଗାଁର ସବୁ ହାଟୁଆ ସେତେ ବେଳକୁ ହାଟରୁ ଫେରି ଆସିଲେଣି । ଏମିତି କିଟ୍ମିଟ୍ ଅନ୍ଧାରରେ ସେ ତ କେତେ ଥର ଏଇ ରାସ୍ତାରେ ଫେରିଛି । ତେଣୁ ସେ କାହାକୁ ଡର ଭୟ ନକରି ଆଗକୁ ପେଡିଲ୍ ମାରି ଚାଲି ଥାଏ । ହଠାତ୍ ସେ ଆମ୍ବ ତୋଟା ଭିତରୁ ଗୋଟାଏ କଣ ଭୁସୁ କରି ଶବ୍ଦ ହେଲା । କିଏ ଗୋଟାଏ ସେହି ଆମ୍ବ ଗଛରୁ ସତେ ଯେମିତି ଡେଇଁ ପଡିଲା ସଦା ହଠାତ୍ ଟିକେ ଚମକି ପଡି ସିଆଡେ ଚାହିଁଲା । ତା’ପରେ ସେ ତା ନିଜ ଛାତିରେ ଛେପ ପକାଇ ପେଡିଲ୍ ଯୋର୍ରେ ମାରିଲା।

ସଦାର ଲକ୍ଷ୍ୟ ଶୀଘ୍ର କିପରି ସେ ତୋଟାଟା ପାର୍ ହେବ । ସେହି ସମୟରେ ସଦା ଅନୁଭବ କଲା ତା ପଛରୁ କିଏ ତା ସାଇକେଲ୍କୁ ଟାଣି ଧରିଛି । ସେ ଖୁବ୍ ଭୟ ପାଇ ଗଲା । ହଠାତ୍ ସାଇକେଲ୍ ଛାଡି ଦେଇ ଆଗକୁ ପାଟି କରି ଦୌଡିଲା ସଦା ଦୌଡି ଦୌଡି ଯାଇ ସେହି ତୋଟା ଶେଷ ଦୋକାନ ପାଖରେ ପହଁଚି ଗଲା । ମିଞ୍ଜି ମିଞ୍ଜି ଆଲୁଅ ଜଳାଇ ଦୋକାନୀଟି ଗ୍ରାହକଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରି ଥିଲା । କିଏ ପାନ, କିଏ ଗୋଟଖା, ବିଡି ତା ପାଖରୁ ନେବେ । ପାଖରେ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରାମଟା ଏଇ ହାଟ ଦିନ ଟିକେ ବିଳମ୍ବରେ ଦୋକାନୀ ତା ଦୋକାନ ବନ୍ଦ କରେ । ଦୁଇ ଚାରି ଜଣ ଗ୍ରାହକ ମଧ୍ୟ ସେଠି ବସି ଥିଲେ । ହଠାତ୍ ସଦା ପ୍ରଳାପ କରି ସେଠି ପଡି ଯାଇ ବେହୋସ୍ ହୋଇ ଗଲା । ଲୋକ ମାନେ କୋଉଠି ତା ମୁହଁରେ ପାଣି ମାରି ସେଦିନ ତା ହୋସ୍ ଫେରାଇ ଆଣିଲେ । ସଦା ଉଠି ପଡି ସବୁ କହିଲା । ଭୂତର ଏପରି କରାମତି ବୋଲି ଲୋକେ କହିଲେ । ଓ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଟର୍ଚ୍ଚ ଧରି ମନରେ ସାହାସ ବାନ୍ଧି ସେମାନେ ସେ ଯାଗାକୁ ଗଲେ ।

ଆମ୍ବ ଭୂତ

ଚାରି ଆଡେ ଶୁନ୍ ଶାନ୍ । ସହର ଠାରୁ କିଛି ଦୂରରେ ଠିଆ ହୋଇଛି ସେହି ପୁରାତନ ଘର । ପ୍ରାୟ ଦୁଇ ଏକର ଜାଗା ମଝିରେ କାହିଁ କେଉଁ ବ୍ରିଟିସ୍ ଅମଳରୁ ମୁଣ୍ଡ ଟେକି ଠିଆ ହୋଇଛି ସେହି ପ୍ରାସାଦଟି । କେଉଁ ରାଜା ରାଜୁଡା ସେ ଘର ତିଆରି କରିଥିଲେ କେଜାଣି । ବର୍ତ୍ତମାନ ତା ମଧ୍ୟରେ କମିସନର ସାହେବ୍ ନିଜେ ରହୁଛନ୍ତି । ଘର ଗୁଡିକ କେବଳ ରଙ୍ଗ ବୋଳା ହୋଇ ଆଧୁନିକ ଦେଖା ଯାଉ ଥିଲେ କ’ଣ ହେବ । ପୁରାତନ ସ୍ମୃତି ତା ମଧ୍ୟରେ ଉଦ୍ଜୀବିତ ଥିଲା । ପାର୍କ, ଘୋଡା ଶାଳ, ତୋପ, ରୋଷେଇ ଘର, ସେଂଟ୍ରି ଜଗିବା ଗୁମୁଟି ଇତ୍ୟାଦି । କମିସନ୍ଙ୍କୁ ଜଗିବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ଗୃହ, ମାଳୀ ଗୃହ ମଧ୍ୟ ତା ମଧ୍ୟରେ ଅଛି । ଚାରି ଆଡେ କେବଳ ଗଛ ଆଉ ଗଛ, ନଡିଆ, ପଣସ, ଆମ୍ବ, କାଜୁ, ସପୁରୀ, ବଉଳ, ଦେବଦାରୁ କଦଳୀ, ଅନେକ ଫଳ, ଫୁଲ, ଆଉ ମଧ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲୀ ବୃକ୍ଷ ଭରି ରହିଛି ସେହି ଘରର ଚାରି କଡରେ । ଯେଉଁ ସିଜିନ୍ରେ ଯେଉଁ ଫଳ ପାଚେ ମହକି ଉଠେ । ଫୁଲ ମଧ୍ୟ ସେହି ପରି ।

ଜଗୁଆଳୀ ଦିନ ରାତି ଅହରହ ସେହି ଘରଟିକୁ ଜଗି ରହି ଥାନ୍ତି । ତା ମଧ୍ୟରୁ କିଛି ଯେପରି ବାହାରକୁ ଯାଇ ନ ପାରେ । ସେଦିନ ଗୋଟେ ଘଟଣା ଘଟି ଗଲା । ଜଗୁଆଳି ମାନେ ନିଜ ଲୋଭ ସମ୍ଭାଳି ନପାରି ରାତ୍ରିରେ ଅନେକ ଫଳ ତୋଳି ନିଜ ନିଜ ଘରକୁ ନେଇ ଯାଆନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଏତେ ବଡ ବଗିଚାରେ ରାତ୍ରିରେ ଭୂତ ଭୟ ମଧ୍ୟ ଥାଏ । କେତେବେଳେ କାହାକୁ ଭୂତ ଡରାଇ ଥିବାର ନଜର ମଧ୍ୟ ଅଛି । ସେ ଦିନ କିନ୍ତୁ ଦିପକ୍ ଜଗୁଆଳି ଆମ୍ବର ଲୋଭ ମୋଟେ ସମ୍ଭାଳି ପାରିଲାନି । କଲମି ଆମ୍ବ ଓହଳିଛି ମନ ଲୋଭା କରି । ପ୍ରାୟ ଗୋଟାକ ଏକ କିଲୋ ପାଖା ପାଖି ହେବ । ମନେ ମନେ ଦୀପକ୍ ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲା ରାତିରେ ତାର ପୁଣି ସେହି ଠାରେ ଡିଉଟି ଅଛି ।

ମାଆ ତୁ ସାହା

ସେଦିନ ଆମେ ଯେତେବେଳେ ବସ୍ରୁ ଅବତରଣ କଲୁ ରଣପୁର ବଜାର ଉପରେ, ସମୟ ସେତେବେଳକୁ ପ୍ରାୟ ସାଢେ ପାଂଚଟା ହେବ । ଶୀତୁଆ ସଂନ୍ଧ୍ୟା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବଙ୍କ ନାଲିଆ କିରଣ ଚାରି ଆଡେ ବିଛାଡି ହୋଇ ପଡି ଥାଏ । ରଣପୁର ଥାନା ସାମ୍ନାରେ ଠିଆ ହୋଇ ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲି । ସତେ ଅବା ମଣିନାଗ ପାହାଡ ଉପରେ ସିନ୍ଦୁର ଟୋପାଏ କିଏ ଲଗାଇ ଦେଇଛି । ସେହି ସମୟରେ ପ୍ରକୃତିର ବିଚିତ୍ର ଶୋଭା ଦେଖି ମୁଁ ଆତ୍ମହରା ହୋଇ ପଡିଲି । ମାଆ ନାଗମଣିଙ୍କ ମନ୍ଦିରଟିର ଶୁଭ୍ରରଂଗ ଲାଲ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣରେ ବିଚିତ୍ର ଆଭା ପରିଦର୍ଶିତ ହେଉ ଥିଲା । ମୁଁ ନିଜକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରି ପାରୁ ନଥିଲି ଯେ ମୁଁ କେଉଁଠାରେ ଅଛି । ସତେ ଯେପରି ପ୍ରକୃତି ତାର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ଉପସ୍ଥାପିତ କରୁ ଥିଲା । ଜନମାନସରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବୁଡି ଗଲେ ନାଗ ମଣୀ ପାହାଡର ପଛ ଦେଶରେ । ନାଗମଣୀ ପାହାଡ ସତେ ଯେପରି ତାଙ୍କ ଶାଢୀ ବଦଳାଇ କଳା ଶାଢୀ ପିନ୍ଧି ବିଦ୍ୟମାନ ହେଲେ । ଅପୂର୍ବ ସେ ପ୍ରକୃତିର ଶୋଭା । ଯିଏ ଦେଖିଛି କେବଳ ସେ ହିଁ ବୁଝିଛି । ଅନ୍ଧାରକୁ ଆଲୋକିତ କରି ସହରରେ ଜଳି ଉଠିଲା ଷ୍ଟ୍ରିଟ ଲାଇଟ୍ ସତେ ଯେପରି ହଜି ଗଲା ସେ ମଣିନାଗ ପାହାଡ ।

ପର ଦିନ ସକାଳେ ଆମେ ଚାରି ଜଣ ବାହାରି ଗଲୁ ମଣିନାଗ ପାହାଡ ଆଡେ । କାରଣ ମଣିନାଗ ପାହାଡର ପାଦ ଦେଶରେ ଥିବା ଗୋଟିଏ ନୂତନ ନିର୍ମାଣ ଗୃହରେ ଆମେ ରହୁ ଥିଲୁ । ହଠାତ୍ କାହାକୁ କିଛି ନକହି ରମାକାନ୍ତ ନାୟକ, ପାଣ୍ଡବ ସାହୁ, ବିପିନ୍ ଆଉ ମୁଁ । ଆମ ଭିତରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରୁ ବେଶୀ ଉତ୍ସାହିତ ଥିଲା ରମାକାନ୍ତ । ସେ ଚାହୁଁ ଥିଲା ପାହାଡ ଉପରକୁ ଯାଇ ମାଆ ମଣି ନାଗଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବ । ଶୀତୁଆ ସକାଳ ମର୍ଣ୍ଣିଂୱାକ୍ କରିବା କଥା । ତେବେ ପାହାଡ ନ ଉଠିବା କାହିଁକି? ପାହାଡ ବିଷୟରେ କାହାର କିଛି ଅଭିଜ୍ଞତା ମଧ୍ୟ ନଥିଲା । କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି ତା’ର ଅଭିଜ୍ଞତା ଥିବ । ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଜାଣେ ଅନ୍ୟ କାହାର ଅଭିଜ୍ଞତା ଥିବ । ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ଠାରୁ ବୟସରେ ଖୁବ୍ ବଡ । ହେଲେ ମୋର ଅଂଟା ଖରାପ୍ ଥାଏ । ପାଣ୍ଡବ ସାହୁର ଗୋଟେ ଗୋଡ ମଧ୍ୟ ଖରାପ୍ ଥାଏ ।

ମନ ଭୂତ

ସେଦିନ ଥିଲା ଶୀତୁଆ ସଂନ୍ଧ୍ୟା । ଶୀତର ପ୍ରକୋପ ସଂନ୍ଧ୍ୟାଠାରୁ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ବଢି ବଢି ଚାଲି ଥାଏ । ତାସାଙ୍ଗକୁ କାକର ପଡିବା ମଧ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରି ଥାଏ । ଗଛ ପତ୍ରର ଉପରେ କାକର ଟପ୍ ଟପ୍ ହୋଇ ପଡୁ ଥାଏ । ନିଛାଟିଆ ଜଙ୍ଗଲିଆ ଯାଗାରେ ଭୟାକୁଳ ପରିସ୍ଥିତି ସୃଷ୍ଟି  କରୁଥାଏ । ସେଦିନ ଦେବ ବାବୁ ଶେଷ ଗାଡିରେ ପ୍ରାୟ ସାଢେ ସାତଟା ସଂନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ବାହାରି ପଡିଲେ ତାଙ୍କ ଘରକୁ । କାରଣ ସେଦିନ ସାମ୍ବ ଦଶମୀ ଥାଏ । କ’ଣ ଗୋଟାଏ ବିଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଫିସ୍ରେ ଥିବାରୁ ସେ ନିଜ ଗାଁକୁ ଯିବା ଟିକେ ଡେରି ହୋଇ ଗଲା । ତାପରେ ବାବୁଙ୍କର ପୁଣି ପୋଲିସ୍ ଚାକିରି । ତାଙ୍କୁ ସାମ୍ବ ଦଶମୀରେ ଛୁଟିବା କାହୁଁ ମିଳିବ? ସାମାନ୍ୟ ସମୟର ଫାଙ୍କରେ ପର୍ବ ପାଳନ କରିବାକୁ ଶେଷ ଗାଡିରେ କଟକରୁ ବାହାରି ପଡିଲେ । ତାଙ୍କ ଗ୍ରାମଟା ମଧ୍ୟ ଅଡଶପୁର ବଜାର ଠାରୁ ପ୍ରାୟ ପାଂଚ କି.ମି. ଦୂର ହେବ । ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ଯିବା ପାଇଁ କିଛି ଗାଡି ମଟର ନଥିଲା ।

ଦେବ ବାବୁ ଅଡଶପୁର ବଜାରରେ ପହଁଚିଲା ବେଳକୁ ସମୟ ପ୍ରାୟ ରାତି ନଅଟା । ଦେବ ବାବୁ ଭାବିଲେ ଗାଁ ପାଖ ଲୋକ କିଏ ମିଳି ଗଲେ ତା ସାଥିରେ ଚାଲି ଯିବେ । ଦେବ ବାବୁ ବହୁତ ଖୋଜା ଖୋଜି କଲେ । ହେଲେ କେହି ହେଲେ ମଳିଲେନି । ସେ ଗୋଦାମ ଆଡେ ଗଲେ କାଳେ ବାଦାମ୍ କିମ୍ବା ଧାନ ନେଇ କାହା ଶଗଡ ଆସିଥିବ । ତାଙ୍କ ସାଥିରେ ସେ ଚାଲି ଯିବେ । କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ସେ ମଧ୍ୟ କାହାକୁ ପାଇଲେନି । ଦେବ ବାବୁ ଏପଟ ସେପଟ ଖୋଜା ଖୋଜି କରିବା ଭିତରେ ପ୍ରାୟ ଅଧ ଘଂଟାଏ ବିତି ଗଲା । ତା ମଧ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚନତା ମଧ୍ୟ ଆହୁରି ବଢି ଗଲା । ଏଥର ନିଶୁନତା ରାସ୍ତାରେ ଦେବ ବାବୁ ସାହସ ବାନ୍ଧି ତାଙ୍କ ଗ୍ରାମ ଅଭିମୁଖେ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ । ରାସ୍ତା ଦାଢରେ କାଁଭାଁ, କେଉଁଠି ଗଛ । ଆଉ ବିସ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ଶସ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ର । ଧାନ ଉଠିଯିବା ପରେ, ମୁଗ, ବିରି, ବାଦାମ ରବି ଫସଲର ସବୁଜ କ୍ଷେତ । ଅବଶ୍ୟ ତା ସବୁଜତା ଘନ ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ଦୃଷ୍ଟି ଗୋଚର ହେଉ ନାହିଁ ।

ହାଡଗିଳା ଭୂତ

ଚାରିଆଡେ ଶାଳ ବଣ । ମଝିରେ ଗୋଟିଏ ବିରାଟ ବଡ ପାହାଡ । ନିଧୁମୁ ଖରା ବେଳେ ମଧ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରଶ୍ମି ପଡିବା ବିରଳ । ସେହି ପାହାଡଟି ମଧ୍ୟ କଂଟା ଝଂଟା ଗଛର ଡାଳ ଛନ୍ଦା ଛନ୍ଦିରେ ଆବଦ୍ଧ । ପାହାଡ ଦେହରୁ ସାପ ଲମ୍ବିଲା ପରି ଝରଣା ଟାଏ କୁଳୁ କୁଳୁ ହୋଇ ତଳକୁ ଆସି ବହି ଯାଇଛି । କାହିଁ କେତେ ଦୂରକୁ । ସେ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଭର୍ତ୍ତି ହୋଇଛନ୍ତି ଜଙ୍ଗଲି ଜନ୍ତୁ ଅନେକ । ଗଛ ଦେହରୁ ଅଜଗର ସାପ ଲମ୍ବି ଆସି କେତେବେଳେ କେଉଁ ଜଙ୍ଗଲି ଜନ୍ତୁକୁ ନେଇ ଗିଳି ଦିଏ । ସେହି ପାହାଡରେ ଗୋଟେ ଗହ୍ୱର ଅଛି । ତା ମଧ୍ୟରେ ବିରାଜ ମାନ କରିଛି ହାଡ ଗିଳା ଭୂତ । ସେ ଗୁମ୍ଫା ମଧ୍ୟରେ ହାଡ ଗିଳା ଭୂତ ହାଡକୁ କଡ ମଡ କରି ଚୋବାଉ ଥାଏ । ହାଡର ଅଭାବ ହେଲେ ସେ କେତେବେଳେ କେଉଁ କାଣ୍ଡ କରି ବସେ । ବେଳେ ବେଳେ ହାଡକୁ ହାଡ ବାଡେଇ ଉଦଣ୍ଡ ନୃତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ସେ କରେ ।

                ଥରେ ହାଡ ଗିଳା ଭୂତର ରହୁଥିବା ବାଟ ଦେଇ ସର୍ବ ଗିଳା ଭୂତ ଯାଉ ଥିଲା । କଡ ମଡ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ସେ ସର୍ବ ଗିଳା ଭୂତ ସେହି ଗୁମ୍ଫା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲା । ହାଡ ଗିଳା ଭୂତ ତା ଘରେ ଯୋର ଜବରଦସ୍ତ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଭୂତ ପ୍ରବେଶ କରିବାର ଦେଖିକି ଆଉ ସମ୍ଭାଳେ । ସେ ଗୋଟାଏ ହାଡ ଧରି ମାଡି ଆସିଲା । ସର୍ବ ଗିଳା ଭୂତ କି ଛାଡିବାର ଅଟେ । ସେ ମଧ୍ୟ ଆଉ ଗୋଟାଏ ହାଡ ଧରି ଡେଇଁ ପଡିଲା । ଚାଲିଲା ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘମାଘୋଟ ଯୁଦ୍ଧ । ହାଡକୁ ହାଡ ମାଡ ହୋଇ ଖାଲି ଯାହା ନିଆଁ ବାହାରିଲା । ହାଡ ଗୁଡାକ ଗଣ୍ଡ ହୋଇ ଚାରି ଆଡେ ପଡୁ ଥାଏ । ତା ପରେ ଦୁହେଁ ଦୁଇଟା କଙ୍କାଳ ହୋଇ ନିଜ ଓ ଗୋଡ ହାଡରେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଲା । ନିଜ ଖପୁରୀ କାଢି ତା ଦେହରେ ଯୁଦ୍ଧ । ନ ଦେଖିବା ଲୋକ ଦେଖିଲେ ଏ ଯୁଦ୍ଧ ଭେଟଣା ହେବାଟା ସାରା । ଗୁମ୍ଫା ଭିତରେ ଥିବା ଲଟା ଗଛ ସବୁ ୟାଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ଯାହା ଦେଖୁ ଥିଲେ ।

                ସେ ବାଟ ଦେଇ ଯାଉ ଥିଲା ଜଣେ କାପାଳିକ । ସେ କେତେ ଭୂତଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀ କରି ରଖିଛି । ସେ ତା ମନ୍ତ୍ର ବଳରେ କେତେକ ଭୂତଙ୍କୁ ତା ସ୍ୱାର୍ଥରେ ଲଗାଇଛି । କହାକୁ ହାଡ ଗୋଟାଇବାରେ ତ କାହାକୁ ପାଣି ଆଣିବାରେ । କାହାକୁ ଚୋରି କରିବାରେ ତ କାହାକୁ  ପୁଣି ଘରର ସବୁ ଜିନିଷ ସଫା କରିବାରେ । କାପାଳିକର ବିରାଟ ଜଟା । ମୋଡି ମୋଡି ମୁଣ୍ଡରେ ଗୁଡାଇଛି । ହାତରେ ତାର ପୁଣି ଅଛି ତ୍ରିଶୂଳ । ଦାଢୀ ଲମ୍ବିଛି ଯେ ପେଟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ । ସେ ପିନ୍ଧିଛି ଖଣ୍ଡେ ଲେଙ୍ଗଟା । ସାରା ଦେହରେ କେବଳ ଭଷ୍ମ ବୋଳି ହୋଇଛି । ସେ ପୁଣି ମଲା ମଣିଷ ପୋଡା ହେଉ ଥିବା ଚୁଲିର ଭଷ୍ମ । କପାଳରେ ଲାଗି ଥିବା ତିଳକ ମଧ୍ୟରେ ସିନ୍ଦୂରର ଏକ ବିରାଟ ତ୍ରିଶୂଳ ଚିହ୍ନ । ଜଙ୍ଗଲରେ ଯାଉ ଯାଉ ସେ ତା ମନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତି ବଳରେ ଜାଣି ପାରିଲାଯେ ଏହି ଭୂତ ଦୁହିଁଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ବିଷୟ । କାରଣ କୁକୁର ଯେପରି ତା ଘ୍ରାଣଶକ୍ତି ବଳରେ କେଉଁଠି କ’ଣ ଅଛି ଜାଣି ପାରେ । କାପାଳିକ ମଧ୍ୟ ଠିକ୍ ସେମିତି ଅତୃପ୍ତ ଆତ୍ମା ଓ ଭୂତ, ପ୍ରେତ, ଚିରୁଗୁଣୀ ମାନଙ୍କୁ ଜାଣି ପାରେ ।

ଭଗବାନ କାହାର

ଥରେ ମହାଦେବ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ସେମାନଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ବୁଲିଯିବାକୁ ବିଚାର କଲେ । ତେବେ ପ୍ରଥମେ କାହା   ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବେ? ଶେଷରେ ଦୁହେଁ ବିଚାର କଲେ ଯେ ମହାଦେବଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଖରୁ ଭ୍ରମଣ ଆରମ୍ଭ କରିବେ । ତେଣୁ ଦେବତା ରୂପ ଛାଡି ସେମାନେ ଗରିବ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଶ ଧାରଣ କଲେ ଓ ଭକ୍ତଙ୍କ ଘର ଆଡେ ଚାଲିଲେ । ମହାଦେବଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ଥିଲେ ଅପେକ୍ଷାକୃତ ଧନଶାଳୀ । ତେଣୁ ଜଣେ ଧନିକ ଭକ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରସ୍ଥ ହେଲେ ସେ ଦୁଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ।

ଧନୀ ବ୍ୟବସାୟୀଟି ସେତେବେଳେ ତାର ବେପାରରେ ଏତେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ ଯେ ସେମାନଙ୍କୁ ହତାଦାର କରି ସେଠାରୁ ତଡି ଦେଲେ । ସେ ସ୍ଥାନ ଛାଡି ଦୁହେଁ ଆଉ ଜଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରକୁ ଭିକ୍ଷା କରିବା ଆଳରେ ଚାଲିଗଲେ । ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଏକା ଅବସ୍ଥା । ଏହା ଦେଖି ମହାଦେବ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତରଙ୍ଗା ହୋଇଗଲେ । କ୍ରୋଧ ଓ କ୍ଷୁଧାରେ ସେମାନେ ଏବେ କ’ଣ କରିବେ ଚିନ୍ତାକରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବା ପାଇଁ ସ୍ଥିର କଲେ । ବାଟରେ ଯାଉ ଯାଉ ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ ମହାଦେବ! ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଅମାପ ଧନ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଆମମାନଙ୍କ କଥା ଟିକିଏ ବି ଚିନ୍ତା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ । ଆଉ ମୋର ଭକ୍ତମାନେ ତ ପୁରାପୁରି ଗରିବ, ସେମାନେ କ’ଣ ବା ଦେବେ ଯେ ଆମେ ତାକୁ ଖାଇବା? ଚାଲନ୍ତୁ ଆମେ ଏଠାରୁ ଫେରିଯିବା । କିନ୍ତୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଏ କଥାରେ ମହାଦେବ ଆଦୌ ଏକମତ ହେଲେ ନାହିଁ । ତାପରେ ଜଣେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତ ପାଖରେ ଯାଇ ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଯାକ ପହଁଚିଲେ ।

ପତର ଛାଉଣୀ-ନୁଆଁଣିଆ ଘର । ନିପଟ ଗରିବ । ମାଟି ପିଣ୍ଡାରେ ବୁଢୀଟିଏ ବସି ଫୁଲ ଗୁନ୍ଥୁଛି । ସାହା ଭରସା ବୋଲି କହିଲେ ତାର କେହି ନାହିଁ । ଖଟିଲେ ଖାଇବ । ଯେମିତି ବୁଢୀ ଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦି’ ଜଣଙ୍କୁ ଦେଖିଛି ଖୁବ୍ ଆଗ୍ରହ ସହକାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ପାଛୋଟି ନେଇ ତା ପଣତ କାନିରେ ମାଟି ପିଣ୍ଡାକୁ ଝାଡିଦେଇ ତାଉପରେ ଏକ ପଇଡ ମଶିଣା ପାରିଦେଲା । ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ନିରିମଳ ପାଣି ଢାଳେ ମଧ୍ୟ ଥୋଇଦେଲା । ତାପରେ ସେ ବୁଢୀଟି ତା ଘର ଭିତରକୁ ଧାଇଁ ଯାଇ ମୁଢି ଓ ଗୁଡ ଆଣି ବାଉଁଶିଏ ରଖିଦେଲା । ଭୋକିଲା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦି’ଜଣ ତାକୁ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଖାଇ ବୁଢୀର ସେଇ ମନୋଭାବରେ ଏତେ ମୁଗ୍ଧ ହେଲେ ଯେ ତାହା କହିଲେ ନସରେ । ମହାଦେବ ଏହା ଦେଖି ଖୁବ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୁଅନ୍ତେ ବିଷ୍ଣୁ ଟିକେ ହସିଦେଇ କହିଲେ, ‘ମା’ ତୁମର ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତି ହେଉ । ଏହା ଦେଖି ମହାଦେବ ହଠାତ୍ ଟିକେ ସନ୍ଦେହରେ ପଡିଗଲେ । ତାପରେ ମହାଦେବ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ପ୍ରଭୁ ଆପଣ ଧନିକ ବ୍ୟକ୍ତିର ଧୀକାର ଶୁଣି ତାକୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ ବୋଲି ଆଶିଷ ଦେଲେ ଅଥଚ ଏ ବିଚାରୀ ବୁଢୀଟି ଆମକୁ କେତେ ସହାନୁଭୂତି ଦେଖାଇଲା ତାକୁ ଆପଣ ସ୍ୱର୍ଗପ୍ରାପ୍ତିର କଥା କହିଲେ । ଏମିତି କେମିତି ଅବିଚାର ହେ ମଧୁସୂଦନ । ଏହା ଶୁଣି ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ ଧନି ବ୍ୟକ୍ତି ଅଧିକ ଧନ ପାଇ ସେଥିରେ ଘାଂଟି ହେଉ ବୋଲି ତାକୁ ମୁଁ ଦୀର୍ଘାୟୁର ଆଶିଷ ଦେଲି । କିନ୍ତୁ ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ଗ୍ରାସିଥିବା ଏ ବୁଢୀଟିର ସ୍ନେହରେ ଅତିଶୟ ପ୍ରୀତ ହୋଇ ତାକୁ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗପ୍ରାପ୍ତିର ବର ପ୍ରଦାନ କଲି । ଏହା ତ ଏ ବୁଢୀର ସୌହାର୍ଗ୍ୟ ।

ଏ ସଂସାରରେ ଧନ ଜମାରୁ ବଡ ନୁହେଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ ହେଉଛି ମନ । ଯେଉଁମାନେ ନର ସେବାକୁ ନାରାୟଣଙ୍କ ସେବା ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗଗାମୀ ହେବେ ଓ ଯେଉଁମାନେ ଧନ ମୋହରେ ମଣିଷକୁ ଧୀକାର କରନ୍ତି ସେମାନେ କେବଳ ନର୍କରେ ହିଁ ସଢନ୍ତି । ଏହି କଥା ବିଚାର କରି କରି ନିଜ ନିଜ ପୁରକୁ ବାହୁଡି ଗଲେ ମହାଦେବ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଦେବ ।

ବିଶେଷ ଦ୍ରଷ୍ଟବ୍ୟ:- କେତେକ କାହାଣୀ ମନୋରଂଜନ ଏବଂ ନୀତି ଶିକ୍ଷା ଉବ୍ଦେଶ୍ୟରେ କେବଳ କଳ୍ପନା ଭାବଧାରା ଦ୍ୱାରାହିଁ ପ୍ରତିବେସିତ। ଯଦି କୌଣସି କାହାଣୀରେ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଆଧାର ନଥାଏ ତାକୁ ସତ୍ୟ ମାନିବା ଅନୁଚିତ୍। ଅନ୍ୟ କେତେକ କାହାଣୀ ମନୋରଂଜନ ଏବଂ ନୀତି ଶିକ୍ଷା ଉବ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଲେଖା ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେଗୁଡିକ ଜାତି, ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ, ତର୍କ ହୀନତା, ଧର୍ମ ଓ ବ୍ୟକ୍ତିବିଶେଷ ପ୍ରଚାର ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟରେ ଲିଖିତ ଧୁର୍ତ୍ତ ଗପ ତେଣୁ ତାକୁ ସତ୍ୟ  ମାନିବା ଅନୁଚିତ୍ । (Promotional racial con story)

ପ୍ରକୃତ ଶିଷ୍ୟ

ଗୁରୁକୁଳ ଆଶ୍ରମରେ ଅନେକ ଶିଷ୍ୟ ଜୀବନ ଭିତିକ ଶିକ୍ଷାଲାଭ କରୁଥାନ୍ତି । ବହୁ ବିଜ୍ଞ ଲୋକ ସେମାନଙ୍କ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ସେହି ଆଶ୍ରମକୁ ଛାଡୁଥିଲେ । ଶିକ୍ଷାଦାନ କରୁଥିବା ଋଷି ଥିଲେ ମହାନ ଜ୍ଞାନୀ, ପରମତ୍ୟାଗୀ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଛାତ୍ରବବତ୍ସଳ । ନିଜର ଆଦର୍ଶ ବଳରେ ସେ ତାଙ୍କ ଛାତ୍ରମାନଙ୍କୁ ବହୁ ନୂଆ ନୂଆ କଥା କାହାଣୀ ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲେ । ସେଠାକାର ଦିନଚର୍ଯ୍ୟା ଥିଲା ମାର୍ଜିତ ତଥା ସମୟୋପଯୋଗୀ ।

ଦିନେ ଗୁରୁଜୀ ଘୋଷଣା କଲେ ବତ୍ସ ! ତୁମ ମାନଙ୍କର ଏହି ଆଶ୍ରମ ଶିକ୍ଷା ସମାପ୍ତ ହୋଇଛି । ଏବେ ତୁମେ ନିଜ ନିଜର ଗୃହକୁ ଫେରି ଯାଇପାର ମାତ୍ର ତା’ ପୂର୍ବରୁ ତୁମମାନଙ୍କର ପରୀକ୍ଷା ନେବାକୁ ମୁଁ ଚାହେଁ ତାହେଲେ ଯାଇ ଏହି ଗୁରୁ କୂଳରେ କେଉଁମାନେ ପ୍ରକୃତ ଶିକ୍ଷା ପାଇଛ ତାହା ଆଜି ହିଁ ଜଣା ପଡିବ । ଏହା କହି ସେ ଗୁରୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଟେଳାଏ ଲେଖାଁଏ କଂଚାମାଟି ଗୁଳା ଧରାଇ ଦେଇ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ମୂର୍ତ୍ତିଟିଏ ଲେଖାଏଁ ଗଢିବାକୁ କହିଲେ ମାତ୍ର କେହି କାହାଠାରୁ ଆଦୌ ଦେଖିବେ ନାହିଁ ।

କିଛି ସମୟ ପରେ ଜଣ ଜଣ କରି ନାନା ଧରଣର ମୂର୍ତ୍ତି ଗଢି ଆଣିଲେ । କିଏ ଫଳ ତିଆରି କରିଛି ତ କିଏ ପଶୁପକ୍ଷୀଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରିଛି । କିଏ କଣ୍ଢେଇ ତ ପୁଣି କିଏ ପନିପରିବା ଗଢିଛି । ତା’ଭିତରୁ ତିନିଜଣ ପିଲା ଗୁରୁଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଆକର୍ଷଣ କଲା ଭଳି ମୂର୍ତ୍ତି ଗଢିଛନ୍ତି । ଗୁରୁ ହସି ହସି କହିଲେ ‘ତୁମେ କ’ଣ ଗଢିଛ ଦେଖି?’ ପିଲାଟି ମୂର୍ତ୍ତି ଦେଖାଇ କହିଲା – “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ଗଢିଛି ।” ତହୁଁ ସେ ଗୁରୁ ପଚାରିଲେ – କାହିଁକି? ଶିଷ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦେଲା – ଗୁରୁଦେବ ! ଆପଣ କହିଥିଲେ ନା – “ଗୁରୁବ୍ରହ୍ମା ଗୁରୁ ବିଷ୍ଣୁ ଗୁରୁଦେବ ମହେଶ୍ୱର, ଗୁରୁ ସାକ୍ଷାତ ପରଂବ୍ରହ୍ମ ତସ୍ମେଶ୍ରୀ ଗୁରୁବେ ନମଃ ।” ଏହା ଶୁଣି ଗୁରୁ ଟିକେ ହସି ଦେଇ ତା’ପରେ ଆଉ ଏକ ଶିଷ୍ୟକୁ ପଚାରିଲେ ‘ତୁମେ କ’ଣ କରିଛ?’ ସେ କହିଲା – “ମୁଁ ମୋର ବାପାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ଗଢିଛି ।” ଗୁରୁଦେବ ପଚାରିଲେ, କାହିଁକି? ତାପରେ ସେ ଶିଷ୍ୟ କହିଲା ଗୁରୁଦେବ ଆପଣ କହିଥିଲେ ନା “ପିତା ଧର୍ମ ପିତା ସ୍ୱର୍ଗ ପିତା ହିଁ ପରମ ତପ । ପ୍ରିତରି ପ୍ରିତିମା ପନେ ପ୍ରିୟନ୍ତି ସର୍ବ ଦେବତା ।” ଏକଥା ଶୁଣି ଗୁରୁଦେବ ସେ ପିଲାଟିର ମୁଣ୍ଡରେ ବି ହାତ ବୁଲାଇ ଆଣି ଟିକେ ହସିଦେଲେ । ଶେଷରେ ସେ ତୃତୀୟ ଶିଷ୍ୟଟିକୁ ଗୁରୁ ପଚାରିଲେ, ସେ କହିଲା ଗୁରୁଦେବ – “ମୁଁ ଇଣ୍ଡିଆ ମାତାର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଗଢିଛି ।” ଏକଥା ପରେ ଗୁରୁଜୀ କାହିଁକି ବୋଲି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାରୁ ପିଲାଟି କହିଲା – “ମାତୃଭୂମି, ମାତୃଭାଷା ଉଭୟେ ଜନନୀ, ସେବତାକୁ ଭକ୍ତିଭରେ ଦିବସ ରଜନୀ ।”

ତିନିଜଣ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ଠାରୁ ଏହି ମହାନ୍ ଚିନ୍ତାଧାରା ଗୁରୁଦେବ ଶୁଣି ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ । ଅନେକ ପିଲାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମାତ୍ର ତିନିଜଣ ପ୍ରକୃତ ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରକୃତ ଶିଷ୍ୟର ମାନ୍ୟତା ଲାଭ କଲେ । ତାପରେ ସେ ଗୁରୁଜୀ ପିଲାଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ କୁଣ୍ଢାଇ ଜୀବନରେ ବଡ ହେବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନେକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ । ଶେଷରେ ସେ ପିଲାମାନେ ସ୍ୱଗୃହକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ ।

ସାବାସ୍ ବିଶାନ

ଇଣ୍ଡିଆର ମୁକ୍ତି ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଅନେକ ଦେଶପ୍ରେମୀ ବାଳକଙ୍କ ବିଶେଷ ସ୍ଥାନ ରହିଛି ଯାହାକି ଆମ ପାଇଁ ଗର୍ବ ଓ ଗୌରବ । ଯେପରି ଆମ ଓଡିଶାର ବାଜି ରାଉତ ଆମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଓ ଇତିହାସ, ଠିକ୍ ସେହିପରି ପଞ୍ଜାବ ପ୍ରଦେଶର ସାତ ବର୍ଷର ପିଲାଟିଏ । ସେ ଅଭିମନ୍ୟୁ ପରି ବୀର ବାଳକର ମାନ୍ୟତା ପାଇଛି ।

ଗୁରୁ ରାମ ସିଂହଙ୍କର ଅନେକ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ । ସେହି ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ଆରାଧନାରେ ଏତେ ମଜି ଯାଉଥିଲେ ଯେ ବାହାର ଦୁନିଆଁ ସମ୍ପର୍କରେ ସେମାନେ ଆଦୌ କିଛି ବି ଜାଣି ପାରୁନଥିଲେ । ଭାବ ବିହୋଳ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କ ଠାରୁ ‘କୁକ୍’ ସ୍ୱରଟିଏ ନିସୃତ ହେଉଥିଲା । ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କୁ କୁକ୍ ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିଲା । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶାନ ସିଂ ଥିଲେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁଭକ୍ତ । କୁକ୍ମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେବତା ବୋଲି ମନେ କରୁଥିଲେ । ସେତେବେଳେ ତ ରାଣୀ ଭିକ୍ଟୋରିଆଙ୍କର ଶାସନ ଚାଲୁଥିଲା । ସେ ଗୁରୁକୁଳର ଶିଷ୍ୟମାନେ ଇଁରେଜୀମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସଂଗ୍ରାମ ଆରମ୍ଭ କଲେ । ୧୮୭୨ ମସିହାରେ କୁକ୍ମାନେ ସ୍ୱର ଉଠାଇଲେ ଯେ, ଗୋହତ୍ୟା ବନ୍ଦ ହେଉ । କିନ୍ତୁ ଇଁରେଜମାନେ ଏ କଥା ମୋଟେ ମାନିଲେ ନାହିଁ ।

ଦିନକର କଥା ଜଣେ ଗଉଡ ଗାଈ ପଲ ଧରି ଇଁରେଜମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଥାନ୍ତି । ଏହି ସମୟରେ କୁକ୍ମାନେ  ସେମାନଙ୍କୁ ସତର୍କ କରି କହିଲେ ଯେ ତୁମେ ଏହି ଗାଈ ପଲ ଛାଡି ଏଠାରୁ ପଳାଇ ଯାଅ ନହେଲେ ମରିଯିବ ।

ରହେ ତା’ ଆଦର ଯଶ

କୃଷ୍ଣ ପ୍ରସାଦ ଗାଁରେ ନରିଆ ବୋଲି ଚାଷୀଟିଏ ଥାଏ । ନିଇତି ଦୁଃଖ କରି ସେ ତା ପେଟ ପୋଷେ । ଛଣ ଛାଉଣୀ ଘର ହିଁ ତା’ର ସ୍ୱର୍ଗ, ଟହୁ ବାସନର ପଖାଳ ତା’ ପାଇଁ ଅମୃତ ସମାନ । କର୍ମ ହିଁ ତାର ଆନନ୍ଦ । ହେଲେ ଏ ସବୁ ସୁଖ ଭିତରେ ବି ଥାଏ ତାର ଗୋଟିଏ ଦୁଃଖ । ଘରେ ଅଳି କରିବାକୁ ତାର ତ ପିଲାଟିଏ ବି ନାଇଁ । ସବୁ ସୁଖ ଭିତରେ ଏଇ ବକଟେ ଦୁଃଖ ତାକୁ ଯେମିତି ପାହାଡ ପରି ଲାଗେ । ଅଥଚ ନରିଆ ସେଇ ଦୁଃଖକୁ ମନେ ମନେ ଉପଶମ କରି ପକାଏ । କାରଣ ସେ ଥାଏ ଭଗବତ ପ୍ରେମୀ ଓ ଈଶ୍ୱର ବିଶ୍ୱାସୀ । ନିଇତି ସକାଳେ ସେ ତା ଗ୍ରାମ ଦେବତୀ ମା’ ରାମଚଣ୍ଡୀଙ୍କ ପାଖରେ ବସି ନିଜର ସମସ୍ତ ଗୁହାରି ଜଣାଏ । ସାରା ଗାଁ ଲୋକଙ୍କର ସରାଗ ବି ଏଇ ନରିଆ ଉପରେ ହିଁ ଥାଏ ।

କଥାରେ ପରା ଅଛି ଲୋକେ ଯାହା ଉପରେ ସନ୍ତୋଷ ହୁଅନ୍ତି ଈଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ ତାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଆଶିଷ ଉଭୟ ଦେଇଥାନ୍ତି । ନରିଆର ମନକଥା ସେ ଗ୍ରାମ ଦେବତୀ ମା’ରାମଚଣ୍ଡୀ ଠିକ୍ ଜାଣିଲେ । ଦିନେ ରାତିରେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ନରିଆ ପାଖକୁ ଯାଇ ମା’ରାମଚଣ୍ଡୀ କହିଲେ – ‘ନରିଆ ! ମୁଁ ତୋର ଭକ୍ତିରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତ ହୋଇଛି, ତୋର କ’ଣ ମାଗିବାର ଅଛି ମାଗ ।’ ତହୁଁ ସେ ନରିଆ କହିଲା ମୋର ସନ୍ତାନଟିଏ ନିହାତି ଲୋଡା । ମା’ ତତକ୍ଷଣାତ୍ କହିଲେ ତଥାସ୍ତୁ । ହେଲେ ନରିଆ ବିଧାନ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ତୁମକୁ ଦୁଇଟି ଭିତରୁ କୋଉ ଗୋଟିଏ ହିଁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ପଡିବ । ତାହା ହେଲା ଗୋଟିଏ ସନ୍ତାନ ହେବ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ବଳିଷ୍ଠ ଓ ଅନ୍ୟଟି ହେବ ଅଳ୍ପାୟୁ ଓ ଯଶମାନ । ତାହେଲେ ଏବେ ତୁମେ କୁହ ନରିଆ କେଉଁ ସନ୍ତାନଟି ତୁମକୁ ଦରକାର? ନରିଆ ତ ଥିଲା ଖୁବ୍ ଈଶ୍ୱର ବିଶ୍ୱାସୀ, ତେଣୁ ସେ କହିଲା ଦ୍ୱିତୀୟଟି ହିଁ ମୋର ଦରକାର । ତାପରେ ମା’ ଏପରି କଥା ଶୁଣି ଟିକେ ହସି ଦେଇ କହିଲେ ତଥାସ୍ତୁ ।

1 2 3 47