ରାଜକନ୍ୟା ଓ ବଣୁଆ ରାଜା

ହଜାରେ ବର୍ଷ ତଳର କଥା । ସେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ର ନଦୀ କୂଳରେ ଏକ ବନପ୍ରଦେଶ ଥିଲା । ସେହି ବନପ୍ରଦେଶରେ ଜଣେ ବଣୁଆ ରାଜା ଶାସନ କରୁଥାଆନ୍ତି । ବଣ ଜଙ୍ଗଲ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବାରୁ ସେହି ରାଜ୍ୟ ଉପରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେଶର ରାଜା ଆକ୍ରମଣ କରିବା ପାଇଁ କଦାପି ମଧ୍ୟ ସାହସ କରନ୍ତି ନାହିଁ । ଏହି ବଣୁଆ ରାଜାଙ୍କ ସେନାରେ ବଣୁଆ ହାତୀ, ବଣୁଆ କୁକୁର, ସାପ ଆଦି ଜୀବଜନ୍ତୁ ଥାଆନ୍ତି । ବଣୁଆ ରାଜା ଏହି ଜୀବଜନ୍ତୁମାନଙ୍କ ବଳରେ ବହୁତ ବଳବାନ ହୋଇଥାଆନ୍ତି ।

                ଦିନେ ସେ ବଣୁଆ ରାଜାଙ୍କ ଭାରି ଇଚ୍ଛା ହେଲା ନିଜ ପ୍ରଦେଶର ସୀମା ରେଖା ବଢାଇବା ପାଇଁ । ତେଣୁ ବଣୁଆ ରାଜା ନିଜର ଏକ ଦୂତ ପଡୋଶୀ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ । ଦୂତ ଆସି ପଡୋଶୀ ରାଜାଙ୍କ ଦରବାରରେ ପହଁଚି କହିଲା – “ମହାରାଜ, ବନପ୍ରଦେଶର ବଣୁଆ ରାଜା ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସନ୍ଦେଶ ପଠାଇଛନ୍ତି । ଆପଣ ଆମ ରାଜାଙ୍କ ଅଧୀନକୁ ଆସନ୍ତୁ ଓ ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ନିଜକୁ ସମର୍ପଣ କରନ୍ତୁ; ନଚେତ୍ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ ।”

                ବଣୁଆରାଜାଙ୍କ ଏଭଳି ସନ୍ଦେଶ ପାଇ ପଡୋଶୀ ରାଜାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରୁ ହଠାତ୍ ବୁଦ୍ଧି ହଜିଗଲା । କାହିଁକିନା ସେ ତ ଠିକ୍ ଜାଣିଛନ୍ତି ଯେ ବଣୁଆ ରାଜା ବହୁତ ନିଷ୍ଠୁର ଓ ଭୟଙ୍କର । ତାଙ୍କ ସେନାର ସାମ୍ନା କରିବା ଅର୍ଥାତ୍ ଜୀବଜନ୍ତୁଙ୍କ ଆହାର ହେବା ସହ ସମାନ । କାରଣ ତାଙ୍କ ସେନାବାହିନୀରେ ଯେଉଁ ବଣୁଆ ସୈନ୍ୟ ଅଛନ୍ତି ସେମାନେ ଧନୁଶର ଯୁଦ୍ଧରେ ବି ପାରଙ୍ଗମ । ଆହୁରି ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ସେନାରେ ବଣୁଆ ହାତୀ, ବିଷାକ୍ତ ସାପ ଓ ବଣୁଆ କୁକୁର ରହିଛନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ନିହାତି ବୋକାମି କଥା । ତେଣୁ ରାଜା ଚିନ୍ତା କଲେ ଯଦି ମୁଁ ସମର୍ପଣ କରେ ତେବେ ବି ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ ଆଉ ଯଦି ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ କରେ ତେବେ ଏ ରାଜ୍ୟର ପ୍ରଜାମାନେ କେହି ବି ବଂଚିବେ ନାହିଁ । ଶେଷରେ ସମସ୍ତେ ସେ ବଣ ପଶୁଙ୍କର ଶୀକାର ହୋଇଯିବେ ।

ଚୋର ହେଲେ ରାଜା

ପୁରୁଷୋତମପୁର ରାଜ୍ୟରେ ତିନି ଜଣ କୁଖ୍ୟାତ ଚୋର ରହୁଥିଲେ । ଚୋରି ବିଦ୍ୟାରେ ଏହି ତିନି ଚୋର ଏପରି ମହାରଥୀ ହାସଲ କରିଥିଲେ ଯେ, ଖାସ୍ ସେଇଥିପାଇଁ ହିଁ ସେମାନେ ବିଖ୍ୟାତ । ସେମାନଙ୍କ ଚୋରିର ପ୍ରଭାବ ଏପରି ଥିଲା ଯେ ସେ ରାଜ୍ୟର ପ୍ରଜାଗଣ ରାତି ଅନିଦ୍ରା ରହି ନିଜ ଘର ଜଗୁ ଥିଲେ । କାହିଁକିନା ସେହି ଚୋରମାନଙ୍କର ଅଭ୍ୟାସ ଥିଲା ଚୋରିକରିବା କେବଳ ଚୋରିକରିବା ।

                ପ୍ରଥମ ଚୋରର ନାଁ ଥିଲା ଖଙ୍ଗଡ ସିଂ । ସେ ଯେ କୌଣସି ଘରକୁ ଚୋରି କରିବାକୁ ଗଲେ ତା’ର କାମ ଥିଲା ସୁଡଙ୍ଗ ଖୋଳିବା । ସୁଡଙ୍ଗ ଖୋଳିବାରେ ସେ ଏତେ ଓସ୍ତାଦ ଯେ, ଗୋଟିଏ ରାତିରେ ସେ ଏକ କିଲୋମିଟର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୁଡଙ୍ଗ ଖୋଳି ଦେଇପାରୁଥିଲା । ଏମିତିକି ସୁଡଙ୍ଗ ଖୋଳିବା ବେଳେ ଟିକେ ହେଲେବି ଖଡଖାଡ ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟ ହେଉନଥିଲା । ସେ ମାଟି ତଳେ ସୁଡଙ୍ଗ କରି ଚୋରି କରିବାକୁ ଥିବା ଘର ମଧ୍ୟରେ ଅତି ସହଜରେ ପହଁଚିଯାଉଥିଲା । ବାସ୍ ତା’ କାମ ସେତିକି ।

ଦ୍ୱିତୀୟ ଚୋରର ନାଁ ଥିଲା ଭଙ୍ଗଡ ସିଂ । ଭଙ୍ଗଡ ସିଂ ଭଙ୍ଗା ଭଙ୍ଗି କରିବାରେ ଖୁବ୍ ଓସ୍ତାଦ ଥିଲା । ତା’ ଭାଙ୍ଗିବାର ଶୈଳୀ ପୁରାପୁରି ନିଆରା । ସେ ଯେଉଁଭଳିଆ ପୁରୁଣା ତାଲା ହେଉ ପଛକେ ତାକୁ ସେ ବିନା ଚାବିରେ ଆଖିପିଛୁଳାକେ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଥିଲା । ସିନ୍ଦୂକ, କବାଟ, ଅମାର ଘର ଆଦିର ତାଲା ନିମିଷକ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଥିଲା । ଏମିତିକି ସେ ଯେ କୌଣସି ଘରେ ଚାହୁଁଥିଲା ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ସେ ଘରେ ସେ କଳାକନା ବୁଲାଇ ଦେଉଥିଲା ।

କାଠୁରିଆ ପୁଅ ଓ ଦୁଇ ଭୂତୁଣୀ

ସମସ୍ତିପୁର ବୋଲି ଗୋଟିଏ ଗାଁ ଥିଲା । ସେ ଗାଁରେ ଜଣେ କାଠୁରିଆ, ତା’ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଏକ ବାରବର୍ଷର ପୁଅ ଦିପୁ ବି ରହୁଥିଲେ । କାଠୁରିଆ ସେ ଗାଁ ନିକଟରେ ଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟକୁ ଜାଳେଣି କାଠ ସଂଗ୍ରହ କରିବାକୁ ଯାଏ । ତା’ର ସେହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ତା’ର ସ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ତାକୁ ସାହଯ୍ୟ କରିଥାଏ । ଖୁବ୍ ଛୋଟ ଦିନରୁ ଦିପୁ ବି ତା ବାପାମା’ଙ୍କ ସହିତ ସେ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟକୁ ଯାଏ । ତେଣୁ ସେ ଜଙ୍ଗଲର ପରିବେଶ ସହିତ ଦିପୁ ବେଶ ପରିଚିତ ହୋଇଥାଏ । ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଥିବା ସମସ୍ତ  ବଣୁଆ ଜୀବଜନ୍ତୁ ଦିପୁର ସାଙ୍ଗଭଳି । ଏମିତିକି ସେ ଜଙ୍ଗଲର ସବୁ ପଶୁପକ୍ଷୀ ବୃକ୍ଷଲତା ଦିପୁକୁ ବହୁତ ଆଦର କରନ୍ତି ।

ସେହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଦୁଇ ଭୂତୁଣୀ ଗୋଟିଏ ବରଗଛରେ ଘର କରି ରହୁଥାନ୍ତି । ସେମାନେ କିନ୍ତୁ ଏ ଦିପୁର ପ୍ରଶଂସାକୁ ଆଦୌ ସହିପାରୁନଥାନ୍ତି । ତେଣୁ ସେମାନେ ସର୍ବଦା ଦିପୁକୁ ହଇରାଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥାନ୍ତି । ଦିନକର କଥା । କାଠୁରିଆର ଦେହ ହଠାତ୍ ଖରାପ୍ ହେଲା । ତେଣୁ ସେ କାଠୁରିଆ ଆଉ କାଠ ହାଣିବାକୁ ଯାଇପାରିବନି ବୋଲି ତା’ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ସଫା ସଫା କହିଲା । ତାପରେ କାଠୁରିଆ ଓ ତା’ ସ୍ତ୍ରୀ ଦିପୁକୁ କହିଲେ – ‘ବାପାରେ, ତୁ ଯା । ଆଜି ସେ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଏକାକି କାଠ କାଟି ଆଣିବୁ । ଆମେ ଆଜି ମୋଟେ ଯାଇପାରିବୁ ନାହିଁ । ଦେହ ଭଲ ହୋଇଗଲେ ପଛେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ସାଙ୍ଗ ହେଇକି ଯିବା ।’

ବିଚିତ୍ର ସ୍ୱପ୍ନ

ବହୁତ ବର୍ଷ ତଳର କଥା । ସୁମେରୀୟ ରାଜା ମାଡୁସା ଏକ ଅଜବ ପ୍ରକାର ରାଜା ଥିଲେ । ତାଙ୍କର ବିଚିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରଜାମାନେ ସର୍ବଦା ହଇରାଣ ଓ ଦୁଃଖ କଷ୍ଟ ବି ପାଉଥିଲେ । ପ୍ରଜାମାନେ ଯେତିକି ଦୁଃଖ ପାଉଥିଲେ ରାଜା ମାଡୁସା ସେତିକି ଆନନ୍ଦ ପ୍ରାପ୍ତି କରୁଥିଲେ । ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଏହି ଅତ୍ୟାଚାର କେବଳ ସେନାପତି, ମହାମନ୍ତ୍ରୀ, ରାଜବୈଦ୍ୟ ଓ ରାଜଜ୍ୟୋତିଷ ହିଁ କରୁଥିଲେ ।

ଦିନକର କଥା । ରାଜା ଏକ ବିଚିତ୍ର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଲେ । ସ୍ୱପ୍ନରେ ସେ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କ ଦେଶର ଚାରିଜଣ ପ୍ରଜା ରାଜାଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଛନ୍ତି । ତାପରେ ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଏହି କଥା ତୁରନ୍ତ କହିଲେ । ରାଜା ଘୋଷଣା କଲେ ଯେଉଁ ପ୍ରଜାମାନେ ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବେ ଆଉ ଯଦି ସେ ସ୍ୱପ୍ନ ସତ୍ୟ ହୁଏ ତେବେ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ରୂପେ ପୁରସ୍କାର ଦେବେ । ପୁରସ୍କାର କଥା ଶୁଣି ଚାରି ଜଣ ଲୋକ ରାଜ ଦରବାରରେ ଆସି ପହଁଚିଲେ । ରାଜା ସେମାନଙ୍କର ରାଜମହଲରେ ରହିବା ପାଇଁ ସୁବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ । କିଏ କେଉଁଦିନ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବ ଓ ରାଜାଙ୍କୁ କହିବ ତାହା ମଧ୍ୟ ସ୍ଥିର କରାଗଲା । ତାପରେ ସେ ଚାରି ଜଣ ଲୋକ ନିଜ ନିଜ ଶୟନ କକ୍ଷକୁ ଚାଲିଗଲେ । ଏସବୁ କଥା ତ ସେ ରାଜ ପୁରୋହିତଙ୍କ ଜାଣତରେ ହିଁ ହେଉଥାଏ । ତେଣୁ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ସେନାପତି, ଜ୍ୟୋତିଷ, ବୈଦ୍ୟ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ କୁମନ୍ତ୍ରଣାରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଚାହୁଁଥିଲେ ।

ସକାଳ ହେଲା । ତାପରେ ପ୍ରଥମ ଶୟନ କକ୍ଷରେ ଥିବା ଲୋକକୁ ଡକା ହେଲା ରାଜଦରବାରକୁ । ନାଁ ତା’ର ଟମଲା । ରାଜା ତାକୁ ପଚାରିଲେ – ‘ତୁମେ କି ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଛ ଟମଲା ।’ ତହୁଁ ସେ ଟମଲା କହିଲା – ‘ମହାରାଜ, କାଲି ରାତିରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି ଆପଣଙ୍କ ଶରୀରରୁ ପ୍ରଚୁର ଝାଳ ବାହାରୁଛି । ଏମିତିକି ଆପଣ ଆଉ ନିଜ ଖଣ୍ଡା ବି ଠିକ୍ ସେ ଧରି ପାରୁନାହାଁନ୍ତି ।

ପରିଶ୍ରମ ହିଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ

ବହୁତ ଦିନ ତଳର କଥା । ଗାନ୍ଧାର ଦେଶରେ ଜଣେ ଗରିବ କୃଷକ ଓ ତା’ର ପରିବାର ଏକ ପାହାଡ ଗୁମ୍ଫାରେ ରହୁଥିଲେ । ଗରିବ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ କୃଷକ ଜଣକ କର୍ମଠ, ଦାୟିତ୍ୱବାନ ଓ ପରିଶ୍ରମୀ ଥିଲା । ତା’ର ପାଖରେ ଦୁଇତିନି ଖଣ୍ଡ ପାହାଡିଆ ଜମି ଥିଲା । ପାହାଡିଆ ଜମି ଯୋଗୁଁ ମାଟି ଆଦୌ ଉର୍ବର ନଥିଲା । ସେଥିପାଇଁ ଫସଲ ବି ଭଲ ହଉନଥିଲା । ତେଣୁ ସେ ପରିବାରର ଅନ୍ୟ ସଦସ୍ୟମାନେ ଏହି ଦୁଃଖ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ପାଇଁ କେବଳ ସେ କୃଷକଙ୍କୁ ହିଁ ବହୁତ ନିନ୍ଦା କରୁଥିଲେ । ସେ କୃଷକ ତା’ ଜମିରେ ପରିବା ଓ ଫଳମୂଳ ଚାଷ କରେ । ସେ କିଛି ଔଷଧ ଚାରା ସଂଗ୍ରହ କରି ସେସବୁ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଜମିରେ ଲଗାଇ ଥିଲା ।

                ଦିନକର କଥା । ସେ କୃଷକ ଜଣକ ନିଜ ପରିବାରର ଦୁଃଖକଷ୍ଟ ଆଉ ସହି ନପାରି ସିଧା ପାହାଡ ଉପରକୁ ଗଲା ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ । ମାତ୍ର ସେ ଯେତେବେଳେ ସେ ପାହାଡ ଉପରୁ ଡେଇଁବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହଉଥାଏ ସେତେବେଳେ କେହି ଜଣେ ତାକୁ ପଛରୁ ଟାଣି ଧରିଲା । କୃଷକ ବୁଲି ଚାହିଁ ଦେଖେ ତ ପାହାଡ ଦେବତା ତା’ ପଛରେ ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି ।

                ପାହାଡ ଦେବତା କହିଲେ – ‘କାହିଁକି ନିଜର ଜୀବନ ନଷ୍ଟ କରୁଛୁ । ତୋର ଜୀବନ ତ ଏ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ । ଆଉ କିଛି ସମୟ ଅପେକ୍ଷା କର । ତୋର ସବୁକଷ୍ଟ ଚାଲିଯିବ । ମାତ୍ର ଗୋଟିଏ କଥା ସର୍ବଦା ମନେରଖିବୁ । ତୋ ପାଇଁ ଏ ସଂସାରରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାମ ହେଉଛି ପରିଶ୍ରମ । ପରିଶ୍ରମ ବିନା ତୋ ଜୀବନ ମୂଲ୍ୟ ହୀନ ।’ ଏକଥା ଶୁଣି କୃଷକ ତା’ ମନରୁ ଆତ୍ମହତ୍ୟା ଭଳି ପାପକୁ ପାଶୋରି ପକାଇଲା ।

ଅନ୍ଧବୁଢୀର ଅଦ୍ଭୁତ ଚିକିତ୍ସା

ଅନେକ ଦିନ ତଳର କଥା । ଉଗ୍ରସେନ ନାମକ ଜଣେ ରାଜା ପ୍ରତାପଗଡରେ ଶାସନ କରୁଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଏକ ବିଶାଳ ସେନା ଥିଲା । ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନା ବଳରେ ରାଜା ଉଗ୍ରସେନ ଅନେକ ରାଜ୍ୟ ଜୟ କରିଥିଲେ । ତଥାପି ରାଜାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧଖୋର ପ୍ରକୃତି ଯୋଗୁଁ ସେ ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ରାଜ୍ୟ ଜୟ କରିବାକୁ ଚାହିଁଲେ । ସେ ରାଜାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନାରେ ବିଚିତ୍ର ମୋହନ ନାମକ ଏକ ସୈନ୍ୟ ଥିଲା । ଏହି ସୈନିକ ଜଣକ ସବୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ରହି ଶତ୍ରୁପକ୍ଷ ବିପକ୍ଷରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲା । ତେଣୁ ରାଜାଙ୍କର ସେ ଅତି ପ୍ରିୟ ସୈନିକ ଥିଲା । ସେହି ସମୟରେ ତୁର୍କସ୍ଥାନରେ ରାଜୁତି କରୁଥିଲେ ସୁଲତାନ ମୋଗସୁ । ସେ ସୁଲତାନ ଜଣକ ବିଷାକ୍ତ ବାରୁଦ ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁପକ୍ଷ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରୁଥିଲେ । ତାପରେ ସେହି ସୁଲତାନ ମୋଗସୁ ଓ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ।

                ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଦୁଇପାହାଡ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଏକ ଶୁଖିଲା ନଦୀ ମଧ୍ୟରେ ହେଲା । ସେ ସୁଲତାନ ମୋଗସୁଙ୍କ ସୈନ୍ୟ ତ ବିଷାକ୍ତ ବାରୁଦ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗମ ଥିଲେ । ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କର ସୈନ୍ୟମାନେ ନିଜ ନିଜ ଖଣ୍ଡା ତରବାରୀରେ ବିଷାକ୍ତ ବିଷାକ୍ତ ବାରୁଦ ଲଗାଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥାଆନ୍ତି । ବହୁତ ଦିନ ଧରି ଏ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଲା । ଦିନକୁ ଦିନ ରାଜା ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ସୈନ୍ୟସାମନ୍ତ ସବୁ କମିବାକୁ ଲାଗିଲେ । କାହିଁକିନା ସୁଲତାନ ମୋଗସୁଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ କଳା ତ ଆଉ ଏ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ଜଣା ନଥିଲା । ଫଳରେ ପ୍ରତାପଗଡର ସୈନିକମାନେ କ୍ଷତାକ୍ତ ହୋଇ ଭୟଙ୍କର ରୋଗରେ ଜର୍ଜରିତ ହୋଇ ମରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଏହି ବିଷାକ୍ତ ବାରୁଦ ଯୁଦ୍ଧ ଯୋଗୁଁ ରାଜା ଉଗ୍ରସେନ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ହାରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଆଉ ପୁଣି ସେ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସୈନିକ ବିଚିତ୍ରମୋହନ ମଧ୍ୟ ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ଷତାକ୍ତ ହୋଇଗଲା ।

ଦୁଇ ଜ୍ୟୋତିଷ ଓ ସୁଲତାନ

ବହୁତ ଦିନ ତଳର କଥା । ସେତେବେଳେ ତ ସେ ଆରବ ଦେଶରେ ସୁଲତାନ୍ ଆବ୍ରାହମ ରାଜୁତି କରୁଥିଲେ । ସେ ବହୁତ କଠୋର ଓ ନିର୍ଦ୍ଦୟ ବି ଥିଲେ । ଦୋଷ ଥାଉ କି ନଥାଉ, ଯଦି କେଉଁ ପ୍ରଜାର ଦୋଷ ସେ ବିଚାର କରୁଥିଲେ ତ ତା’ର ମୁଣ୍ଡକାଟି ଦେଉଥିଲେ । ସେହି ସୁଲତାନଙ୍କ ଦରବାରରେ ଦୁଇଜଣ ଜ୍ୟୋତିଷ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଖ୍ୟ ଥିଲେ ଆରବ ଦେଶର ଜ୍ୟୋତିଷ । ତାଙ୍କର ସହାୟକ ଥିଲେ ଜଣେ ଇଣ୍ଡିଆର ଜ୍ୟୋତିଷ ।

                ଆରବଦେଶର ଜ୍ୟୋତିଷ ସୁଲତାନ ଆବ୍ରାହମ୍ଙ୍କ ଦରବାରରେ ରାଜଜ୍ୟୋତିଷର ଉପାଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ । ମାତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଏତେଟା ଜ୍ୟୋତିଷ ବିଦ୍ୟା ଜଣା ନଥିଲା । ମାତ୍ର ଇଣ୍ଡିଆର ଜ୍ୟୋତିଷ ଜଣକ ଜ୍ୟୋତିଷ ଓ ହସ୍ତରେଖା ବିଦ୍ୟାରେ ଯେତେ ପାରଙ୍ଗମ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେଠାକାର ସୁଲତାନ ତାଙ୍କୁ ବେଶୀ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉନଥିଲେ । ତେଣୁ ସେ ଆରବ ଜ୍ୟୋତିଷ ଜଣକ ସର୍ବଦା ଚେଷ୍ଟା ଚଳାଇଥାନ୍ତି କିପରି ଏ ଇଣ୍ଡିଆର ଜ୍ୟୋତିଷଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ରାସ୍ତାରୁ ହଟାଇବେ ।

                ଦିନକର କଥା । ସୁଲତାନ ଆବ୍ରାହମ୍ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଜ୍ୟୋତିଷଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତରେ ଡକାଇ ପଠାଇଲେ । କାହିଁକିନା ସୁଲତାନ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ କି ତାଙ୍କ ବେଗମ୍ ଜେମିଲାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେବ ନା କନ୍ୟା । ଏ କଥା ଶୁଣି ଆରବ ଜ୍ୟୋତିଷଙ୍କ ଅକଲ ପୁରାପୁରି ଗୁଡୁମ୍ । ସେ ସୁଲତାନଙ୍କର ହସରେଖାଗୁଡିକୁ ବାରମ୍ବାର ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ତାପରେ ସେ କହିଲେ – ‘ସୁଲତାନ, ଆପଣଙ୍କ ବେଗମ୍ ଜେମିଲାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ କନ୍ୟା ସନ୍ତାନ ହିଁ ଜନ୍ମ ନେବ । ମାତ୍ର ଏଥିରେ ଏକ ଅସୁବିଧା ଅଛି । ଯଦି କନ୍ୟା ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ନିଏ ତେବେ ସୁଲତାନଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ସୁନିଶ୍ଚିତ । ସୁଲତାନ ଆବ୍ରାହମ ତାଙ୍କ ରାଜଜ୍ୟୋତିଷଙ୍କ ଠାରୁ ଏକଥା ଶୁଣି ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧରେ ଖାଲି ଜଳିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ତେଣୁ ସେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ବେଗମଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଦେଲେ ।

ତିନି ସାଧୁ ଓ ଭଗବାନ

ବହୁତ ଦିନ ତଳର କଥା । କାଂଚିପୁରମ୍ ରାଜ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ଆଶ୍ରମ ଥିଲା । ସେ ଆଶ୍ରମରେ ତିନି ଜଣ ସାଧୁ ରହୁଥିଲେ । ତନ୍ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥମ ସାଧୁଙ୍କ ନାଁ ଥିଲା ସାଧୁ ରାମାନନ୍ଦ । ଦ୍ୱିତୀୟ ସାଧୁଙ୍କ ନା ସାଧୁ ଆତ୍ମାନନ୍ଦ ଓ ତୃତୀୟ ସାଧୁଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ସାଧୁ ଦୟାନନ୍ଦ । ସାଧୁ ରାମାନନ୍ଦ ଓ ସାଧୁ ଆତ୍ମାନନ୍ଦ ସବୁବେଳେ ଖାଲି କଳି ଝଗଡା କରୁଥିଲେ । ସାଧୁ ରାମାନନ୍ଦ କହୁଥିଲେ ସେ ହିଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାଧୁ । ଏଣେ ସାଧୁ ଆତ୍ମାନନ୍ଦ ମଧ୍ୟ କହୁଥିଲେ – ସେ ହିଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାଧୁ । ମାତ୍ର ସାଧୁ ଦୟାନନ୍ଦ ସର୍ବଦା ସେମାନଙ୍କୁ ବୁଝାଉଥିଲେ । କହୁଥିଲେ – ଏ ଜଗତରେ କେବଳ ସାଧୁ ହିଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଟନ୍ତି ।

                ଏ କଥା ଶୁଣି ସାଧୁ ରାମାନନ୍ଦ ଓ ସାଧୁ ଆତ୍ମାନନ୍ଦ ହସି ହସି କହିଲେ – ‘କ’ଣ ତୁମେ କହୁଛ ଦୟାନନ୍ଦ । ତୁମ ନାଁ ଆଗରେ ସାଧୁ ଶବ୍ଦ ଲଗାଇଲେ କ’ଣ ତୁମେ କେବେବି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଭଳି ସାଧୁ ହୋଇପାରିବ । ଇଏତ ତୁମର ନିଜ ପ୍ରତି ସାଧୁତା ପ୍ରମାଣ କରିବାର ଦୁର୍ବଳତା ମାତ୍ର’ । ସେ ଦୁଇ ସାଧୁଙ୍କ ଏପରି କଥା ଶୁଣି ସାଧୁ ଦୟାନନ୍ଦ କହିଲେ – ‘ସାଧୁ ହେବା ପାଇଁ କେବଳ ‘ସାଧୁ’ ଶବ୍ଦର ପ୍ରୟୋଗ ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ । କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ସାଧୁତା ରଖିବା ଓ ଠିକ୍ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସମ୍ପାଦନା କରିବା ହିଁ ସାଧୁତା’ ।

ଓଟ ଓ ବିଲୁଆ

ଗୋଟିଏ ମରୁଭୂମିରେ ଗୋଟିଏ ଓଟ ରହୁଥିଲା । ସେ ବହୁତ ସରଳ ବିଶ୍ୱାସୀ ଥିଲା । ହଠାତ୍ ତା ଶରୀର ଓ ମନ ଧିରେ ଧିରେ ଖରାପ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା । ଭାବିଲା ଏ ମରୁଭୂମିରେ ମୁଁ ବା ଆଉ କେତେଦିନ ରହିବି । କେତେ ଦିନ ବଂଚିବି । ଜୀବନରେ ନା ଭଲ କରି ଟିକେ ଖାଇ ପାରିଲି ନା ଏ ମରୁଭୂମି ଛଡା ମୁଁ ଅନ୍ୟତ୍ର କିଛି ବି ଦେଖିପାରିଲି । ଏକଥା ଭାବୁ ଭାବୁ ସେ ନିଶ୍ଚୟ କଲା କାଲି ସକାଳ ହେବା କ୍ଷଣି ସେ ମରୁଭୂମି ଛାଡି ଚାଲିଯିବ । ସକାଳ ହେଲା । ତାପରେ ସେ ଓଟ ମରୁଭୂମି ଛାଡି ବାହାରକୁ ବାହାରିଲା । କିଛି ଦିନ ଚାଲିବା ପରେ ସେ ଓଟ ଯାଇ ଏକ ଜଙ୍ଗଲରେ ପହଁଚିଲା । ଜଙ୍ଗଲରେ ପହଁଚିବା କ୍ଷଣି ସେ ଓଟକୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଘାସ ପତ୍ର ଖାଇବାକୁ ମିଳିଲା । ଗଛରେ ଝୁଲୁଥିବା ମିଠା ମିଠା ଫଳ ଖାଇ ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲା ସେ ଓଟ । ଏହିପରି କିଛି ଦିନ ବିତିଗଲା ।

                ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଗୋଟିଏ ବିଲୁଆ ରହୁଥାଏ । ସେ ବହୁତ ଚତୁର ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଥିଲା । ସେ ଓଟକୁ ପଚାରିଲା – ହେ ମିତ୍ର, ତୁମେ କ’ଣ ଏଠାକୁ ନୂଆ ଆସିଛ । ତହୁଁ ସେ ଓଟ କହିଲା – ହଁ ମିତ୍ର । ମରୁଭୂମିରେ ରହି ରହି ମୁଁ ତ କିଛି ବି ଖାଇପାରିଲିନି । ତେଣୁ ଭାବିଲି ଟିକେ ବାହାର ଦୁନିଆ ଦେଖି ଆସେ । ଏକଥା ଶୁଣି ସେ ବିଲୁଆ କହିଲା – ବହୁତ ଭଲ କଲ, ଏଠାରେ ତୁମର କିଛି ବି ଅସୁବିଧା ହବନି । ଆମ୍ଭେ ଦୁହେଁ ସାଙ୍ଗ ହୋଇ ରହିବା, ସାଙ୍ଗ ହୋଇ ଖାଇବା, ସାଙ୍ଗ ହୋଇ ଯିବା । ତୁମେ ଆଜିଠାରୁ ମୋର ଜଣେ ପ୍ରକୃତ ଭଲ ମିତ୍ର ହେଲ । ଏକଥା ଶୁଣି ସେ ଓଟ ବି କହିଲା – ହଁ ବିଲୁଆ ଭାଇ, ମୁଁ ତୁମ ଭଳି ଜଣେ ମିତ୍ରକୁ ହିଁ ଖୋଜୁଥିଲି । ଏମିତି ହସି ଖେଳି ସେମାନେ ସମୟ କଟାଇଲେ ।

ଉପଯୁକ୍ତ ବରପାତ୍ର

ଥରେ ଜଣେ ସାଧୁ ଏକ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରୁଥାନ୍ତି । ପ୍ରତିଦିନ ସ୍ନାନ କରିସାରିବା ପରେ ସେ ସାଧୁ ଜଣକ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି । ସାଧୁ ଜଣକ ଧ୍ୟାନ କରିବା ସମୟରେ ହିଁ ଗୋଟିଏ ଲାଲ୍ ବେଙ୍ଗୁଲି ଜୋର୍ରେ ରାବ କରେ । ତେଣୁ ସେ ସାଧୁଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ଭଗ୍ନ ହୋଇଯାଏ । ଦିନେ ସାଧୁ ଠିକ୍ କଲେ ସେ ଲାଲ୍ ବେଙ୍ଗୁଲିକୁ ଧରି ଉପଯୁକ୍ତ ଶିକ୍ଷା ଦେବେ ।

                ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି ଦିନେ ସେ ସାଧୁ ଗୋଟିଏ ସୁନା କଳସ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇଗଲେ । ସୁନା କଳସ ଦେଖି ସେ ବେଙ୍ଗୁଲିର ଭାରି ଲୋଭ ହେଲା । ତେଣୁ ସେ ସୁନାକଳସ ଭିତରେ ପଶିଗଲା ବେଙ୍ଗୁଲି । ସାଧୁ କଳସ ଭିତରେ ବେଙ୍ଗୁଲି ପଶିବାର ଦେଖି ସେ କଳସର ମୁହଁ ସେହି କ୍ଷଣି ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ । ତାପରେ ସେ ବେଙ୍ଗୁଲି କଳସ ଭିତରେ ବନ୍ଦୀ ହୋଇ ରହିଲା । ତେଣୁ ଦିନ ରାତି ଖାଲି ସେ ବେଙ୍ଗୁଲି କାନ୍ଦୁଥାଏ । ଦିନେ ସେ ବେଙ୍ଗୁଲି ବହୁତ ନେହୁରା ହୋଇ କହିଲା – ହେ ମହାପୁରୁଷ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଆଉ କେବେବି ହଇରାଣ କରିବି ନାହିଁ । ମତେ ଏଥର ମୁକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ । ସେ ଲାଲ୍ ବେଙ୍ଗୁଲିର ଏପରି କଥା ଶୁଣି ସାଧୁଙ୍କର ତା’ଉପରେ ଟିକେ ଦୟା ହେଲା । ତେଣୁ ସେ ସୁନାକଳସ ମଧ୍ୟରୁ ବେଙ୍ଗୁଲିକୁ ବାହାର କରିଦେଲେ । ମାତ୍ର ସୁନା କଳସରୁ ବାହାରିବା ମାତ୍ରକେ ସେ ବେଙ୍ଗୁଲି ହଠାତ୍ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଝିଅରେ ପରିଣତ ହୋଇଗଲା ।

ପାବନୀ ହ୍ରଦ ଓ ବିଷାକ୍ତ ନାଗସାପ

ଅନେକ ବର୍ଷ ତଳର କଥା । ସୁବର୍ଣ୍ଣପୁର ରାଜ୍ୟରେ ଏକ ପାବନୀ ହ୍ରଦ ଥିଲା । ଆଉ ସେହି ହ୍ରଦର ପାଣି ଭାରି ଲୁଣିଆ ଥିଲା । ଲୁଣି ପାଣି ଯୋଗୁଁ ସେହି ପାବନୀ ହ୍ରଦକୁ କେହି ବି ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ । ଦିନକୁ ଦିନ ସେହି ହ୍ରଦପାଣି ବିଷାକ୍ତ ହୋଇଗଲା । ସେହି ହ୍ରଦରେ ଏକ ବିଷାକ୍ତ ନାଗସାପ ପରିବାର ରହିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ସେ ବିଷାକ୍ତ ନାଗସାପ ଭୟରେ ସେହି ହ୍ରଦକୁ କେହି ବି ପଶିବାକୁ ଆଦୌ ସାହସ କଲେ ନାହିଁ । ଯଦି ବା କୌଣସି କାରଣରୁ କିଏ ସେ ହ୍ରଦ ଭିତରେ ପଶିଲା ନାଗ ସାପ ଦଂଶନ ଯୋଗୁଁ ତା’ର ମୃତ୍ୟୁ ସୁନିଶ୍ଚିତ ଥିଲା ।

ଦିନକର କଥା । ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣପୁରୀର ରାଜକୁମାରୀ ନନ୍ଦିନୀ ସେହି ପାବନୀ ହ୍ରଦ ପାଖରେ ପହଁଚିଲେ । ପାବନୀ ହ୍ରଦର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ତାଙ୍କ ମନ ଖୁବ୍ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେଲା । ତେଣୁ ଦିନେ ସେ ରାଜକୁମାରୀ ନନ୍ଦିନୀ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନଙ୍କୁ ଡାକି ନିଜର ମନ କଥା କହିଲେ । ତାପରେ ସଖୀମାନେ ରାଜକୁମାରୀ ନନ୍ଦିନୀଙ୍କୁ ସେ ହ୍ରଦ ଭିତରକୁ ଯିବାକୁ ବାରଣ କଲେ । କିନ୍ତୁ ରାଜକୁମାରୀ ନନ୍ଦିନୀ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନଙ୍କର କଥାକୁ ଆଦୌ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଲେ ନାହିଁ । ସେ ରାଜକୁମାରୀ ତ ଥିଲେ ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦରୀ । ରୂପରେ ଯେମିତି ଗୁଣରେ ମଧ୍ୟ ଠିକ୍ ସେମିତି । ତେଣୁ ସବୁ ଦେଶର ରାଜକୁମାର ଚାହୁଁଥିଲେ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବା ପାଇଁ । କିନ୍ତୁ ରାଜକୁମାରୀ ଚାହୁଁଥିଲେ ତାଙ୍କୁ ଯିଏ ବାହା ହେବ ସେ ସେତିକି ସାହସୀ ଓ ଧୈର୍ଯ୍ୟବାନ୍ ହେବା ଦରକାର ।

ପ୍ରକୃତ ପୂଜକ

ରାମପୁର ଗାଁରେ ଦୁଇଜଣ ପୂଜକ ରହୁଥିଲେ । ସେ ପୂଜକମାନଙ୍କ ନାଁ ଥିଲା ଆର୍ତ୍ତ ଓ ତ୍ରାଣ । ପୂଜକ ଆର୍ତ୍ତ ଗୋଟିଏ ମନ୍ଦିରରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ ଓ ପୂଜକ ତ୍ରାଣ ଆଉ ଗୋଟିଏ ମନ୍ଦିରରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ । ସେ ଗାଁ ଠାରୁ ବହୁ ଦୂରରେ ତ ଗୋଟିଏ ନଈ ବହିଯାଉଥିଲା । ପ୍ରତି ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ସେ ଦୁଇ ପୂଜକ ସେହି ନଈରୁ ପାଣି ଆଣି ଦୁଇ ମନ୍ଦିରରେ ଭଗବାନଙ୍କର ଜଳାଭିଷେକ କରୁଥିଲେ । ମାତ୍ର ଆର୍ତ୍ତ ତ୍ରାଣଙ୍କ ଉନ୍ନତି କଦାପି ସହି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ । ସର୍ବଦା ଖାଲି ସେ ଆର୍ତ୍ତ ତ୍ରାଣଙ୍କୁ ଆକ୍ଷେପ କରି ଅନେକ କଥା କହନ୍ତି ।

                ଏମିତି କିଛି ଦିନ ବିତିଗଲା । ଦିନେ ସେ ଗାଁ ଜମିଦାର ମିତ୍ରସେନ ପୂଜକ ଆର୍ତ୍ତଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ । ସେଠାରେ ସେ ପୂଜା କଲେ । ମନ୍ଦିରର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ଜମିଦାର ସେ ପୂଜକ ଆର୍ତ୍ତଙ୍କୁ ଶହେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୁଦ୍ରା ଦେଲେ । ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୁଦ୍ରା ପାଇ ସେ ପୂଜକ ଆର୍ତ୍ତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହୋଇଗଲେ । ସେ ଭାବିଲେ ଯେ, ବୋଧେ ମୋ ପୂଜାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଜମିଦାର ଚିତ୍ରସେନ ଏ ମନ୍ଦିରକୁ ଶହେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୁଦ୍ରା ଦାନ କରିଛନ୍ତି । ଏହାପରେ ପୂଜକ ଆର୍ତ୍ତ ତାଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମଣ୍ଡପ, ମଠ, ବିଶ୍ରାମଗାର, ମଣ୍ଡପ ଆଦି ନିର୍ମାଣ କଲେ । ପୂଜକ ତ୍ରାଣ ପଚାରିଲେ କିନ୍ତୁ ସେ ଆର୍ତ୍ତ କୁହନ୍ତି – ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ପରା ମୋ ଉପରେ ରହିଛି । ତେଣୁ ମୋ ମନ୍ଦିରରେ ଉନ୍ନତି ନ ହୁଅନ୍ତା ବା କିପରି । ଏହି କାରଣରୁ ପୂଜକ ଆର୍ତ୍ତଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଭକ୍ତଙ୍କ ସୁଅ ଛୁଟିଲା । ଖୁବ୍ ଅଳ୍ପ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ପାଖ ଗାଁ ରୁ ଅନ୍ୟ ଜମିଦାରମାନେ ବି ଆସିବାରୁ ପୂଜକ ଆର୍ତ୍ତଙ୍କ ପତିଆରା ବଢିଲା । ତାପରେ ସେ ବି ପୂଜକ ତ୍ରାଣଙ୍କୁ ନାନା ପ୍ରକାର ଉପଦେଶ ଦେବାକୁ ଲାଗିଲେ । ତେଣୁ ବେଳେ ବେଳେ ସେ ଆର୍ତ୍ତ ତ୍ରାଣଙ୍କୁ ହେୟ ଜ୍ଞାନ ମନେ କଲେ ।

ଦୁଷ୍ଟ ଚିଲ ଓ ଚତୁର କଙ୍କଡା

ଗୋଟିଏ ପଦ୍ମ ପୋଖରୀରେ ବହୁତ ପ୍ରକାରର ମାଛ ରହୁଥିଲେ । ଆଉ ସେହି ପୋଖରୀର ପାଣି ବି ଭାରି ମିଠା । ଗୋଟିଏ ବଗ ସବୁଦିନ ସକାଳୁ ଆସି ପୋଖରୀ କୂଳେ କୂଳେ ବୁଲି ଛୋଟ ଛୋଟ ମାଛ ଖାଏ । ସେହି ପୋଖରୀକୁ ଲାଗି ଏକ ବଡ ବରଗଛ ଥିଲା । ସେହି ବରଗଛ ଉପରେ ଆସି ଏକ ଚିଲ ବସାକଲା । ଦିନେ ସେ ଚିଲକୁ ବହୁତ ଶୋଷ ଲାଗିଲା । ତେଣୁ ସେ ଯାଇ ପଦ୍ମ ପୋଖରୀରୁ ପାଣି ପିଇଲା । ଭାବିଲା ଏହି ପୋଖରୀର ପାଣି ଯଦି ଏତେ ମିଠା ତାହେଲେ ଏହି ପୋଖରୀର ମାଛ ଗୁଡାକ କେତେ ମିଠା ହୋଇ ନଥିବେ । ଏକଥା ଭାବି ସେ ଚିଲ ପାଟିରୁ ଖାଲି ଲାଳ ଗଡିଲା । ଏଣେ ତା ମନକୁ ବି ପାପ ଛୁଇଁଲା ।

ଦିନକର କଥା । ଚିଲ ଯାଇ ସେ ପୋଖରୀ ହୁଡାରେ ପହଁଚି ଗଲା । ଚିଲକୁ ଦେଖି ବଗ ହଠାତ୍  ରାଗିଗଲା । ବଗ କହିଲା – “ତୁ କିଏ? ତତେ ଏଠିକି ଆସିବାକୁ କିଏ ଅନୁମତି ଦେଲା? ଏ ପୋଖରୀରୁ ତ କେବଳ ମୁଁ ହିଁ ମାଛ ଧରେ । ଯା ପଳା ଏଠୁ । ଯେତେ ଶୀଘ୍ର ପାରୁଛୁ ଏ ବରଗଛ ଛାଡି ଚାଲିଯା ।” ତହୁଁ ସେ ଚିଲ କହିଲା – ‘ବଗଭାଇ’ ତୁମେ ଜମାରୁ ବ୍ୟସ୍ତ ହୁଅନି । ମୁଁ ତୁମର ଜଣେ ସଚ୍ଚା ମିତ୍ର ଓ ସହଯୋଗୀ । ଆଜିଠାରୁ ତୁମେ ଓ ମୁଁ ଏହି ବରଗଛରେ ରହିବା । ଏ ସଂସାରରେ ମୋର ଆଉ କେହି ନାହାଁନ୍ତି; ତୁମର ବି କେହି ନାହାଁନ୍ତି । ତାପରେ ସେ ବଗ ଚିଲର ମିଠା ମିଠା କଥାରେ ଭାସିଗଲା । ଏଥୁଅନ୍ତେ ସେ ଦୁହେଁ ପଦ୍ମ ପୋଖରୀକୁ ଲାଗି ରହିଥିବା ବରଗଛରେ ବସାବାନ୍ଧି ରହିଲେ ।

ସାପ ଓ ନେଉଳ

ପୂର୍ବରୁ ସାପଗୁଡିକ ଆଦୌ ବିଷାକ୍ତ ନ ଥିଲେ । ବହୁତ ସରଳ ଜୀବଟିଏ ଥିଲା ସାପ । ସାପକୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ପଶୁପକ୍ଷୀ ତାକୁ ମାରି ଖାଇଦଉଥିଲେ । ତେଣୁ ସାପଗୁଡିକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟରେ ଦିନ କଟାଉଥିଲେ । ଦିନକର କଥା । ଗୋଟିଏ ସାପକୁ ବହୁତ ଗୁଡିଏ ବଣୁଆ ପଶୁ ଗୋଡାଇଲେ ମାରିବାକୁ । ତେଣୁ ସାପଟି ଭୟରେ ଏକ ନେଉଳ ଗାତ ମଧ୍ୟରେ ପଶିଗଲା । ନେଉଳ ସ୍ୱଭାବରେ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ସରଳ ଓ ଦୟାବନ୍ତ ଜୀବଟିଏ ଥିଲା । ସେ ନେଉଳ ସାପକୁ ତା’ ଘରେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଲା । ଶରଣାଗତକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବ ବୋଲି ନେଉଳ ବି ଦୃଢ ପ୍ରତିଶୃତି ଦେଲା । କହିଲା – ତୁମେ ମୋର ଅତିଥି ଆଉ ଶରଣାଗତ ମଧ୍ୟ । ମୋ ଜୀବନ ପଛେ ଚାଲିଯାଉ ମାତ୍ର ମୁଁ ତୁମକୁ ସର୍ବଦା ରକ୍ଷା କରିବି । ସାପ ନେଉଳର ଏପରି କଥା ଶୁଣି ତା’ର ଭୟ କୁଆଡେ ଚାଲିଗଲା ।ଏଣିକି ସାପ ନେଉଳକୁ ତା’ର ସବୁଠାରୁ ଭଲ ମିତ୍ର ବୋଲି କହିଲା ।

                ଦିନେ ସାପ ନେଉଳ ଗାତରେ ତିନିଟି ଅଣ୍ଡା ଦେଲା । ଅଣ୍ଡା ଫୁଟିବାକୁ ଆଉ ଖୁବ୍ ଅଳ୍ପ ଦିନ ଅଛି ଏକ ଗୋଧି ନେଉଳ ଗାତରେ ପଶି ସବୁ ଅଣ୍ଡାତକ ଖାଇଦେଲା । ସେତେବେଳେ ସାପ ତ ଖାଇବା ପାଇଁ ଗାତ ବାହାରକୁ ଯାଇଥିଲା । ସାପ ପଛେ ପଛେ ନେଉଳ ମଧ୍ୟ ତା’ ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହରେ ଯାଇଥିଲା । ସାପ ଆସି ଦେଖେତ ନେଉଳ ଗାତରେ ତା’ ଅଣ୍ଡା ଆଉ ନାହିଁ ନେଉଳ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ । ତାପରେ ସେ ନେଉଳ ଉପରେ ଅବିଶ୍ୱାସ କଲା । ଭାବିଲା – ଏ ନେଉଳ ଛଡା ମୋ ଅଣ୍ଡା ଆଉ କେହି ବି ଖାଇନଥିବେ । ସେହି ସମୟରେ ଗୋଧି ସେଇ ବାଟ ଦେଇ ଯାଉଥିଲା । ଗୋଧି କହିଲା – “ଆଲୋ ସାପ ତୋ ଅଣ୍ଡା କେତେ ସୁଆଦିଆ ମ । ନେଉଳ ଆଣି ଗୋଟିଏ ଦେଇଥିଲା” । ବହୁତ ଭଲ ଲାଗିଲା । ଗୋଧିର ଏପରି ମିଛ କଥା ଶୁଣି ସାପ ବହୁତ ରାଗିଗଲା । ମାତ୍ର ତା’ର କିଛି ବି କରିବାର ନଥିଲା । ତେଣୁ ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ତପସ୍ୟା କଲା । କଠିନ ତପସ୍ୟା କରି ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲା ।

ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପହାର

ବହୁତ ଦିନ ତଳର କଥା । ଗୋଟିଏ ଆଶ୍ରମରେ ଜଣେ ସାଧୁ ରହୁଥିଲେ । ଆଉ ସେହି ସାଧୁଙ୍କର ଅନେକ ଗୁଡିଏ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ । ସେ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଏକ ଶବର ପିଲା ବି ଥିଲା । ସେ ଶବର ପିଲାଟି ସାଧୁଙ୍କ ଠାରୁ ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧବିଦ୍ୟା କଳା ବି ଶିଖିଥିଲା । ସେ ସାଧୁଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଜାତି ଭେଦ ଭାବ ଏମିତି କିଛି ବି ନ ଥିଲା । ଯେ କୌଣସି ଜାତିର ପିଲା ସେ ସାଧୁଙ୍କ ଶିଷ୍ୟତ୍ୱ ଗ୍ରହଣ କରି ଯେ କୌଣସି ବିଦ୍ୟା ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରିପାରୁଥିଲା ।

ଦିନକର କଥା । ସେ ଦେଶର ରାଜା ପଦ୍ମଦେବ ଘୋଷଣା କଲେ ଯେ ସେ ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରିବାର ତ ପଚିଶବର୍ଷ ହୋଇଗଲାଣି । ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାମାନେ ବି ସୁଖ ଶାନ୍ତିରେ ବସବାସ କରୁଛନ୍ତି । ସେ ରାଜ୍ୟରେ କେହିବି ଆଉ ଗରିବ ନାହାଁନ୍ତି । ତେଣୁ ସମସ୍ତେ ରାଜାଙ୍କ ସୁଶାସନ ପାଇଁ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ କିଛି ନା କିଛି ବସ୍ତୁ ଉପହାର ଦେବେ । ତାପରେ ଉପହାର ଦବାର ଦିନ ଠିକ୍ କରିଦିଆଗଲା । ଏ ଶବର ପିଲାର ତ ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ଶିକ୍ଷା ସମାପ୍ତ ହୋଇଥାଏ । ତେଣୁ ସାଧୁ ସେ ଶବର ପିଲାକୁ କହିଲେ – ‘ତୁମର ଶିକ୍ଷା ସମାପ୍ତ ହୋଇଛି । ଏବେ ତୁମେ ତୁମର ଘରକୁ ଯାଇ ପାର ମାତ୍ର ଗଲାବେଳେ ମୋ ତରଫରୁ କିଛି ଉପହାର ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଇଯିବ ।’ ତାପରେ ସେ ସାଧୁ ଗୋଟିଏ ବଡ ଖାଲି କାଚ ବୋତଲ ଶବର ପିଲା ହାତରେ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ ।

1 2 3 61