Don’t Try it again.

Some enemies of truth, reasons & rational logic” tried to  delete and alter the posts of this website (May be Stupid Hired Hackers or Radical Racists with Hacking knowledge), because website exposes the bitter truth that can’t be tolerated by lies, deception, delusions, irrationality, violence & blind-believe promoters those cheat & exploits the followers in the name of God, religion, tradition, custom, culture and heritage for their personal & organized benefits without worrying about their follower’s psychological or mental health. If it will be tried again then whole contains will be copied to many websites which will be out of their reach. What is the reason behind suppressing the truth & declining reasons? If some knaves are given rights to spread absurd & antisocial activities in the name of God and religions for decades, then why it’s not reasonable to spread the truths as freedom of speech & thoughts? Website is not promoting any facts as mandatory acceptance of the facts. Let the people know about the truth and let them think logically to have freedom of choice, i.e. what to follow or not to follow…. Readers are requested to copy the post or print & spread the message to aware people. Don’t try to hack the website again……..

ହାତୀମୁଣ୍ଡ ଧାରୀ ମନୁଷ୍ୟ ପୂଜା

ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ଗଣେଶ ହେଉଛନ୍ତି ବିଦ୍ୟା ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିର ଠାକୁର । ଗଣେଶଙ୍କୁ ପୂଜାକଲେ ଅନୁଗାମୀମାନଙ୍କୁ ବିଦ୍ୟା ଏବଂ ବୁଦ୍ଧି ମିଳେ । ଗଣେଶଙ୍କୁ ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମାମ୍ବଲମ୍ବୀ ଲୋକମାନେ ବିନା ପ୍ରଶ୍ନରେ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀଙ୍କ ସ୍ୱୀକୃତି ଯୋଗୁ ଅନ୍ଧଭାବରେ ନିଜର ବିଦ୍ୟାର ଈଶ୍ୱର ଭାବରେ ପୂଜା କରିଆସୁଛନ୍ତି । ଆସ୍ତିକମାନେ କୁହନ୍ତି ଧର୍ମକୁ ଯୁକ୍ତିଦ୍ୱାରା ନଦେଖି ଅନ୍ଧ ଭାବରେ ନିଜ ଅନ୍ତରାତ୍ମା ରେ ଅନୁଭବ କର ତେବେ ଯାଇ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିପାରିବ । ତେଣୁ ମନୁଷ୍ୟ ସମାଜରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଯୁଗରେ ଆମେ ଦୁଇଟି ଦୃଷ୍ଟି କୋଣ ଦେଇ ଦୁନିଆକୁ ଦେଖି ଆସୁଛୁ, ଗୋଟେ ହେଉଛି, ଅଯୌକ୍ତିକ ସଂଗଠିତ ଧାର୍ମିକ ଆସ୍ଥା ଦ୍ୱାରା ଯାହା ବିନା ପ୍ରମାଣ, ବିନା ତର୍କ, ବିନା ଅନୁସନ୍ଧାନ, ବିନା କାରଣ, ବିନା ଅବଲୋକନ, ବିନା ବିସ୍ଲେସଣ ଏବଂ ବିନାପ୍ରମାଣ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧ ଭାବରେ ବିସ୍ଵାଶ କରାଯାଏ ଏବଂ ଅନ୍ୟଟି କଠୋର ତାର୍କିକ ତଥା ବୈଜ୍ଞାନିକ ମାଧ୍ୟମ ଦ୍ୱାରା ଯାହା ତର୍କ, ଅନୁସନ୍ଧାନ, କାରଣ, ଅବଲୋକନ, ବିସ୍ଲେସଣ ଏବଂ ପ୍ରମାଣ ପରେ ବିସ୍ଵାଶ କରାଯାଏ । ଗଣେଶ ଶିବ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଶାରରୀକ ସମ୍ପର୍କରୁ ଜାତ ପୁଅ ନୁହେଁ । ଶିବ ପାର୍ବତୀ ପୌରାଣିକ କାହାଣୀର ଅନେକ ରୂପାନ୍ତରଣ ଅଛି କିନ୍ତୁ ସବୁ ରୂପାନ୍ତରିତ କାହାଣୀରେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ଶିବ ପାର୍ବତୀଙ୍କର ସନ୍ତାନ ରୂପେ ମାନ୍ୟତା ଦିଆଯାଇଛି । ଅନେକ କାହାଣୀରେ ଗଣେଶଙ୍କ ଜନ୍ମ ଶିବ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସଂଭୋଗରୁ ନୁହେଁ ବୋଲି ବଳିଷ୍ଠ ପ୍ରମାଣ ଅଛି । ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଦେହର ମଳିରୁ ଗଣେଶଙ୍କ ଜନ୍ମ ବୋଲି ଅନେକ ପୌରାଣିକ ରୂପାନ୍ତରିତ କାହାଣୀ ମତ ବ୍ୟକ୍ତ କରନ୍ତି । ତେଣୁ କହିବାକୁ ଗଲେ ଗଣେଶ ଶିବଙ୍କର ଜୈବିକ ପଦ୍ଧତିରେ ଜନ୍ମିତ ପୁତ୍ର ନୁହନ୍ତି ।

ଯୌନାଙ୍ଗ ପୂଜା ଏବଂ ବୁଦ୍ଧ

ବର୍ତ୍ତମାନର ଇଣ୍ଡିଆ ହେଉଛି ମୂର୍ତ୍ତି ପୂଜା ବହୁଦେବବାଦର ଦେଶ। ବର୍ତ୍ତମାନର ଇଣ୍ଡିଆ ପୂର୍ବରେ କୌଣସି ଜାତୀୟ ଦେଶ ଧାରୀ ଐକ୍ୟର ପ୍ରତୀକ ନଥିଲା। ବର୍ତ୍ତମାନର ଇଣ୍ଡିଆ ପ୍ରାଚୀନରେ ଗୋଟେ ଅନେକ ରାଜା ରାଜୁଡା ତଥା ଅନେକ ଜାତୀୟ ଆଦିବାସୀ ଗୋଷ୍ଠୀର ଏକ ସମୂହ ଭୁଭଗା ଥିଲା। ଏହି ବିଶାଳ ଭୁଭାଗରେ  ଅନେକ ଭାଷାଭାଷୀ ଲୋକ ରହି ଆସୁଅଛନ୍ତି। ଭାଷା ହେଉଛି ଏକ ଆଦିମ ଗୋଷ୍ଠୀର ପ୍ରତୀକ। ପ୍ରତ୍ୟକ ଭାଷାଭାଷୀ ଗୋଷ୍ଠୀର ନିଜ ନିଜ ଜୀବନ ଶୈଳୀ ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ଗୋଷ୍ଠୀକୁ ଶାସନ ବା ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାପାଇଁ ଜଣେ ଜଣେ ଗୋଷ୍ଠୀ ସର୍ଦ୍ଧାର ବା ରାଜା ରହୁଥିଲେ। ଗୋଷ୍ଠୀ ସର୍ଦ୍ଧାର ବା ରାଜା ଗୋଷ୍ଠୀ ସଦସ୍ୟଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା, ସାମାଜିକ ନ୍ୟାୟ ଏବଂ ସାମାଜିକ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ସହାୟକ ହେଉଥିଲେ। ଯେହେତୁ ପୁରାତନ ଯୁଗ ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାସିତ ହେଉଥିଲା ରାଜା ମାନେ ପରସ୍ପର ଭିତରେ ନିଜ ଭୁଭାଗ ବା ରାଜ୍ୟ ପରିସୀମା ବଢାଇବା ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ ରହୁଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ଜିତିଲା ପରେ ଗୋଷ୍ଠୀ ଗୋଷ୍ଠୀ ମଧ୍ୟରେ ମେଳ ହେଉଥିଲା ତାହା ସହ ସେମାନଙ୍କ ଆସ୍ଥା ଏବଂ ଜୀବନ ଶୈଳୀରେ ମଧ୍ୟ  ମିଶ୍ରଣ ତଥା କ୍ରମାଗତ ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ନୂତନ ଜୀବନଶୈଳୀର ସୃଷ୍ଟି ହେଉଥିଲା। ଗୋଷ୍ଠୀ ଗୋଷ୍ଠୀ ମିଶିଗଲାପରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଶୈଳୀରେ ପାର୍ଥକ୍ୟ ଯୋଗୁଁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକାଂଶରେ ବିବାଦ ଲାଗିରହୁଥିଲା ଏହି ବିବାଦକୁ ମିଟାଇବା ପାଇଁ ଐକ୍ୟ ଭାବଧାରା ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଜରୁରୀ ଥିଲା। ଏହି ଐକ୍ୟ ଭାବଧାରାର ସଂକଳ୍ପନାରୁ ଧର୍ମର ସୃଷ୍ଟି। ଧର୍ମ ହେଉଛି ସତ୍ କର୍ମ ଅର୍ଥାତ୍ ଯେଉଁ ନ୍ୟାୟସଂଗତ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସମାଜକୁ ସଂଯୋଜିତ ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧ କରିହେବ ତାକୁ ହିଁ ଧର୍ମ କୁହାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ନ୍ୟାୟ ପ୍ରଣୟନକାରୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଅର୍ଥାତ୍ ରାଜା ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ଉପଦେଷ୍ଟାଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି ହିଁ ରାଜ୍ୟର ନ୍ୟାୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିଲା । ଇଣ୍ଡିଆର ଅନେକ ରାଜା ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ଉପଦେଷ୍ଟା ବହୁଦେବବାଦରେ ବିସ୍ଵାଶ କରୁଥିଲେ ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କ ନ୍ୟାୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଈଶ୍ୱରବାଦ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଥିଲା। ଯେହେତୁ ଇଣ୍ଡିଆ ଅନେକ ଭାଷାଭାଷୀ ରାଜାମାନଙ୍କର ଏକ ବିଶାଳ ଭୁଭାଗ ଥିଲା ସେମାନଙ୍କର ଈଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଥିଲେ। ଆମଦେଶରେ ପ୍ରାୟ ୧୨୨ଟି ପ୍ରମୁଖ ଭାଷା ଏବଂ ୧୫୯୯ଟି ଅନ୍ୟ ଭାଷା ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। ଯେତିକି ଭାଷା ସେତେ ପ୍ରକାର ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଶୈଳୀ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଆସ୍ଥା।

ମହାଭାରତ

ଯଦି ଭାରତ ଏକ ନାମ ନହୁଏ ତେବେ “ମହାଭାରତ” ଅର୍ଥ ହେଉଛି “ମହା ଯୁଦ୍ଧ” ଅର୍ଥାତ୍ ଏଠାରେ ଭାରତର ଅର୍ଥ ହେଉଛି “ଯୁଦ୍ଧ” ଯଦି ଭାରତ ଏକ ନାମ ଅଟେ ତେବେ “ମହାଭାରତ” ଅର୍ଥ ଏକ ବଡ ନାମ ଯାହାକି ଅର୍ଥ ହୀନ । ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ଯଦି କୃଷ୍ଣ ଜଣଙ୍କର ନାମ ହୁଏ ତେବେ ମହାକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଥ କଣ ହୋଇପାରେ ନିଜେ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ । ମହାଭାରତ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ହୋଇଥିଲା ଯାହା କି ହରିୟାଣାର ୧,୫୩୦ ବର୍ଗ କିଲୋମିଟର ବିଶିଷ୍ଟ ଏକ  ଭୂଭାଗ । ଇତିହାସହକାରଙ୍କ ଅନୁଯାଇ କୁରୁ ରାଜ୍ୟ କେବଳ ଦିଲ୍ଲୀ, ହରିୟାଣା ଏବଂ ଉତ୍ତରାଖଣ୍ଡ ଭିତରେ ସୀମିତ ଥିଲା ଏହା ବର୍ତ୍ତମାନ ଇଣ୍ଡିଆ ଆକାରର ନଥିଲା ତେଣୁ “ମହାଭାରତ” ସମଗ୍ର ଇଣ୍ଡିଆର ଜ୍ଞାନର ମୂଳ ଉତ୍ସରୂପେ ମାନିବା ବାଧ୍ୟତା ମୂଳକ ନୁହେଁ ।  ଆମ ଓଡ଼ିଆ ଜାତି ସହ ମହାଭାରତର କୌଣସି ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ ତେଣୁ ଏହାକୁ ଜ୍ଞାନର ଉତ୍ସ ରୂପେ ମାନିବା ଆଗରୁ ଏଥିରେ ଥିବା ଜ୍ଞାନକୁ ତର୍କ ଦ୍ୱାରା ବାଛିବା ଉଚିତ୍ । ଭଗବାନ ହୋଇ ଯଦି ବିନା ହିଂସାରେ ସମାଧାନର ଉପାୟ ନକରିପାରନ୍ତି ତେବେ ସେପରି ଭଗବାନର କିଛି ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ ।  ମହାଭାରତ ହେଉଛି ଭାଇ ଭାଇ ମଧ୍ୟରେ ରାଜ୍ୟ ତଥା ସମ୍ପତ୍ତି ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ; ଯାହା ପୁଣି ଜୁଆ ଖେଳ, ସୁରାପାନ ଏବଂ ନାରୀ ପ୍ରତାରଣାରୁ ହିଁ ସୃଷ୍ଟି, ତେଣୁ ଏପରି କାହାଣୀକୁ ନିଜର ଜ୍ଞାନ ଉତ୍ସ ରୂପରେ ବିବେଚନା କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଏହା ବିଷୟରେ ଭାବିବା ଉଚିତ୍ । ଧର୍ମ ଅର୍ଥାତ୍ ସତ୍ ଗୁଣ; ଯେପରି ନିଆଁର ଧର୍ମ ଉତ୍ତାପ ଦେବା, ବରଫର ଧର୍ମ ଥଣ୍ଡା ଦେବା, ଅମ୍ଳଜାନର ଧର୍ମ ଜୀବକୁ ଜୀବନ ଦେବା ଇତ୍ୟାଦି । ଧର୍ମର ଅନ୍ୟନାମ ସତ୍ କର୍ମ; ନିଆଁର ଅସତ୍ ବ୍ୟବହାର ଜଣେ ନିର୍ଦୋଶକୁ ଜଳାଇ ଦେଇପାରେ ଏଠାରେ ଦୋଷ ନିଆଁର  ନୁହେଁ ଦୋଷ ହେଉଛି ମନ୍ଦ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର; ତେଣୁ ମନ୍ଦ ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟ ହେଉଛି ପାପ ବା କୁକର୍ମ । ଯଦି ଧର୍ମ ନାମରେ କୁକର୍ମ କରଯାଏ ତାହା ଧର୍ମ ନୁହେଁ ତାହା ମଧ୍ୟ କୁକର୍ମ । ଧର୍ମନାମରେ କିଛିଲୋକ ନିଜ ନିଜ ଧାର୍ମିକ ବେପାର ଖୋଲି ବସିଛନ୍ତି । ଭଲ ଭଲ ବାଣୀ ବ୍ୟବହାର କରି ଲୋକଙ୍କୁ ଧର୍ମ ନାମରେ ଠକି ଚାଲିଛନ୍ତି; ଯଦି କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ତାର୍କିକ ଓ ଜନମଙ୍ଗଳକାରୀ ନୁହେଁ ସେପରି ଧାର୍ମିକ ନାମଧାରୀ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ନିଜକୁ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ, କାରଣ ଯାହା ଆପଣ ଧର୍ମ ଭାବୁଛନ୍ତି ତାହା ଧର୍ମ ନୁହେଁ, ଧର୍ମ ନାମରେ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ଏବଂ କୁକର୍ମ ବା ପାପ । ଯଦି ସତ୍ କର୍ମ ହିଁ ଧର୍ମ ହୁଏ ତେବେ ସତ୍ କର୍ମ କରିବା ପାଇଁ କୌଣସି ଧର୍ମର ଆଳ ନେବାର କୌଣସି ଅବଶକ୍ୟତା ନାହିଁ । ଯଦି କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିର କାଳ୍ପନିକସ୍ତର ବାସ୍ତବିକତା ସହ ମେଳନଖାଏ  ଏଵଂ ଅନ୍ଧବିସ୍ଵାଶର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ଅଜ୍ଞାନତାର ଜନନୀ ହୁଏ ତେବେ ଏହାକୁ ମାନସିକ ବିକୃତତା କୁହାଯାଏ ।

ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ସରସ୍ବତୀ

ପୌରାଣିକ ଗାଥା ଅନୁଯାଇ ବ୍ରହ୍ମା ହେଉଛନ୍ତି ସୃଷ୍ଟି କର୍ତ୍ତା । ସରସ୍ବତୀ ପୁରାଣ ଅନୁଯାଇ ବ୍ରହ୍ମା ସିଧା ନିଜ ଶୂକ୍ରାଣୁ ବା ବୀର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ସୁନ୍ଦରୀ ଝିଅ ସରସ୍ବତୀଙ୍କ ଜନ୍ମଦାତା ପିତା । କିଛି ଲେଖନୀ ମଧ୍ୟ ପ୍ରମାଣ କରନ୍ତି ଯେ ବ୍ରହ୍ମା ଯେତେବେଳେ କାମାତୁର ହୋଇ ଉର୍ବଶୀ ରୁପକୁ ଉପଭୋଗ କରି ହସ୍ତ ମୈଥୁନ କରୁଥିଲେ ସତେବେଳେ ଏକ ପାତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଶୂକ୍ରାଣୁ ବା ବୀର୍ଯ୍ୟକୁ ସଂଗ୍ରହ କରିଥିଲେ । ସେହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶୂକ୍ରାଣୁ ବା ବୀର୍ଯ୍ୟ ପାତ୍ରରୁ ସରସ୍ବତୀଙ୍କ ଜନ୍ମ । ତେଣୁ ସରସ୍ବତୀଙ୍କ ମାତା ନାହାନ୍ତି । (ଏହି ବିବୃତ୍ତିରୁ ଜଣାଯାଏ ଏହା କେବଳ କାଳ୍ପନିକ)

ସରସ୍ବତୀ ହେଉଛନ୍ତି ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମର ବିଦ୍ୟା ଦେବୀ । ଯେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ଝିଅର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲେ ସେଥିରେ ସେ କାମୁକ ହୋଇଗଲେ । କାମାତୁର ପିତାଙ୍କ କବଳରୁ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଯାଇ ସରସ୍ବତୀ ଚାରିଦିଗକୁ ଦୌଡିଲେ କିନ୍ତୁ ନିଜ ପିତାଙ୍କ କବଳରୁ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ । ଶେଷରେ ସରସ୍ବତୀ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଇଛା ଆଗରେ ନିଜକୁ ସମର୍ପିତ କଲେ । ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ତାଙ୍କ ଝିଅ ସରସ୍ବତୀ ଅନାଚାରରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ ୧୦୦ ବର୍ଷ ଯାଏଁ ସ୍ୱାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଭାବରେ ସଂସାର କଲେ । ସେମାନଙ୍କର ଗୋଟେ ପୁଅ ଥିଲା ଯାହାଙ୍କ ନାମ ସ୍ୱୟଂଭୁମରୁ । ସ୍ୱୟଂଭୁମରୁ ନିଜ ଭଉଣୀ ସତରପା ସହ ପ୍ରଣୟ କଲା । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିଜ ପୁତ୍ର ଏବଂ ପୁତ୍ରୀଙ୍କ ଅନାଚାର ପ୍ରଣୟରୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦୁଇଟି ନାତି ଏବଂ ଦୁଇଟି ନାତୁଣୀ ଜନ୍ମ ହେଲା ।

କିନ୍ତୁ ମତ୍ସ୍ୟ ପୁରାଣ ଅନୁସାରେ, ଯେତେବଳେ କେବଳ ସୃଷ୍ଟିରେ ସେ ନିଜେ ଏକା ହିଁ ଥିଲେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ନଥିଲା ସେତବେଳେ ତାଙ୍କୁ ସାଥି ଦେବାପାଇଁ ସେ ନିଜକୁ ଦୁଇ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କରି ନାରୀ ଅଙ୍ଗ ସୃଷ୍ଟି କଲେ ।  ଏହା ପୁରାଣରେ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଉଭୁରିଲା ତାହା ସନ୍ଧ୍ୟା, ବ୍ରାହ୍ମୀ ବା ସରସ୍ବତୀ ନାମରେ ପରିଚିତ । ବ୍ରହ୍ମା ସରସ୍ବତୀଙ୍କ ଉପରେ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ ପ୍ରେମରେ ପଡିଗଲେ । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲାଳସା ବଢି ଚାଲିଲା ତେଣୁ ସେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ରତାରେ ଦେଖିଚାଲିଲେ । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏକଲୟରେ  ଦେଖିବାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବା ପାଇଁ ସରସ୍ବତୀ ଚାରିଦିଗକୁ ଭ୍ରମଣ କଲେ ଏବଂ ଉପରକୁ ମଧ୍ୟ ଉଡିଗଲେ କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମା ମୁଣ୍ଡ ନବୁଲେଇ ଚାରିଦିଗ ପାଇଁ ଚାରୋଟି ମୁଣ୍ଡ ଏବଂ ଉପର ଦିଗକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଉପର ମୁଣ୍ଡ ଏହିପରି ପାଞ୍ଚଟି ମୁଣ୍ଡଧାରୀ ହୋଇଗଲେ । ବ୍ରହ୍ମା ଶେଷରେ ତାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ସୃଷ୍ଟି କରିବାପାଇଁ ସାହାଯ୍ୟ ଭିକ୍ଷା କଲେ । ସରସ୍ବତୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ରୂପରେ ସାହାଯ୍ୟ କରି ତାଙ୍କ ଯୋଜନାକୁ ସଫଳ କରିବାପାଇଁ ଉପଦେବତା ମନୁ ସୃଷ୍ଟିକଲେ, ଯିଏକି ପୃଥିବୀର ରଚୟିତା ହେଲେ । ସରସ୍ବତୀ ହେହୁଛନ୍ତି ଆମ ଭାଷାର ଜନନୀ, ଏବଂ ହିନ୍ଦୁତ୍ୱ ତଥା ସମସ୍ତ ବେଦର ଜନନୀ । ପ୍ରଜାପତି(ବ୍ରହ୍ମା) ନିଜ ଝିଅ(ସରସ୍ବତୀ) ସହ ପ୍ରେମ ଏବଂ ପ୍ରଣୟ କରି ଅନାଚାର ସମ୍ପର୍କରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ ତେଣୁ ଶିବ ଏଥିରେ କ୍ଷୁବ୍ଦ ହୋଇ ତ୍ରିଶୂଳରେ ତାଙ୍କ ଉପରୁକୁ ଥିବା ମୁଣ୍ଡକୁ କାଟି ଦେଇଥିଲେ ଯାହାକି ବଦ୍ରୀନାଥରେ ଏକ ପଥର ରୂପରେ ଖସି ପଡିଲା । ଏବେ ଏହାକୁ ହିନ୍ଦୁ ଅନୁଗାମୀମାନେ ବ୍ରହ୍ମା କପାଳ ନାମରେ ପୂଜା କରୁଛନ୍ତି । ଯଦି କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିର କାଳ୍ପନିକସ୍ତର ବାସ୍ତବିକତା ସହ ମେଳନଖାଏ ଏଵଂ ଅନ୍ଧବିସ୍ଵାଶର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ଅଜ୍ଞାନତାର ଜନନୀ ହୁଏ ତେବେ ଏହାକୁ ମାନସିକ ବିକୃତତା କୁହାଯାଏ । ଅନେକ କାହାଣୀ ବିଭିନ୍ନ ଜାତିଗତ ପ୍ରଚାର ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟରେ ସମୟାନୁକ୍ରମେ ବାରମ୍ବାର ଜାଲିଆତି ଲେଖାର ବା ଅନୁବାଦର ଶିକାର ହୋଇଥାଏ, ତେଣୁ କୌଣସି କାହାଣୀ ଯାହା କୌଣସି ଜାତି, ଧର୍ମ ଓ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଶେଷ ଇତ୍ୟାଦିକୁ ଆକ୍ଷେପ ବା ପ୍ରଶଂସାକରି ଲେଖା ହୋଇଥାଏ ତେବେ ନିଜ ତର୍କ ବୁଦ୍ଧି ବଳରେ ସତ୍ୟକୁ କାଢ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ ।

ସାହସ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ପୁରସ୍କାର

ଚଳିତ ବର୍ଷ ନୋବେଲ୍ ଶାନ୍ତି ପୁରସ୍କାର ବର୍ମାର ଶ୍ରୀମତୀ ଆଙ୍ଗ ସାନ ଚିଙ୍କୁ ମିଳିଛି । ଏହା ଇଣ୍ଡିଆ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୌରବର ବିଷୟ । କାରଣ ଶ୍ରୀମତୀ ସାନ୍ ଚି, ପିଲାବେଳେ ଇଣ୍ଡିଆରେ ହିଁ ବିଦ୍ୟାଶିକ୍ଷା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ । ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ମା’ ଶ୍ରୀମତୀ ଖିନ ଚି ଥିଲେ ଇଣ୍ଡିଆରେ ବର୍ମାର ରାଷ୍ଟ୍ରଦୂତ ।

                ତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାପତ୍ରରେ ଲେଖା ହୋଇଛି ଯେ ତେୟାଳିଶ ବର୍ଷର ଏହି ଭଦ୍ର ମହିଳା ଯିଏ କି ଦୁଇଟି ସନ୍ତାନର ଜନନୀ, ଆନ୍ତର୍ଜାତିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବିଶ୍ୱଶାନ୍ତି ପାଇଁ ସେ ଅନେକ ସତ୍କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି । ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ପ୍ରସାର, ମାନବର ଜନ୍ମଗତ ଅଧିକାର ଓ ଜାତୀୟ ସଦ୍ଭାବ ଇତ୍ୟାଦି ପାଇଁ ସେ ସଂଗ୍ରାମ କରିଛନ୍ତି । ସେଥିପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ନୋବେଲ୍ ଶାନ୍ତିପୁରସ୍କାର ମିଳିଛି । ଏସିଆର ନାଗରିକ ସାହସ ପ୍ରଦାନ ପାଇଁ ସେ ଥିଲେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଉଦାହରଣ । ଶ୍ରୀମତୀ ସୁ ଚି ଥିଲେ ଅଙ୍ଗ ସାନ୍ଙ୍କର କନ୍ୟା । ଅଙ୍ଗ ସାନ୍ଙ୍କୁ ଆଧୁନିକ ବର୍ମାର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ବୋଲି ଲୋକ ମାନନ୍ତି । ପୂର୍ବେ ବର୍ମା ବ୍ରିଟିଶଶାସନ ସମୟରେ ଇଣ୍ଡିଆର ଏକ ଅଂଶ ଥିଲା । ଆଙ୍ଗ ସାନ୍ ସେତେବେଳଠାରୁ ସ୍ୱାଧିନତା ସଂଗ୍ରାମରେ ଭାଗ ନେଇଥିଲେ । ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ବର୍ମାର ଜନନାୟକ ଭାବରେ ସମସ୍ତେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ୧୯୪୭ର ୧୯ ଜୁଲାଇରେ ଆଙ୍ଗ ସାନ୍ଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଆଠଜଣ ସାଥୀଙ୍କ ସହିତ ହତ୍ୟା କରିଦିଆଗଲା । ସ୍ୱାଧିନ ବର୍ମା ପାଇଁ ଏହା ଥିଲା ଏକ ଦୁଃଖପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣା । ସେତେବେଳେ ସୁ ଚି ଥିଲେ ମାତ୍ର ଦୁଇବର୍ଷର ଶିଶୁ ।

ଡାକିନୀ ଝିଅ

କୋହ୍ଲାପୁର ଜଙ୍ଗଲ ପାଖରେ ଏକ ଛୋଟ ପାହାଡ ଉପରେ ଜଣେ ତାନ୍ତ୍ରିକ ବୁଢୀ ଘର କରିଥାଏ । ତାକୁ ସେ ଗାଁ ଲୋକେ ସମସ୍ତେ ଡାକିନୀ ବୋଲି କୁହନ୍ତି । ସେ ବୁଢୀ ପାଖରେ ବହୁତ ତନ୍ତ୍ରମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ଥାଏ । ତେଣୁ ସେ କାହାରିକୁ ବି ଆଦୌ ଡରେ ନାହିଁ । ଦୁନିଆରେ ତା’ର ଗୋଟିଏ ବୋଲି ନିଜର ଲୋକ ଥାଏ । ସେ ହେଉଛି ତା’ର ଏକମାତ୍ର ଝିଅ କମଳା । ବୁଢୀ କମଳା ପାଇଁ ମନେ ମନେ ବର ଖୋଜୁଥାଏ । କିନ୍ତୁ ଡରରେ କେହି ମଧ୍ୟ ସେ ଅଂଚଳ ଯମା ମାଡନ୍ତି ନାହିଁ ।

ଦିନେ ସଂଧ୍ୟା ହେବାର ଅଳ୍ପ ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ବୁଢୀ ଦେଖିଲା ଯେ, ଯୁବକଟିଏ ତା’ ଘର ଆଡକୁ ଆସୁଛି । ସେତେବେଳେ ତ ସେ ବୁଢୀ ତା’ ଘରର ପିଣ୍ଡାରେ ଖଟିଆଟିଏ ଉପରେ ବସିଥାଏ ଓ ତା’ ଝିଅ ତା’ର ତମ୍ବାପରି କେଶକୁ କୁଣ୍ଡାଉଥାଏ ।

ଯୁବକକୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ ବୁଢୀ କହିଲା, “ତୁ କିଏରେ ଏଡେ ସାହସୀ? ଏ ପାହାଡକୁ, ପୁଣି ମୋ ଘରକୁ କେମିତି ଆସିଲୁ? ଜୀବନକୁ ତୋର ଭୟ ନାହିଁ କିରେ?”

ଏକଥା ଶୁଣି ସେ ଯୁବକଟି କହିଲା, “ମାଉସୀ, ଭୟ ନାହିଁ ବୋଲି ତ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି । ଯଦି ଚାହଁ ତ ମୋତେ କୁକୁଡା ବା ବଗ କରିଦିଅ । ତା’ପରେ ମୋତେ କାଟି ଖାଇଦିଅ ।”

ଦିବ୍ୟଗୁଣ

ବଲ୍ଲଭ ଥିଲା ଘୁସ୍ଖୋର୍ । ଘୁସ୍ ନେଉ ନେଉ ଥରେ ସେ ଧରା ପଡିଲା । ତାକୁ ରାଜା ସେବାସଦନକୁ ପଠାଇଦେଲେ ଯେଉଁଠି ଦୀର୍ଘକାଳ ପୀଡିତ ଶାରୀରିକ ଅସୁସ୍ଥ ବ୍ୟକ୍ତି ଓ ମାନସିକ ଅସୁସ୍ଥ ବ୍ୟକ୍ତି ରହୁଥିଲେ । ସେପରି ରୋଗୀମାନଙ୍କ ସେବା କରିବାକୁ ଅପରାଧୀମାନଙ୍କୁ ପଠାହୁଏ । ସେମାନଙ୍କର ସେଇଟାହିଁ ଦଣ୍ଡ ।

                ଦିନେ ସେହି ସେବାସଦନକୁ ଜଣେ ମହାତ୍ମା ଆସିଲେ । ସେଠାକାର ସମସ୍ତ ରୋଗୀଙ୍କୁ କୁଶଳ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ । ସେ ସେଠାରେ ପ୍ରାୟ ସପ୍ତାହେକାଳ ରହିଲେ ଓ ରୋଗୀମାନଙ୍କର ସେବା ମଧ୍ୟ କଲେ ।

                ଦିନେ ବଲ୍ଲଭ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲା, “ସ୍ୱାମୀ ଆପଣ ଜଣେ ମହାତ୍ମା; କିନ୍ତୁ ଏ ରୋଗୀମାନଙ୍କର ସେବା କାହିଁକି କରୁଛନ୍ତି? ସେଥିପାଇଁ ଆପଣଙ୍କୁ କ’ଣ ଲଜ୍ଜା ହେଉନାହିଁ?”

ବଲ୍ଲଭଙ୍କ ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି ସାଧୁ କହିଲେ, “ମଣିଷର ସେବା କରିବାରେ ଲଜ୍ଜା କ’ଣ ପୁଅ? ଏଥିରେ ତ ଗର୍ବ କରିବାର କଥା ।”

ତା’ପରେ ବଲ୍ଲଭ ସେ ସାଧୁଙ୍କୁ ନିଜର ସବୁ କଥା କହିଲା । ଶେଷରେ କହିଲା, “ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଏଠାରେ କାମ କରିବାଟାକୁ ଲଜ୍ଜାର କଥା ବୋଲି ଭାବୁଥିଲି । ମାତ୍ର ଏଣିକି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ କଥା ମାନିବି ।”

ତା’ କଥା ଶୁଣି ସେ ସାଧୁ ଦୃଢ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, “କୌଣସି କାମକୁ ମଝିରେ ଛାଡିଦେବା ଆଦୌ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ସେଥିପାଇଁ ତୁମେ ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କରିବା ମୋଟେ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।” ଏତିକି କହି ସାଧୁ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ ।

ସାଧୁ ରୋଗୀ ସେବା ନିଜ ଇଚ୍ଛାରୁ କଲେ; କିନ୍ତୁ ବଲ୍ଲଭ ଦଣ୍ଡ ଭାବରେ କଲା । ତେଣୁ ଯେ କେହି ଯେକୌଣସି କାମ କଲେ ମଧ୍ୟ ତା’ର ପଶ୍ଚାତରେ କି ମନୋଭାବ ଅଛି ତାହାହିଁ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ । ସେ ବୁଝିପାରିଲା ନାହିଁ ଯେ ସାଧୁଙ୍କ ସହ ନିଜର ତୁଳନା କରିବା ଏକ ମୂର୍ଖାମୀ । ସେହି ଦିନଠାରୁ ବଲ୍ଲଭ ନିଜର ଖରାପ ଗୁଣକୁ ଛାଡିବା ପାଇଁ ଶପଥ ନେଲା ।

ଅପୂର୍ବଙ୍କ ପରାକ୍ରମ

ଅପୂର୍ବ କଥା – ଅପୂର୍ବ ସମୀରକୁ ଡାକୁମାନଙ୍କ ହାତରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲା । ଅପୂର୍ବର ଆଦେଶ ପାଇ ସମୀର ଜଳଦସ୍ୟୁମାନଙ୍କ ହାତରୁ ପାଞ୍ଚଜଣ ବାଳକଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କଲା । ପୁଣି ଅପୂର୍ବର ଆଦେଶରେ ସମୀର ଓ ତା’ର ସାଥୀ ପାଞ୍ଚଜଣ ଶିଳାଦ୍ୱୀପରୁ ଜଳଦସ୍ୟୁଙ୍କ ସଂଚିତ ଅଜସ୍ର ଧନରାଶି ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଲେ । ତା’ପରେ ରାଜାଙ୍କ ସୈନ୍ୟବଳ ନେଇ ସେଇ ଜଳଦସ୍ୟୁଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀ କରାଗଲା । ଏଣିକି ଆଗକୁ ପଢନ୍ତୁ ।

                ଜଳଦସ୍ୟୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦସ୍ୟୁମାନଙ୍କୁ ଧରିବା ପରେ ରାଜ୍ୟରେ ଚୋରୀ ଡକାୟତିଜନିତ ଆତଙ୍କ ପ୍ରାୟ ଲୋପ ପାଇଗଲା । ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଚାର ହୋଇଗଲା ଯେ ଜଣେ ଦିବ୍ୟପୁରୁଷ ସମସ୍ତ ଭଲ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି ଓ ଦୁଷ୍ଟକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଉଛନ୍ତି । ତେଣୁ ଦଣ୍ଡ ପାଇବା ଭୟରେ ଆଉ କେହି ବି କୌଣସି କୁକାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଦୁଃସାହସ କରୁ ନଥା’ନ୍ତି । ଧର୍ମପ୍ରିୟ ରାଜା ତ ସମୀରକୁ ନିଜ ପାଖେ ପାଖେ ରଖିଥା’ନ୍ତି । କୌଣସି ସମସ୍ୟା ପଡିବା ମାତ୍ରେ ସମୀରର ସାହାଯ୍ୟ ନିତାନ୍ତ ଲୋଡା । ଏବେ ଅନେକ ଦିନ ଧରି ରାଜ୍ୟରେ କୌଣସି ସମସ୍ୟା ନଥାଏ । ଏମିତି କିଛିଦିନ ବିତିଗଲା ।

ଅପୂର୍ବ ହିମାଳୟକୁ ଫେରିଗଲା । ଯେଉଁଠି ମୁନି ସଦାନନ୍ଦ ରହୁଥା’ନ୍ତି ସେଇଠାରେ ସେ ରହୁଥାଏ, ସର୍ବଦା ଧ୍ୟାନମଗ୍ନ । ଏକଥା କେବଳ ସମୀର ଜାଣିଥାଏ । ଯିବା ଆଗରୁ ଅପୂର୍ବ ସମୀରକୁ କହିଯାଇଥାଏ ଯେ ସମସ୍ୟା ଦେଖାଦେବା ମାତ୍ରେ ସେ ଅପୂର୍ବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବ ଯଦ୍ୱାରା ଅଳ୍ପ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ଅପୂର୍ବ ତା’ ପାଖରେ ଆସି ପହଁଚିଯିବ ।

ଯୋଗ୍ୟତା ଓ ଯଶ

ନିଶା ଗରଜୁଥାଏ, ତୁହାକୁ ତୁହା ଶୀତଳ ପବନ ସାଙ୍ଗକୁ ମଧ୍ୟେ ମଧ୍ୟେ ବର୍ଷା ମଧ୍ୟ ପିଟୁଥାଏ । ବଜ୍ରଧ୍ୱନି ଓ ଶ୍ୱାନଶ୍ୱାପଦଙ୍କ ରଡି ମଝିରେ ଶୁଭୁଥାଏ ଅଶରୀରୀମାନଙ୍କର ଅଟ୍ଟହାସ୍ୟ । ଘନ ଘନ ବିଜୁଳି ଆଲୁଅରେ ଦିଶିଯାଉଥାଏ ଭୟାବହ ମୁହଁଟିମାନ ।

                କିନ୍ତୁ ରାଜା ବିକ୍ରମାର୍କ ତିଳେ ମଧ୍ୟ ବିଚଳିତ ବୋଧ ନକରି ପୁନର୍ବାର ସେ ବୃକ୍ଷଟି ପାଖକୁ ଲେଉଟି ଆସିଲେ ଓ ବୃକ୍ଷାରୋହଣ କରି ଶବଟିକୁ ବାହାରକରି ଆଣିଲେ । ତା’ପରେ ତାକୁ କାନ୍ଧରେ ପକାଇ ଶୁନ୍ଶାନ୍ ଶ୍ମଶାନ ପଥ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିବା ମାତ୍ରେ ଶବସ୍ଥିତ ସେହି ବେତାଳ କହିଲା, “ହେ ରାଜନ୍, ମୁଁ କଦାପି ବୁଝିପାରୁନାହିଁ କି ତୁମେ ଏତେ କଷ୍ଟ କାହିଁକି କରୁଛ? ତୁମେ କୌଣସି ଗୁରୁଙ୍କର ଆଦେଶ ପାଇ ବୋଧେ ଏ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ । କିନ୍ତୁ ଏପରି ଗୁରୁ ବି ଅଛନ୍ତି ଯାହାଙ୍କର ବିଚାର ପ୍ରମାଦପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇପାରେ ଏବଂ ସେତେବେଳେ ତୁମେ କେବଳ ପଶ୍ଚାତାପରେ ହିଁ ଦଗ୍ଧ ହେବ! ମୁଁ ମିତ୍ରସିଦ୍ଧ ନାମକ ଗୁରୁଙ୍କ କଥା ତୁମକୁ ଶୁଣାଉଛି, ଯିଏ କି ତାଙ୍କର ଦୁଇଜଣ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ସହ ବିଦ୍ୱେଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ । ମନଦେଇ ଶୁଣ । ଶୁଣିଲେ ତୁମର ଶ୍ରମଲାଘବ ହେବ ।” ତା’ପରେ ବେତାଳ କହିଲା –

                “ଦୂର ଜଙ୍ଗଲରେ ମିତ୍ରସିଦ୍ଧ ନାମକ ଜଣେ ସିଦ୍ଧଯୋଗୀଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଅନେକ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଲୋକପ୍ରିୟ ଓ ଶକ୍ତିକିରଣ ସେ ମୁନିଙ୍କର ଅତି ପ୍ରିୟ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କୁ ସେ ମୁନି ସବୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ ।”

                ଦିନେ ମୁନି ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ପାଖକୁ ଡାକି କହିଲେ, “ଏବେ ତୁମର ଶିକ୍ଷା ସମାପ୍ତ ହୋଇଛି । ତୁମେ ଦୁହେଁ ମୋର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ । ଏଥର ତୁମେମାନେ ନିଜ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରି ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ଯାପନ କର ।”

ପଶୁପକ୍ଷୀଙ୍କ ଶବ୍ଦ

ଗୌତମପୁର ଗ୍ରାମରେ ସୋମୁ ନାମରେ ଚାଷୀଟିଏ ଥାଏ । ତା’ର ଲିମନ୍ ନାମରେ ପୁଅଟିଏ ଥାଏ । ତାକୁ ଆସି ଷୋଳବର୍ଷ ହେଲାଣି, କିନ୍ତୁ ସେ ତା’ବାପକୁ କୌଣସି କାମରେ ଟିକିଏ ହେଲେବି ସାହାଯ୍ୟ କରେନାହିଁ । ସବୁବେଳେ ଖାଲି ସେ ଇଆଡେ ସିଆଡେ ବୁଲୁଥାଏ ।

                ଦିନେ ସୋମୁ ତା’ ପୁଅ ଲିମନ୍କୁ କହିଲା, “ଆରେ ଏମିତି ବେକାର ହୋଇ ସବୁବେଳେ ବୁଲୁଛୁ । କାମ ତ କିଛି କରିବୁ? କାମ ନ କଲେ ପେଟ ପୋଷିବୁ କିମିତି? ଶେଷରେ ଭୋକରେ ମରିବୁ ।”

                ବାପଠୁ ଏପରି ଗାଳି ଶୁଣି ଲିମନ୍ ମନରେ ଟିକେ ରାଗ ଆସିଲା । ତେଣୁ ସେ ହଠାତ୍ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲା, “ମୁଁ କି କାମ କରିବି? ତମେ ମୋତେ କହି ଦେଉନାହଁ?”

ତହୁଁ ସୋମୁ ଧୀର ଭାବରେ କହିଲା, “ଶୁଣ । ଆମର ଗହମ କ୍ଷେତରେ ଫସଲ କାଟିବାର ତ ସମୟ ହୋଇଗଲାଣି । ତାକୁ ବଣଜନ୍ତୁ ଓ ପକ୍ଷୀଙ୍କ ଦାଉରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ମନଦେଇ ଜଗିବାକୁ ହେବ । ତାକୁ ଯତ୍ନର ସହ ଆମଦାନୀ କରିବାକୁ ହେବ । ତୁ ସେଇଠାକୁ ଚାଲିଯା ତ ।”

ତା’ପରେ ସେ ଲିମନ୍ କ୍ଷେତକୁ ଗଲା । ସେଠି ପହଁଚି ତାକୁ ବଡ ଅଡୁଆ ଲାଗିଲା । ଜଗିବା ଗୋଟାଏ କାମ । ବସି ବସି ସେ ବିରକ୍ତ ଲାଗିଲାଣି । ତା’ପରେ ପକ୍ଷୀ ପଶୁ ଆସିବାରୁ ତା’ ମନଟା ଖୁସି ହୋଇଗଲା । ସେ ସେମାନଙ୍କ ଶବ୍ଦ ସବୁ ମନଦେଇ ଶୁଣିଲା ଓ ଠିକ୍ ସେହିଭଳି ଶବ୍ଦ ସବୁ କଲା । କିଛିଦିନ ଭିତରେ ପଶୁପକ୍ଷୀଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଅବିକଳ ଭାବରେ କରିବାର ଦକ୍ଷତା ସେ ହାସଲ କଲା ।

ହାର୍-ଜିତ୍

ସୋମନାଥ ଶାସ୍ତ୍ରୀ ଜଣେ ବିଶିଷ୍ଟ ସଙ୍ଗୀତଜ୍ଞ ଥିଲେ । ସେ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୋତୃମଣ୍ଡଳୀଙ୍କୁ ମୁଗ୍ଧ କରି ରଖୁଥିଲେ । ରାଜାଙ୍କ ନଅରରେ ମଧ୍ୟ ସେ ସଙ୍ଗୀତ ଆସରରେ ଗାନ କରୁଥା’ନ୍ତି । ଥରେ ସେ ଏକ ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଗୀତ ଗାଇଲେ ଯେ ରାଜା ତାଙ୍କ ଉପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ନିଜ ଗଳାରୁ ରତ୍ନହାର କାଢି ତାଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ “ସଙ୍ଗୀତାଚାର୍ଯ୍ୟ” ପଦବୀ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ ।

                ସୋମନାଥଙ୍କ ସଙ୍ଗୀତର ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି ରାଣୀ ଦିନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ କି ଯେପରି ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଥରେ ସେ ସଙ୍ଗୀତ ପରିବେଷଣ କରିବେ । ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ରାଣୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛା କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ହେଲା ।

ଭଲଦିନ ଦେଖି ସଙ୍ଗୀତର ଆସର ବସିଲା । ସଙ୍ଗୀତର ଅର୍ଦ୍ଧେକ ଶେଷ ହେବା ପରେ ରାଣୀ ସଙ୍ଗୀତର ରାଗରାଗିଣୀ ଓ କୃତି ଉପରେ ଯେଉଁ ମନ୍ତବ୍ୟ କଲେ ତାହା ସୋମନାଥଙ୍କୁ ଆପତ୍ତିଜନକ ମନେ ହେଲା । ରାଣୀ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସେ କିପରି ସଙ୍ଗୀତଜ୍ଞ? ଆପଣ ତାଙ୍କୁ ପୁଣି ଦରବାରରେ ସ୍ଥାନ ଦେଇଛନ୍ତି; ପୁଣି ସଙ୍ଗୀତାଚାର୍ଯ୍ୟ ଉପାଧି ମଧ୍ୟ ଦେଇଛନ୍ତି । ମୋ ମତରେ ସେ ସଙ୍ଗୀତ ବିଷୟରେ ଆଦୌ କିଛି ବି ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ ।” ରାଣୀ ରାଜା ଓ ସଙ୍ଗୀତଜ୍ଞ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଆକ୍ଷେପ କରି ଏହିକଥା କହିଲେ ।

ଶାଶୁଙ୍କ ଚିକିତ୍ସା

ସୁମତି ଶାଶୁଘରକୁ ଆସିବା ଏକ ସପ୍ତାହ ହୋଇଗଲାଣି । ସେ ଇତିମଧ୍ୟରେ ଘରର ଚାଲିଚଳଣି ସବୁ କ୍ରମେ ବୁଝିଗଲାଣି । ସେ ଦେଖିଲା ସେ ଘରେ ତା’ ଶାଶୁ ହିଁ ମୁରବି  । ଶଶୁର ନାମକୁ ମାତ୍ର ମୁରବି ।

ଦିନେ ସୁମତି ଦେଖିଲା ତା’ର ନଣନ୍ଦ ରାଧା ଥାଳିରେ ଖାଦ୍ୟ ଧରି କୁଆଡେ ଯାଉଛି । ତହୁଁ ସେ ପଚାରିଲା, “ରାଧା, ଏ ଖାଦ୍ୟ କାହାପାଇଁ ନେଉଛ?”

ରାଧା ତା’ ଭାଉଜ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଯାଇ କହିଲା“ଭାଉଜ, ଏ ଖାଦ୍ୟ ମୁଁ ଜେଜେମା ପାଇଁ ନେଉଛି ।”

ଏକଥା ଶୁଣି ସୁମତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପଚାରିଲା “ଜେଜେମା? କ’ଣ ସିଏ ବଂଚିଛନ୍ତି?”

ତା’ପରେ ରାଧା କହିଲା, “ହଁ ଭାଉଜ, ସେ ବଂଚିଛନ୍ତି, ତମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହଁ ତ ମୋ ସହିତ ଆସ ।”

ଏହା ପରେ ସୁମତି ରାଧା ସହିତ ଗଲା । ଗ୍ରାମର ବାହାରେ ତାଙ୍କର ଗାଈମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ ଗୁହାଳ ଥିଲା । ସେଇଠାରେ ଗୋଟାଏ କଣକୁ ଏକ ଖଟିଆ ଉପରେ ବୁଢୀଟିଏ ଶୋଇଥାଏ । ଚାରିପାଖରେ ଗୋବରର ଗନ୍ଧ । ରାଧା କହିଲା, “ଭାଉଜ, ଇଏ ହେଉଛନ୍ତି ଆମ ଜେଜେମା ।”

ବୀର ହନୁମାନ

ରାବଣର ଦରବାରରେ ଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ନିଜ ନିଜର ବାହାଦୁରୀ କହିସାରିବା ପରେ ବିଭୀଷଣ ନିଜ ଆସନରୁ ଉଠି ରାବଣକୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, “ଶାସ୍ତ୍ର ବଚନ ହେଲା ସାମ, ଦାନ, ଓ ଭେଦ ଦ୍ୱାରା କାମ ନ ହେଲେ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯାଇଥାଏ । ଏଠାରେ ଆପଣଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ହେଲେ ରାମ । ଏଠାରେ ଦଣ୍ଡ ବି କୌଣସି କାମ ହେବନାହିଁ; କାରଣ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅପାର । ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଅନୁମାନ କରିବାହିଁ ନିତାନ୍ତ କଷ୍ଟକର । କେବଳ ହନୁମାନର ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖନ୍ତୁ । ଏତେ ବଡ ସମୁଦ୍ର ଲଂଘନ କରି ସେ ଆସି ଏଠାରେ କେତେ ଉତ୍ପାତ କରି ଚାଲିଗଲା ହେଲେ ଆମେ ତା’ର କିଛି କରିପାରିଲେ? ଋାମ ଯେତେବେଳେ ଖରଦୁଷଣଙ୍କୁ ମାରିଲେ ଆପଣ ପ୍ରତିଶୋଧ ଯୁଦ୍ଧରେ ନ ନେଇ ଛଳନା କରି ସୀତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଆଣିଲେ । ରାମ ତ ଆଉ ନିଜ ପକ୍ଷରୁ ବିନା କାରଣରେ ସେମାନଙ୍କୁ ମାରି ନଥିଲେ । ସେମାନେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାରୁ ସେ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ଅସ୍ତ୍ରଚାଳନା କଲେ ନିଜ ଆତ୍ମରକ୍ଷା ପାଇଁ । ସେଥିଯୋଗୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦୋଷୀ ବୋଲି ଭାବିବା ଆମର ଅନୁଚିତ୍ ଓ ପାପ । କିନ୍ତୁ ଆପଣ ସୀତାଙ୍କୁ ଆଣିବା ଦ୍ୱାରା ବିପଦର ସୂତ୍ରପାତ କଲେ । ଏବେ ଆମର ଉଚିତ୍ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ସସମ୍ମାନେ ସୀତାଙ୍କୁ ରାମଙ୍କ ପାଖରେ ପହଁଚାଇ ଦେବା । ରାମଙ୍କ ପରାକ୍ରମର କୌଣସି ସୀମା ନାହିଁ । ସେପରି ବ୍ୟକ୍ତି ସହିତ ଶତ୍ରୁତା କରିବା ବୁଦ୍ଧିହୀନର କାର୍ଯ୍ୟ ହେବ । କ୍ରୋଧ, ସର୍ବଦା ସୁଖ ଓ ଧର୍ମ ନାଶ କରିଥାଏ । ତଦ୍ୱାରା ସବୁକିଛି ନଷ୍ଟ ହୁଏ । ତେଣୁ ସୁଖଶାନ୍ତିରେ ଜୀବନ ବିତାଉଥିବା ବିଚାରା ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅକାରଣ ବିପଦ କାହିଁକି ଆଣିବା?” ବିଭୀଷଣଙ୍କ କଥା ଲଙ୍କାର ରାଜା ରାବଣର ମନ ମୁତାବକ ହେଲା ନାହିଁ । ତେଣୁ ସେ ଅଧିକ ରାଗି ଯାଇ କହିଲା, “ତୁ ମୋତେ ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ? ମନେରଖ ରାବଣକୁ ଭୟ ଦେଖାଇବା ପରି ବ୍ୟକ୍ତି ଏବେ ସୁଦ୍ଧା ମଧ୍ୟ ଏ ବକ୍ଷରେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ ।”

ଶିଳ୍ପୀର ଇଚ୍ଛା

ପୁରାକାଳର କଥା; ଚୁବାଙ୍ଗ ରାଜ୍ୟରେ ଏକ ମହାନ୍ ଶିଳ୍ପୀ ବାସ କରୁଥିଲେ । ଦିନେ ଜଣେ ଧନୀ ତାଙ୍କୁ ଘରକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ । ଶିଳ୍ପୀ ଧନୀଙ୍କର ବୈଭବ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ ତାଙ୍କୁ ଜଣେ ଧନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ବନାଇ ଦେବାକୁ । ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଇଛା ପୂରଣ କଲେ । ଅବିଳମ୍ବେ ସେ ହୋଇଗଲେ ଏକ ବଡ ଧନୀ । ତା’ପରେ ସେ କିଛିଦିନ ବେଶ୍ ଆନନ୍ଦରେ  ବିଳାସବ୍ୟସନରେ ବୁଡି ରହି ଜୀବନ ବିତାଇଲେ ।

ହଠାତ୍ ଦିନେ ସେ ଦେଖିଲେ ସେନାପତି ପାଲିଙ୍କିରେ ବସି ଯାଉଛନ୍ତି । ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ବଡ ଖାତିର କରୁଛନ୍ତି ଓ ପ୍ରଣାମ ମଧ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି । ଧନୀ ଶିଳ୍ପୀ ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ସମ୍ମାନ ଦେଖାଇଲେ ନାହିଁ । ତେଣୁ ତାଙ୍କ ସୈନ୍ୟମାନେ ଆସି ଧନୀଶିଳ୍ପୀଙ୍କୁ ଧୁମ୍ ପିଟିଲେ । ଫଳରେ ତାଙ୍କ ମନ ଖରାପ ହୋଇଗଲା । ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ ତାଙ୍କୁ ସେନାପତି ପରି ଜଣେ ରାଜକର୍ମଚାରୀ ବନାଇ ଦେବାକୁ । ତାହାହେଲେ ଯାଇ ତାଙ୍କର ଯାହା ଇଚ୍ଛା ସେ ତାହା କରିପାରିବେ । ସେହି କଥା ହିଁ ହେଲା; ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ସେ ସେନାପତି ହୋଇଗଲେ ।

ଦିନେ ସେ ସେନାପତି-ରୂପୀ ଶିଳ୍ପୀ ନିଜର କେତେକ ସୈନ୍ୟ ଧରି ପାହାଡୀ ଇଲାକାରେ ବୁଲୁଛନ୍ତି, ଦେଖିଲେ ଉପତ୍ୟକାରେ କେତେଗୁଡିଏ ସୁନ୍ଦରୀ ଝିଅ । ସେଥିରୁ ଗୋଟିଏ ଦୁଇଟି ଉଠାଇ ନେବାକୁ ସେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ । ଝିଅମାନେ ପାଟିକଲେ; ପାଟି ଶୁଣି ପାହାଡିଆ ଶବର ଜାତିର ଲୋକ ସବୁ ଗାଁରୁ ଦୌଡି ଆସିଲେ । ସେନାପତିଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କ ଲୋକଙ୍କୁ ନିର୍ଧୁମ ଛେଚିଲେ ।

ଶିକ୍ଷା କାହିଁକି

କୁନ୍ତଳ ଦେଶରେ ରାଜା କୁଶଳସେନ ରାଜୁତି କରୁଥା’ନ୍ତି । ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷା-ଦୀକ୍ଷା ବିଶେଷ କିଛି ନଥିଲା ।

                ଥରେ ତାଙ୍କ ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା, “ମଣିଷ ବିଦ୍ୟାଶିକ୍ଷା କରେ କାହିଁକି?” ସେ ତାଙ୍କ ମନରେ ଥିବା ପ୍ରଶ୍ନ ଦରବାରରେ ପ୍ରକାଶ କଲେ । ତା’ପରେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ବାଟରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ।

                “ଶିକ୍ଷିତ ଲୋକ ଭଲ ଚାକିରୀ ପାଏ ।” ଜଣେ କହିଲେ ।

“ଶିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା କୀର୍ତ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ।” ଆଉ ଜଣେ କହିଲେ ।

“ଶିକ୍ଷା, ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଗୌରବ ପ୍ରଦାନ କରିଥାଏ ।” ଅନ୍ୟ ଜଣେ କହିଲେ ।

“ଶିକ୍ଷାପ୍ରାପ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ସମସ୍ତେ ଭଲମନ୍ଦରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି । ପୁଣି ବିଦ୍ୟାରୂପୀ ଧନ ଚୋର ନେଇପାରେ ନାହିଁ । ଏହା ସର୍ବାପେକ୍ଷା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ।” ଜଣେ କହିଲେ ।

ବଳ ପରୀକ୍ଷା

କଣ୍ଠୀରବ ଅଳକାପୁରର ପ୍ରଧାନ ସେନାପତି ଥିଲେ । ଥରେ ବିଜୟାଦଶମୀ ରାତ୍ରିରେ ରାଜା ଓ କେତେକ ଘନିଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ସେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ ବାହାରୁ ଜଣେ ଲୋକ ଘୋଡା ଚଢି ଆସି ସେଠାରେ ପହଁଚିଲେ । ଘୋଡାରୁ ଓହ୍ଲାଇ ସେ କଣ୍ଠୀରବଙ୍କ ଆଡକୁ ଚାଲିଲେ ।

                ଜଣେ ସେନାପତି ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କିଏ?”

                ସେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ଜଣେ ଯୋଦ୍ଧା ।”

                ରାଜା ପଚାରିଲେ, “କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଚାହୁଁଛ କ’ଣ?”

                ତହୁଁ ସେ ଆଗନ୍ତୁକ ଜଣକ କହିଲେ “ଜଣେ ଯୋଦ୍ଧା ଚାହେଁ କ’ଣ? ମୁଁ କେବଳ ବଳପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହେଁ ।”

                ଏକଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଚାହିଁଛନ୍ତି । ହାତରେ କୁରାଢୀ । ମୁହଁରେ ଅଳ୍ପ ଦାଢୀ, ଚିହ୍ନା ନାହିଁ କି ଜଣା ନାହିଁ, ଇଏ କି କଥା ।

                ତା’ପରେ ରାଜା କହିଲେ, “ଠିକ୍ ଅଛି । ଆମ ପ୍ରଧାନ ସେନାପତି କଣ୍ଠୀରବ ତୁମ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ ।” ରାଜାଙ୍କ ସଙ୍କେତ ପାଇ ସେ ଠିଆ ହୋଇ ପଡିଲେ ।

ଜିତୁମିତୁ

କୌଣସି ଏକ ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ଜିତୁକୁ ଚାକିରୀ ମିଳିଗଲା । ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ଚାକିରୀ ପାଇବା ତ ଭାରି କଷ୍ଟ । ଏଣେ ଜିତୁର ପିଲାଦିନର ଜଣେ ସାଙ୍ଗ ଥାଏ ତା’ର ନାମ ମିତୁ । ମିତୁ ପରିବା ବିକି ତା’ ପେଟ ପୋଷେ । ମଝିରେ ମଝିରେ କାମ ମିଳିଗଲେ ବି ତାକୁ ସେ କରେ । ଏମିତିକା ବେଶ୍ ଭଲରେ ସେ ଚଳିଯାଉଥାଏ ।

                କିନ୍ତୁ ଜିତୁ ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ କାମ ପାଇଛି ବୋଲି ତା’ର ବହୁତ ସମ୍ମାନ ଥାଏ । ସେଥିପାଇଁ ଜିତୁର ଗର୍ବ ସବୁବେଳେ ବଢି ଯାଉଥାଏ । ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ କଥା ଛାଡ । ନିଜର ପିଲାବେଳର ସାଥୀ ମିତୁ ସହିତ ମଧ୍ୟ ସେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରେନାହିଁ । ଏସବୁ ବ୍ୟବହାର ମିତୁକୁ ମୋଟେ ଭଲ ଲାଗୁ ନଥାଏ । ଦିନେ ସିଏ ନିଜେ ରାଜାଙ୍କ ଦରବାରକୁ ଗଲା ଜିତୁର ଚାକିରୀ ଦେଖିବାକୁ । ରାଜଦରବାରରେ ଲୋକେ ତାକୁ କେତେ ସମ୍ମାନ ଦେଉଛନ୍ତି ସେକଥା ଜାଣିବା ପାଇଁ । ସେଠାରେ ପହଁଚି ସେ ଦେଖିଲା ଜଣେ କିଏ ଜିତୁକୁ ଖୁବ୍ ଗାଳି ଦେଉଛି । ଏହା ଶୁଣି ମିତୁ ଭାରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲା । ପାଖରେ ଥିବା ଜଣେ କର୍ମଚାରୀଙ୍କୁ ସେ ପଚାରିଲା, “ମହାଶୟ, ଜିତୁକୁ ଏମିତି ଯିଏ ଗାଳି ଦେଉଛନ୍ତି ସେ କିଏ କି?”

କର୍ମଚାରୀ ମିତୁକୁ ଅଚିହ୍ନା ଦେଖି ଟିକିଏ ନାକ ଟେକିଲା ଓ କହିଲା, “ସିଏ ଜଣେ ବଡ ଅଧିକାରୀ ।”

ଏହା ଶୁଣି ମିତୁ ପଚାରିଲା, “ଅଧିକାରୀ ବୋଲି ସେ ଏମିତି ଗାଳି ଦେବେ, ତାଙ୍କୁ କେହି କିଛି ବି କହିବେ ନାହିଁ, ଇଏ କେଉଁଠିକାର ନ୍ୟାୟ?”

କର୍ମଚାରୀ କହିଲା, “ସହିବାକୁ ହେବ । ନହେଲେ ଚାକିରୀ ଚାଲିଯିବ ନା? ଆଉ ଏଠାରୁ ଚାକିରୀ ଚାଲିଗଲେ ବାହାରେ କେହି କଉଡିଟିଏର ମୂଲ୍ୟ ବି ଦେବେନାହିଁ ।”

ଫିଜିନିବାସୀ ଭାରତୀୟମାନେ ବିପଦଗ୍ରସ୍ତ

ଦକ୍ଷିଣ ପଶ୍ଚିମ ପ୍ରଶାନ୍ତ ମହାସାଗରରେ ୮୦୦ ଦ୍ୱୀପ ପୁଞ୍ଜ ସମୁହକୁ ୧୬୪୩ ଶତାଦ୍ଦୀରେ ଆବିଷ୍କାର କରାଯାଇଥିଲା; ତା’ର ନାମ ଫିଜି । ୧୮୭୪ ମସିହାରେ ଏହା ଏକ ବ୍ରିଟିଶ୍ ଉପନିବେଶରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା । ଏହାର କ୍ଷେତ୍ରଫଳ ୧୮,୩୭୬ ବର୍ଗ କିଲୋମିଟର; ଏହାର ଜନସଂଖ୍ୟା ହେଲେ ମାତ୍ର ସାଢେ ସାତ ଲକ୍ଷ । ଏହାର ରାଜଧାନୀ ହେଲା ଶୁଭା ।

ଉନବିଂଶ ଶତାଦ୍ଦୀର ଶେଷ ଦୁଇ ଦଶକରେ ହଜାର ହଜାର ଭାରତୀୟ ଆଖୁଚାଷ ପାଇଁ ଫିଜିରେ ଯାଇ ବସବାସ କଲେ । ସେମାନେ ସେଠାରେ ସ୍ଥାୟୀ ବାସିନ୍ଦା ହୋଇ ରହିଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରାହିଁ ସେଠାକାର ଆର୍ଥିକ ଓ ସାଂସ୍କୃତିକ ଉନ୍ନତି ସମ୍ଭବପର ହୋଇଛି । ସେମାନେ ସେଠାରେ ଆଖୁଚାଷର ଖୁବ୍ ଉନ୍ନତି ବି କଲେ ।

୧୯୭୦ ରେ ଫିଜି ସ୍ୱାଧିନତା ପାଇଲା । ଏବେ ସେଠାକାର ଅର୍ଦ୍ଧେକ ବାସିନ୍ଦାହିଁ ଇଣ୍ଡିଆର ବଂଶଧର । ସେଠାରେ ପୂର୍ବତନ ବାସିନ୍ଦା, ମାଲୟେସିଆନ୍ମାନେ ରାଜ୍ୟର ଲୋକସଂଖ୍ୟାର ମାତ୍ର ଶତକଡା ୪୭ ଅଂଶ । ବଳକା ଲୋକମାନେ ହେଲେ ଚୀନା, ଇଉରେସିଆନ୍ ଓ ଅନ୍ୟ କେତେକ ବିଦେଶୀୟ । ପ୍ରକୃତରେ ଦେଖିଲେ ଇଣ୍ଡିଆର ଲୋକମାନେ ହିଁ ସେଠାରେ ସଂଖ୍ୟା ଗରିଷ୍ଠ ଜାତି ।

ଏହା ସ୍ୱାଭାବିକ ଯେ ଇଣ୍ଡିଆର ନେତା ଡକ୍ଟର ଥିମୋସି ବଭାଦ୍ରା ହେଲେ ସେଠାକାର ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀ । ଗଣ ନିର୍ବାଚନ ଦ୍ୱାରାହିଁ ସରକାର ଗଠିତ ହୋଇଥିଲା । କିନ୍ତୁ ହଠାତ୍ ସିତିଭେନି ରାବୁକା ନାମକ ସୈନ୍ୟବିଭାଗର ଜଣେ ଉଚ୍ଚ ଅଫିସର୍ ହଠାତ୍ ଷଡଯନ୍ତ୍ର କରି ସରକାର ଭାଙ୍ଗି ପକାଇଲେ । ସେ କୁହନ୍ତି ତାଙ୍କର ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଲା ମାଲୟେସିନ୍ଙ୍କର ସମ୍ମାନ ଫେରାଇ ଆଣିବା । ଏବେ ରାବୁକା ଚାହାଁନ୍ତି ଦେଶର ପାର୍ଲିଆମେଂଟକୁ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇ ଆସି ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ପଦ ଗ୍ରହଣ କରିବେ । ସେଥିପାଇଁ ସେ ଏକ ନୂଆ ନିୟମ ଦେଶ ଉପରେ ଆରୋପ କରିଛନ୍ତି । ନୂଆ ଶାସନ ପଦ୍ଧତି ଅନୁଯାୟୀ ସେ ସରକାର ତିଆରି କରି ପାରିବେ ନାହିଁ । ତେଣୁ ସେ ଜଣେ ଏକଛତ୍ରବାଦୀ ଶାସକ ହେବାର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଛନ୍ତି ।

ସେଥିପାଇଁ ସେଠାକାର ଭାରତୀୟମାନେ ବହୁତ ଅତ୍ୟାଚାରିତ ହେଉଛନ୍ତି । ସାରା ପୃଥିବୀ ଜାତି-ବିଦ୍ୱେଷ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଗଲେ ମଧ୍ୟ ରାବୁକା ଜଣେ ନୂଆ ଜାତି-ବିଦ୍ୱେଷୀ ଭାବରେ ଦେଖା ଦେଇଛନ୍ତି । ଇତିମଧ୍ୟରେ ଫିଜିର ଭ୍ରମଣ ବିଭାଗ ଓ ଅର୍ଥନୀତି ବିଭାଗ ବହୁତ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇଛି । ରାବୁକା ହୁଏତ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଦିଗରେ ଯାଇ ପାରନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ତଦ୍ୱାରା ଦେଶର ଗଣତନ୍ତ୍ର ଶାସନର ଆଦର୍ଶ ଭାଙ୍ଗି ଯାଉଛି ଓ ଦେଶ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଦରିଦ୍ର ହୋଇ ଉଠୁଛି । ଏସବୁ ଘଟୁଛି କେବଳ ରାବୁକାଙ୍କ ଉଚ୍ଚାକାଂକ୍ଷାର ଲୋଭ ହେତୁ ।

ସୁନାବୋହୁ

ରବିଚନ୍ଦ୍ର ନାମକ ଜଣେ ଅବିବାହିତ ଯୁବକ ସରକାରୀ ଚାକିରୀ ପାଇ ସହରରେ ରହୁଥାଏ । ଦିନେ ସେ ତା’ର ବନ୍ଧୁର ବିଭା ଘରକୁ ଯାଇଥାଏ । ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲା ଅନେକ ଅବିବାହିତ ଝିଅ ବିବାହ ଉତ୍ସବରେ କାମ କରୁଥା’ନ୍ତି । ରବି ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଦେଖିଲା ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱାତୀ ନାମକ ଝିଅଟିଏ ଯେମିତି ସୁନ୍ଦର, ଠିକ୍ ସେପରି ଗୁଣର, ତା’ର ବ୍ୟବହାର ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁସସ୍କୃତ । ସେ ତାପରେ ସେ ଝିଅଟିର ବାପମା’ଙ୍କ ପାଖରେ ପହଁଚି ବିବାହ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲା । ସେମାନେ ନିମ୍ନ ମଧ୍ୟବିତ ଯୋଗୁଁ ଯୌତୁକ ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ଜାଣି ମଧ୍ୟ ରବି ସେହି ବାହାଘରରେ ରାଜି ହେଲା ।

                ରବିଚନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱାତୀର ବାପାଙ୍କୁ କହିଲା, “ମହାଶୟ, ମୋର ପିଲାଦିନୁ ବାପା ମରିଛନ୍ତି । ଏକମାତ୍ର ମା’ ଛଡା ମୋର ଆଉ କେହି ବି ନାହିଁ । ଆମ ପରିବାର ବହୁତ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦେଇ ଯାଇଥିବାରୁ ମା’ ମୋ ବିବାହରେ ଯୌତୁକ ଚାହେଁ । କିନ୍ତୁ ମା’କୁ ବୁଝାଇବା ଦାୟିତ୍ୱ ମୋର । ପରେ ସବୁ ଠିକ୍ ହୋଇଯିବ ।”

                ସ୍ୱାତୀର ବାପା ମା’ ରବିଚନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସ୍ତାବକୁ ସ୍ୱୀକାର କଲେ । ବିବାହ ମହା ସମାରୋହରେ ହୋଇଗଲା ।

                ସ୍ୱାତୀର ମନରେ ଭୟଥାଏ ଯେ ଯୌତୁକ ଯୋଗୁଁ ଶାଶୁ ହୁଏତ ରାଗି ପାରନ୍ତି । ପ୍ରଥମେ ଶାଶୁ ମଧୁର ଭାବରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥା’ନ୍ତି । ରାତିରେ ଭୋଜନ କରିବା ସମୟରେ ରବିଚନ୍ଦ୍ର କହିଲା, “ମା’ ତମେ କେବେ ମନରେ କଷ୍ଟ କରିବ ନାହିଁ ଯେ ବୋହୁ ଯୌତୁକ ଆଣିନାହିଁ; ସେ ତୁମର ସେବା କରିବ । ଘରର ସାରା କାମ କରିବ । ମୁଁ ଯେତିକି ରୋଜଗାର କରୁଛି ସେଥିରେ ଆମ ସଂସାର ଭଲରେ ଚଳିବ । ଜମିବାଡି ତ ଗ୍ରାମରେ କିଛି ଅଛି ।”

1 2 3 78