ଦ୍ୱାଦଶ ରାଜକୁମାରୀ କାହାଣୀ

ସେହିଦିନ ସେହି ସଞ୍ଜ । ସେହି ବଉଳ ଫୁଲିଆ ନିରୋଳା ପବନ । ମନ ଭିତରେ ଗୁମୁରି ଉଠୁ ଥାଏ କେତେ ରାଇଜର କେତେ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ କାହାଣୀ । ଆଗରେ ପୁଣି ଥାଏ ରଜ ପର୍ବ । ଗାଁର ଝିଅମାନେ ଯେମିତି ସିହରି ଉଠୁ ଥାନ୍ତି ଦୋଳି ଖେଳିବାକୁ । ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ଗଣିଆ ବୋଉ ମାଲ୍ୟାଣୀ ସେହି ଝିଅମାନଙ୍କୁ କେବଳ ଟାହି ଟାପରା କରି କହୁଥାଏ ମରମ ଛିଣ୍ଡା କଥାରୁ ପଦେ ପଦେ । ସେହି ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଚାରିଆଡେ ଜହ୍ନ ଆଲୁଅ ବିଛାଡି ହୋଇ ପଡିଥାଏ । ସେପଟେ ଚଷା ପୁଅର ଲାଗି ଥାଏ ଧାନ ବୁଣା । ସେହି ମାସଟା ପୁଣି ଥାଏ ପୁରାପୁରି ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସ ।

                ପବନ ଖାଇବାକୁ ପିଲାଗୁଡାକ ଯାଇ ଜମିଥାନ୍ତି ସେ ମାଣିକ ମା ଦୁଆରେ । ତାଙ୍କ ଦୁଆରଟି ଖୁବ୍ ମେଲା ଓ ଫର୍ଚ୍ଚା ଜାଗା । ପୁଣି ସେଠାରେ ନଦୀ କୂଳିଆ ପବନ ମଧ୍ୟ ଶୁଲୁ ଶୁଲୁ ହୋଇ ବହୁ ଥାଏ । ସେଥି ଲାଗି ପିଲା ମାନଙ୍କୁ ସେଠାରେ ଭାରି ମଜା ଲାଗୁଥାଏ । ତେଣୁ ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ ହେଁସ ପାରି ସମସ୍ତେ ବସିଲେ ।

                ମାଣିକ ମା କହିଲା – “କିଲୋ, ତମେ ସବୁ ତମ ଘରକୁ ଯାଉନ?”

                ଏହି କଥା ମାଣିକ ମା ଠାରୁ ଶୁଣି ଝିଅ ପିଲାଯାକ କହିଲେ – “ଆମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛୁ ତୋଠୁଁ କାହାଣୀ ଶୁଣିବାକୁ । ଆଗେ କାହାଣୀ କହିଲେ ଯାଇ ଆମେ ଯିବୁ ।”

ଗୀତା, ବନଲତା, ନନ୍ଦିତା ଓ ପୁଷ୍ପାକୁମାରୀ କାହାଣୀ

ଖଡାଖ ବୈଶାଖଡ ମାସ । କଡାକଡି ଖରା ତାପରେ ଲୋକେ ସିଝି ଯାଉଛନ୍ତି । ଇଚ୍ଛା ହେଲେ ପବନ ଧଡାଧଡ ଚାଲେ, ନୋହିଲେ ନାହିଁ । ବିନା ମଶାରୀରେ ଗଡାପଡ ହେଲେ ଫଡାଫଡ ମଶା ଲାଗନ୍ତି । ତା ପରେ ଚଡାଚଡ ଚାପୁଡା ବି ଚାଲେ । ସଡାସଡ ଝାଳ ମଧ୍ୟ ବାହାରେ । ମନ ବିଷେଇ ଉଠେ ।

                ଆଗକୁ ଥାଏ ଚନ୍ଦନ ଯାତ । ଲୋକେ ମଉଜ କରିବାକୁ ସଜବାଜ ହେଉ ଥାନ୍ତି । ମହାକ୍ଷେତ୍ର ପୁରୀ, ଶ୍ରୀଧାମ, ଶଙ୍ଖନାଭି ମଣ୍ଡଳ । ସେଠି ପୁଣି ମହୋଦଧି ବି ଅଛି । ରୋହିଣୀ କୁଣ୍ଡ, ବଟକୃଷ୍ଣ, ଇନ୍ଦ୍ରଦୁ୍ୟମ୍ନ ଓ ମାର୍କଣ୍ଡ ଅଛି । ପଂଚତୀର୍ଥ, ପୁଣ୍ୟର ମହାନ ସ୍ଥାନ । ସେତେକ ସାତ୍ୱିକ ଭାବେ କରି ପାରିଲେ ଜୀବନର ମହାପାପ ରାଶି ଧୋଇ ହୋଇ ଯାଏ । ହିନ୍ଦୁର ପରମକାମ୍ୟ ମୁକ୍ତିର ସୋପାନ ଖୋଲେ । ପୃଥିବୀର ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରୁ ଲୋକେ ଛୁଟି ଆସନ୍ତି ସେହି ଶ୍ରୀଜୀଉଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ।

                ମହାପ୍ରଭୂ, ମହୀୟାନ, ମହିମାଶାଳୀ, ମହତ୍ର ପ୍ରତୀକ ସେ । ସନାତନ ବ୍ରହ୍ମ । ପୁଣି ତାଙ୍କ କଳା ଶ୍ରୀମୁଖ ଓ ଚକାନେତ୍ର ଦର୍ଶନ କରିବା ଇଚ୍ଛା ନାହିଁବା କାହାର?

                ପ୍ରଭୂଙ୍କ ଶ୍ରୀଧାମରେ ଚନ୍ଦନ ଯାତ୍ରା । ଦେଶ ବିଦେଶରୁ ହଜାର ହଜାର ଯାତ୍ରୀ ଛୁଟି ଆସୁଥାନ୍ତି ସେହି ମଦନ ମୋହନ ନରେନ୍ଦ୍ର ସରୋବରରେ ଚାପ ବିହାର କରିବେ । ଚନ୍ଦନ ଯାତ୍ରା ମଧ୍ୟ ହେବ । ଏଥି ପାଇଁ ପଣ୍ଡା ପଡିହାରି ମାନଙ୍କ ମନରେ କେବଳ ଆନନ୍ଦର ଲହଡି ଖେଳୁ ଥାଏ । ଦେଖୁ ଦେଖୁ ସାରା ଦିନ ବିତି ଗଲା । ଆସିଲା ଅକ୍ଷୟ ତୃତୀୟା ।

ଆମରି ଓଡିଶା ପ୍ରଦେଶର ଚାରୋଟି ରଜା ସେ ବର୍ଷ ନିଜ ନିଜର ସପରିବାରରେ ଆସିଲେ ସେହି ଚନ୍ଦନ ଯାତ୍ରା ଦେଖିବେ ଓ ସମୁଦ୍ର ପବନରେ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ସମୟତକ ବିତାଇବେ ଏହି ଅଭିପ୍ରାୟରେ । ଏ ଚାରି ରାଜାଙ୍କର ଚାରୋଟି ଝିଅ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଆସି ଥାଆନ୍ତି । ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସମବୟସୀ, ସୁନ୍ଦରୀ, ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଏବଂ ମଧ୍ୟ ମିଷ୍ଟଭାଷିଣୀ ।

ସେହି ଚାରି ଜଣ ରାଜା ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ହେଉଛନ୍ତି ଆଳି ରାଜା, ଜଣେ ହେଉଛନ୍ତି କୁଜଙ୍ଗ ରାଜା, ଜଣେ ହେଉଛନ୍ତି ସୁନ୍ଦରଗଡ ରାଜା ଏବଂ ଆଉ ଜଣେ ହେଉଛନ୍ତି ଜୟପୁର ରାଜା ।

ଆଳି ରାଜାଙ୍କ ନାମ ହରି ଚନ୍ଦନ ମର୍ଦ୍ଦରାଜ, କୁଜଙ୍ଗ ରାଜାଙ୍କ ନାମ ମର୍ଦ୍ଦଗାଜୀ ଷଣ୍ଢ, ସୁନ୍ଦରଗଡ ରାଜାଙ୍କ ନାମ କିଶୋରଚନ୍ଦ୍ର ସିଂହ ଓ ଜୟପୁର ରାଜାଙ୍କ ନାମ ମନୋହର ବରିହା ।

ସମୁଦ୍ରର ଆଖ ପାଖରେ ଥିବା ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଘରେ ବସା କରି ରହି ଥାଆନ୍ତି ସେହି ରାଜା ମାନେ । ପ୍ରତିଦିନ ସଂନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ସେମାନେ ଆସନ୍ତି ବୁଲିବା ପାଇଁ । ଏହି ବୁଲାବୁଲି ସମୟରେ ହିଁ ଯାହା ସେମାନଙ୍କର ଦେଖାସାକ୍ଷାତ ହୁଏ । ସୁନ୍ଦରଗଡ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ନାମ ଗୀତା । ତା’ର ଆସି ଯୁବା ବୟସ ହୋଇ ଥାଏ । ପିଲାଟା ଥିଲା ଭାରି ହସକୁଡୀ । ସେ ଖାଲି କଥା କଥାରେ ହସେ ।

ବନଲତା କୁମାରୀ ଚରିତ

ବନଲତା ଯାଇ ଯେଉଁ କିନ୍ନର ରଥରେ ପଡିଲା ତା’ର ନାମ  ସୁନନ୍ତକ । ସେ ଏଭଳି ମୋହିନୀ ବିଦ୍ୟା ଜାଣେ ଯେ ଯାହାକୁ ପାରେ ତାକୁ ସେ ଆଖି ପିଛୁଳା ମାତ୍ରେ ବଶ କରିଦିଏ । ଘରେ ତା’ର ସ୍ତ୍ରୀ ଅଛି । ସତୀ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜଣେ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ ସେ । ସେ ମାଛିକୁ ମ ବୋଲି କହେନି କି ହଲିଲା ପାଣିରେ ଗୋଡ ମଧ୍ୟ ପୁରାଏନି । ପରର ଦୁଃଖ ଦେଖିଲେ ସତେ ଯେମିତି ତା’ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଗଡି ପଡେ । ନ୍ୟାୟ ଛଡା ଅନ୍ୟାୟ ଦିଗକୁ ସେ ମୋଟେ ତା’ ପାଦ ବଢାଏନି । ତା’ ଦୁଃଖରେ ସେ ଗୋଡି ମାଟି ବାଛି ଚଳେ । ସେ ତା’ ସ୍ୱାମୀକୁ ଦେବତା ଭଳି ପୂଜା କରେ । ତାରି ଧର୍ମ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟ ବଳରେ ସୁମନ୍ତକ କିନ୍ନର ଖୁବ୍ ଆନନ୍ଦରେ ଚଳିଯାଏ । ଅଗ ଗୋଡରେ ତା’ର କଂଟାଟିଏ ବି ବାଜେନି ।

ଦୈବର ବିଡମ୍ବନା ହେତୁ ଆଜି ସେ ରୂପ ମୋହରେ ଭ୍ରମ ହୋଇ ସେହି ବନଲତାକୁ  ଘେନି ଆସିଛି । କାହିଁକିନା ସୁନନ୍ତକର ଭାରି ଇଚ୍ଛା ଥାଏ ସେହି ବନଲତାକୁ ବିବାହ କରିବା ପାଇଁ । ତେଣେ ଭୟ ବି ଅଛି ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରତି । ଏହି କନ୍ୟାକୁ ଘରକୁ ନେଲେ କନ୍ଦଳ ଉଠିବ ।  ଶୁଖିଲାଟାରେ ଲାଗିଯିବ ମହାଭାରତ ସମର । ତେଣୁ ସେ କ’ଣ କରିବ, କ’ଣ କରିବ ଭାବି ଭାବି ସେହି କନ୍ୟା ତଥା ବନଲତାକୁ ଗୋଟିଏ ଶାରୀ କରିଦେଇ ଟାଙ୍ଗି ରଖିଲା ନିଜ ବୈଠକ ଖାନାରେ ।

ସେହି ଶାରୀଟିକୁ ସୁନନ୍ତକ ଗୋଟିଏ ମନୋରମ ସୁନା ପଞ୍ଜୁରୀରେ ରଖିଥାଏ । ଭଲ ଭଲ ପଦାର୍ଥ ଆଣି ତାକୁ ସେ ନୀତି ଖାଇବାକୁ ଦେଉଥାଏ। ଶାରୀ ସେସବୁ ପଦାର୍ଥକୁ ଗୋଡରେ ଆଡେଇ ଦିଏ । ଅନଶନକାରୀ ଯେପରି ଅନ୍ନ ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ ନକରି ସର୍ବଦା ଅନାହାର ରହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ଶାରୀଟି ବି ଠିକ୍ ସେହିପରି ରହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥାଏ ।

ସୁନନ୍ତକର ସ୍ତ୍ରୀର ନାମ ଲବଙ୍ଗଲତା । ଏହି ଶାରୀ କଥା ବିନ୍ଦୁ ବିସର୍ଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାକୁ ତ କିଛି ଜଣା ନଥାଏ । କାହିଁକି ବା ଜାଣନ୍ତା ସେ । ସୁମନ୍ତକ ତ ସେହି ଶାରୀକୁ ଆଣିଛି ଲବଙ୍ଗର ଅଞ୍ଜାତରେ ତାକୁ ବିଭା ହେବାପାଇଁ । ସୁନନ୍ତକ ତ ତା ମନେ ମନେ ଭାବିଛି, ସେହି ଶାରୀ ପାଇଁ ଖଣ୍ଡେ ଅଲଗା ଘର କରିବ । ଯେମିତିକି ଲବଙ୍ଗ ସଙ୍ଗେ ତା’ର କିଛି ସମ୍ପର୍କ ରହିବନି କି ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାସାକ୍ଷାତ କେବେବି ହେବନି ।

କାରଣ କଥାରେ ଅଛି – ଦଇବ ଦଉଡି ମଣିଷ ଗାଈ,

ଯେଣିକି ଟାଣଇ ତେଣିକି ଯାଇ ।

ମଣିଷର ଭାବନାଯାକ ସବୁ ତ ସେହି ଦଇବ ହାତରେ ବନ୍ଧା । ସୁମନ୍ତକ ଗୋଟିଏ ବାଳରେ ଯୁଡା ପାରିବାକୁ ଯେତେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ କ’ଣ ପାରନ୍ତା? ତା’ର ଅଯଥା ଓ ଅସାର କଳ୍ପନା ଦେଖି ଦଇବ କେବଳ ହସୁଥାଏ । ହେଲେ ସେ ସୁମନ୍ତକ କ’ଣ ଜାଣୁଛି? ସେ କେବଳ ତା ମନେ ମନେ ବିଚାର କରୁଛି, ରାଜା ହେବି ଖଜା ଖାଇବି, ମଜା ଦେଖିବି, ପ୍ରଜା ପାଳିବି, ଗଞ୍ଜା ବି ଗିଳିବି । ପଞ୍ଝା ଚାଲିବି । ମାତ୍ର ବିଧାତା କହୁଛି – ତୋତେ ମୁଁ ଉଚିତ୍ ସଜା ଦେବି, ଅଜାକୁ ବୋପା ଡକାଇବି । ଥୟଧର, ଅଥୟ କାହିଁକି?

ପୁଷ୍ପାକୁମାରୀ କାହାଣୀ

ପୁଷ୍ପା କୁମାରୀ ଫୁଲ ଗଛଟିଏ ହୋଇ ସେହି ମନ୍ଦିର ଦ୍ୱାରେ ସେମିତି ରହିଥାଏ । ଆପଣା ଛାଏଁ ସେଥିରେ ଫୁଲ ଫୁଟେ ପୁଣି ଝଡି ପଡେ ମଧ୍ୟ । ଯଦି ଭଅଁର କି ମହୁମାଛି କେହି ସେ ବୃକ୍ଷ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତି ତେବେ ସେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ତା ଫୁଲକୁ ଲୁଚାଇ ଦିଏ । ସେମାନେ ପୁଷ୍ପକୁ ନଦେଖି ସେହି ଗଛଠାରୁ ନିରାଶରେ ଫେରନ୍ତି । ସେଦିନ କାହିଁକି କେଜାଣି ଜଣେ ବାଟୋଇ ରାଜାପୁଅ ହଠାତ୍ ଆସି ସେହି ଗଛମୁଳେ ଦଣ୍ଡେ ବିଶ୍ରାମ କଲା । ତା’ପରେ ମନ୍ଦିର ଫିଟାଇ ଦେଖିଲା ସେଠାରେ ଦିଅଁ ଅନେକଦିନ ହେଲା ଅପାଣିଆ ରହିଛନ୍ତି । ମନଟା ଖରାପ ଲାଗିବାରୁ ରାଜାପୁଅ ତୁରନ୍ତ ସେହି ନିକଟରେ ଥିବା ପୋଖରୀରେ ଗାଧୁଆ ପାଧୁଆ କରି ନିଜ ଲୁଗା ପାଲଟିଲା । ମନ୍ଦିରର ଏକ କୋଣରେ ଥିବା ମାଠିଆରେ କିଛି ପାଣି ଆଣି ଦିଅଁଙ୍କୁ ଗାଧୁଆ ପାଧୁଆ କରିଦେଇ ସେ ରାଜାପୁଅ ଗଲା କିଛି ଫୁଲ ତୋଳିବାକୁ । ସେହି ମନ୍ଦିର  ପାଖରେ ଏହି ମାୟା ଫୁଲ ଗଛଟା ଛଡା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଗଛ ନଥାଏ କି ଫୁଲ ଫୁଟିବା ଆଦୌ ଦେଖାଯାଉ ନଥାଏ । ତେଣୁ ସେ ଯାଇ ହାତ ବଢାଇଲା ସେହି ଗଛକୁ ।

ଫୁଲ ଗୁଡିକ ଥିଲା ହାତ ପାଆନ୍ତାରେ । କିନ୍ତୁ ରାଜାପୁଅ ହାତ ବଢାଇ ଦେବାରୁ ସେହି ଗଛଟି ଆଉ ଟିକିଏ ଡେଙ୍ଗେଇ ଗଲା । ଏହିପରି ଭାବରେ ସେ ରଜାପୁଅର ଫୁଲକୁ ଆଉ ମୋଟେ ହାତ ପାଇଲାନି । ରାଜାପୁଅ କହିଲା – କେଡେ ଅଦ୍ଭୁତ ବୃକ୍ଷମ? ମୁଁ ହାତ ବଢାଇଲେ ଏହି ଗଛଟି ଖାଲି ଡେଙ୍ଗେଇ ଯାଉଛି । ଏ କ’ଣ ତେବେ ମାୟା?

ରଜାପୁଅ ଟିକିଏ ଭାବିଲା । ତା’ପରେ କହିଲା – “ହେ ବୃକ୍ଷରାଜ! ମୁଁ କେବଳ ଦିଅଁଙ୍କ ପାଇଁ ହିଁ ଫୁଲ ନେବି, ନିଜ ପାଇଁ ନୁହେଁ । ଦୟାକରି ଟିକିଏ ଛୋଟ ହୋଇଯା ।”

ସେ ରଜାପୁଅର ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି ଗଛ କହିଲା ଗୀତରେ –

“ଯେବେ ଫୁଲ ନେବ କର ହେ ଶପଥ

   ପୂର୍ଣ୍ଣ କରାଇବ ବୃକ୍ଷ ମନୋରଥ ।”

ରଜାପୁଅ ହଠାତ୍ ସେ ଗଛର ଏପରି କଥା ଶୁଣି ପୁରା ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକାଠ ବନିଗଲା । ବୃକ୍ଷଟିଏ ମଣିଷ ପରି ଗୀତ ଗାଇ କହୁଛି ମନୋରଥ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବାକୁ । ରଜାପୁଅ ଭାବିଲା ଏଥିରେ ନିଶ୍ଚୟ କିଛି କଥା ଅଛି । ତେଣୁ ସେ ବୃକ୍ଷକୁ ପଚାରିଲା –

ନନ୍ଦିତା କୁମାରୀ କାହାଣୀ

କାମସେଣୀ ପର୍ବତରେ ବାମଦେବ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଥାଏ । ଧର୍ମକାକର ପରାମର୍ଶ ନେଇ ନନ୍ଦିତା ଯାଇଥାଏ ସେଇଠିକି । ନନ୍ଦିତା ଫଳ ଗଛ ହୋଇ ଭଲ ଭଲ ଫଳ ଫଳାଏ, ପାଚେ, ସକାଳୁ ଗୋଟିଏ ଝଡେ, ସଂନ୍ଧ୍ୟାକୁ ବି ଆଉ ଗୋଟିଏ ଝଡେ । ବାମଦେବ ଋଷି ଏସବୁ ଦେଖି ଜାଣି ପାରନ୍ତି ଯେ, ଝିଅଟି ଖୁବ୍ ଭକ୍ତିରେ ଆମକୁ ଏ ଫଳ ଦେଉଛି । ତେଣୁ ସେହି ଝିଅଟିର ଭକ୍ତିକୁ ବେଖାତିର ନକରି ୠଷିବର ଗୋଟାଇ ନିଅନ୍ତି ଅତି ଜତନରେ ସେହି ବୃକ୍ଷର ସମସ୍ତ ଫଳକୁ । ଦେବତାଙ୍କୁ ନୈବେଦ୍ୟ ଦେଇ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଖାଆନ୍ତି ଏବଂ କଲ୍ୟାଣ କରି ସେହି ଝିଅକୁ କହନ୍ତି, ତୋର ସବୁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ ।

ନନ୍ଦିତା ପ୍ରତିଦିନ ସେ ପଦଟି ଶୁଣେ । ତେଣୁ ନନ୍ଦିତା ମନେ ମନେ ଋଷିଙ୍କୁ ବହୁ ବାର ପ୍ରଣାମ କରେ । ଏମିତି ଦିନ କୋତୋଟି ଗଡିଯିବା ପରେ ଦିନେ ସେହି ଋଷି ବାମଦେବଙ୍କର ବୃକ୍ଷ ରୂପୀ ନନ୍ଦିତା ପ୍ରତି ଟିକେ ଦୟା ଆସିଲା । ତେଣୁ ଋଷି ଜଣକ ତୁରନ୍ତ ଧ୍ୟାନ କରି ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ, ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣି ପାରିଲେ ଏବଂ ସେହିକ୍ଷଣି ଯାଇ ପହଁଚିଗଲେ ସେହି ଫଳ ଗଛ ପାଖରେ । ଋଷି ସେହି ଫଳ ଗଛକୁ ଚାହିଁ କହିଲେ – “ଆଲୋ ଝିଅ, ତୋର ତ ଆସି ସବୁ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଗୁଡିକ କଟିଗଲାପରି । ଏବେ ତୁ ଆଉ ଗଛ ହୋଇ ରହିବୁ କାହିଁକି? କାଲିଠୁଁ ଗୋଦାବରୀ ତୀରରେ ଗୋଟିଏ ମେଳା ହେଉଛି । ଆମେ ସେଠାକୁ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଯିବୁ । ତୋର ଯେବେ ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି, କହିଲେ ଆମେ ତୋତେବି ଆମ ସଙ୍ଗରେ ସେଠାକୁ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ ।

ଗଛ ପଚାରିଲା – “ମୁଁ ସେଠିକି ଯାଇ କ’ଣ କରିବି? ଏଠି ତ ମୁଁ ଏକ ପ୍ରକାର ଶାନ୍ତିରେ ଅଛି । ଆପଣଙ୍କ ସେବା ତ ମୁଁ କରିପାରୁଛି । ସେଠିକି ଗଲେ ମୋ ଅବସ୍ଥା ଆଉ ଠିକ୍ ରହିବ ତ?

ଋଷି ଗଛର ଏ କଥା ଶୁଣି କହିଲେ – “ସେଠିକି ଗଲେ ତୋତେ ନିଶ୍ଚୟ ଆଲୋକ ମିଳିବ । ତୋ ସହିତ ତୋ ସଖୀମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ସେଠାରେ ଦେଖା ହେବେ । ତା ସହିତ ତୋତେ ବର ବି ମିଳିବ । ତୁ ତୋ ଘରକୁ ଯାଇ ବାପ ମା’ଙ୍କ ଦୁଃଖ ଭରା ଅଶ୍ରୁ ପୋଛିବୁ । ଏ କଥା ଆମେ ଧ୍ୟାନ ବଳରେ ଜାଣି ପାରିଛୁ । ତୋର ଅଟଳତା ଏବଂ ଜୀବନର ପଣ ତୋତେ ନେଇ ପହଁଚାଇ ଦେବ ଠିକ୍ ବାଟରେ ।

ଋଷିଙ୍କ ଏ କଥା ଶୁଣି ଗଛ କହିଲା – “ଆପଣଙ୍କ ଦୟାକୁ ଆଶ୍ରା କରି ମୁଁ ଏଠି ପଡି ରହିଛି ଯେତେବେଳେ, ଆପଣ ଯାହା କହିବେ, ମୋର ସେଥିରେ ରାଜି । ଗଛ ମୁହଁରୁ ଏଭଳି କଥା ପଦଟାଏ ଶୁଣି ଋଷି ଜଣକ ଫୁଲ ପାଣି ମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ । ଗଛ ଉପରେ ସିଂଚିଦେଇ କହିଲେ –

ରାଜକୁମାରୀ ବିଚିତ୍ରା

ଗଡ ମଧୁପୂର ବୋଲି ଖଣ୍ଡିଏ ରାଜ୍ୟ । ସେହି ରାଜ୍ୟଟି ଆକାରରେ ବେଶି ବଡ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏତେ ଛୋଟ ବି ନୁହେଁ । ରାଜା ଶ୍ରୀ ବିଶ୍ୱଜିତ ସିଂହ ସେଠାରେ ରାଜପଣ କରନ୍ତି । ସେ ପୁଣି ପ୍ରବଳ ପ୍ରତାପୀ । ତେଣୁ ସେ ବହୁତ ସୈନ୍ୟ ସାମନ୍ତ ନିଜ ସଙ୍ଗେ ରଖିଥାନ୍ତି । ଯୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ପଡିଲେ ମାତି ଉଠନ୍ତି ସେମାନେ ଠିକ୍ ଭୀମସେନ ପରି । ତାଙ୍କ ନାଁ ଶୁଣିଲେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜ୍ୟର ରାଜାମାନେ କରପତ୍ର ଯୋଡନ୍ତି । ଭୟରେ ତାଙ୍କୁ କେହି କେବେବି ସାନ ରାଜା ବୋଲି କହିବାକୁ ସାହସ କରନ୍ତିନି । ଏହି କାରଣରୁ ସଭା ସମିତିରେ ତାଙ୍କର ଆସନ ବଡବଡିଆଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ରହେ ।

                ସେହି ରାଜା ଶ୍ରୀ ବିଶ୍ୱଜିତ ସିଂହଙ୍କର ସାତ ରାଣୀ । ସମସ୍ତେ ବଡ ବଡ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ । ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ବିଭା ହେଲାବେଳେ ତାଙ୍କ ସାଥିରେ ଅଜସ୍ର ଜାନିଯୌତୁକମାନ ଆଣିଥିଲେ । ରାଜା ବି ସମସ୍ତ ରାଣୀଙ୍କୁ ସମାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି । ପ୍ରତି ରାଣୀଙ୍କ ଲାଗି ଅଲଗା ଅଲଗା ଉଆସ ତୋଳାଇ ଦେଇ ଥାଆନ୍ତି । ତେଣୁ ସେହି ରାଣୀ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେହି କାହାର ସୀମାକୁ ଆସନ୍ତିନି । ସମସ୍ତେ ଚଳନ୍ତି ନିଜ ନିଜ ଉଆସରେ । ରାଜା ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ରାଣୀଙ୍କ ଲାଗି ଅଲଗା ଅଲଗା ଦାସୀ ପରିବାରୀ, ଅଲଗା ଅଲଗା ବ୍ୟବସ୍ଥା, ସବୁ କିଛି ଅଲଗା ଅଲଗା କରିଥାନ୍ତି ।

                ସେଠାକାର ସମସ୍ତ ରାଣୀମାନେ ଖୁବ୍ ବିଳାସ ବ୍ୟସନରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଆଦୌ କିଛି କାମର ନୁହଁନ୍ତି । ଛଅ ରାଣୀ ବସିଥାନ୍ତି ବନ୍ଧ୍ୟା ହୋଇ । ସେହି ରାଜାଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ଚତୁର୍ଥ ରାଣୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ହୋଇଥାଏ ଗୋଟିଏ ଝିଅ । ସେହି ଝିଅଟିର ନାମ ବିଚିତ୍ରା । ପିଲାଟି ଦିନରୁ ସେ ଥାଏ ତା’ର ମାମୁଁ ଘରେ । ବିଚିତ୍ରାର ମାମୁଁ ଘର ଆଠମଲ୍ଲିକ୍ । ସେହି ଆଠମଲ୍ଲିକ୍ର ରାଜା ଥାଆନ୍ତି କନକକିଶୋର ଦେବ । ସେ ଥିଲେ ଭାରି ଧାର୍ମିକ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଏବଂ ନ୍ୟାୟବାନ । ତାଙ୍କର ଗୋଟିଏ ମାତ୍ର ରାଣୀ ଥାଆନ୍ତି । ସେହି ରାଣୀଙ୍କ ନାମ ଶଶୀପ୍ରଭା ଦେବୀ । ମହୁରୀ ରାଜ୍ୟର ଜେମା ସେ । ବିଭାହୋଇ ଆସିବା ପରେ ସେ ଗୋଟିଏ ମାତ୍ର ଝିଅ ଜନ୍ମ କରିଥିଲେ, ବାସ୍ ସେତିକି ।

                ଶଶୀ ପ୍ରଭା ଦେବୀଙ୍କ ଝିଅଟିର ନାମ ସିପ୍ରା । ସେ ଖୁବ୍ ହସକୁଡୀ, ଖୁବ୍ ବିଚକ୍ଷଣ ଓ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ମଧ୍ୟ । ସିପ୍ରା ନିଜ କଥାବାର୍ତ୍ତା, ଚାଲିଚଳନରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖୁବ୍ ଆକୃଷ୍ଟ କରେ । ସେ ଭଲ ପଢେ, ସବୁ ପାଠ ମନେ ରଖେ । ସିପ୍ରାର ଲେଖାଲେଖି ଦେଖିଲେ ସମସ୍ତେ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତି । କାହିଁକି ନା ସିପ୍ରାର ଅକ୍ଷର ଗୁଡିକ ଠିକ୍ ମୁକ୍ତା ପରି ଗୋଲ୍ । ତା ଖାତାପତ୍ର କି ତା ବହିପତ୍ରରେ ଟିକିଏ ହେଲେବି ମଳି କେବେବି ଲାଗେନି । ସେ ଠିକ୍ ସମୟରେ ପଢିବାକୁ ଯାଏ । ରଜାଝିଅ ପରି ତା’ର ଛଳ ଚାତୁରୀ ନଥାଏ କି ତାର ବଡଲୋକିଆଣୀ ଢଙ୍ଗ ବି ନଥାଏ । ସେ ସିପ୍ରା ସମସ୍ତଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ମିଶେ । ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମିଠା ମିଠା କଥା ବି କହେ । ତେଣୁ ସାନଠୁଁ ବଡ ସମସ୍ତେ ସିପ୍ରାକୁ ଖୁବ୍ ଭଲ ପାଆନ୍ତି । ଏହି କାରଣରୁ ସେହି ନଗରର ଅନେକ ଝିଅ ସିପ୍ରା ସାଙ୍ଗରେ ସାଙ୍ଗ ହୁଅନ୍ତି ।

ଚାରୁ କୁମାରୀ କାହାଣୀ ।

ପୋଛିକୋଟ ବୋଲି ଖଣ୍ଡିଏ ଛୋଟିଆ ରାଜ୍ୟ । ବୈତରଣୀ ନଦୀ କୂଳରେ ଅନେକ କୋଶ ବାଟ ଛଡା । ବଣ ଜଙ୍ଗଲରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ । ସେଠିକାର ଚାଷ ଜମି ମାନଙ୍କରେ ବଢିଆ ଫସଲ ହୁଏ । ଲୋକମାନେ ଖୁସିରେ ଚଳନ୍ତି । ଦେଢୀ ମହାଜନୀ ଲଗାନ୍ତି । କେହି କାହାକୁ ବି ଆଶ୍ରା କରନ୍ତିନି । ସମସ୍ତେ ଆତ୍ମନିର୍ଭରଶୀଳ ହୋଇ ଚଳନ୍ତି । ଅଭାବ ସିନା ମଣିଷ ଜୀବନରେ ଆଘାତ ଦେଇ ତାକୁ ଆଗେଇ ଦିଏନି, ଯାହାର ଅଭାବ ନାହିଁ ତା’ର ପୁଣି ଅସୁବିଧା କ’ଣ? ଜଗତରେ ଗୋଟିଏ ବୋଲି ସୁଖୀ ସେ ।

                ପୋଛିକୋଟର ଲୋକମାନେ କର୍ମଠ ଓ ଚାଷୀ ହୋଇଥିବାରୁ ତାଙ୍କ ଭାତ ଆନ ଖାଉ ଥାଏ । ତେଣୁ ସେଠାକାର ରାଜା ବି ଥାଆନ୍ତି ଅତି ଆନନ୍ଦରେ । ତାଙ୍କର ବି ବିଶେଷ କିଛି ଅସୁବିଧା ନ ଥାଏ । ତାଙ୍କର ସେପରି ଶତ୍ରୁ ବି କେହି ନ ଥାଏ । ଖୁବ୍ ସୁଖରେ ତାଙ୍କର ଦିନକାଳ ଅତିବାହିତ ହୋଇ ଯାଉଥାଏ । ଗୋଟିଏ ବୋଲି ପୁଅ ସେହି ରାଜାଙ୍କର । ନାଁ ତାର ସୁରେନ୍ଦ୍ର କୁମାର । ଆସି ଯୁବକ ହେଲାଣି ସେ । ସେ ଖୁବ୍ ମେଳାପି, ହର୍ଷମନା, ସବୁରି ସଙ୍ଗରେ ମିଶେ । ସମସ୍ତେ ବି ତାକୁ ଖୁବ୍ ଭଲ ପାଆନ୍ତି । ସୁରେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ଯାହାକୁ ଡାକେ, ଯାହାକୁ ଯାହା କହେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ କୁମାରଙ୍କ କଥା ମାନି ନିଅନ୍ତି ।

                ବାପା ମାଆଙ୍କର ଗୋଟିଏ ବୋଲି ପୁଅ ହେତୁ ସେ ସୁରେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ଛୋଟବେଳୁ ବଡ ଅଲ୍ୟଳ ହୋଇ ବଢିଥାଏ । ଯେତେବେଳେ ଯାହା ସେ ଚାହେଁ ତାକୁ ତାହା ଦିଆଯାଏ । ଦିନେ ସେହି ରାଜପୁତ୍ର ସୁରେନ୍ଦ୍ର ଗଲା ଶିକାର କରିବାକୁ । ସାଙ୍ଗରେ ତା’ର ମନ୍ତ୍ରୀପୁଅ, କଟୁଆଳ ପୁଅ ଦି’ଜଣ ଛଡା ଆଉ କେହି ନଥିଲେ । ସେମାନେ ଶିକାର ଖୋଜି ଖୋଜି ଶେଷରେ କିଛିବି ପାଇଲେନି । ତେଣୁ ସେହି ଜଙ୍ଗଲ ବାଟରେ ଆଗେଇ ଯାଉ ଯାଉ ଚାଲିଗଲେ ବୈତରଣୀ କୂଳ ଯାଏଁ ।

ମଇନା କୁମାରୀ ଓ ଛବି କୁମାରୀ କାହାଣୀ

ଗଡର ନାମ ଡମପଡା । ସେ ରାଜ୍ୟ ଖଣ୍ଡିକ ଖୁବ୍ ବିଖ୍ୟାତ । ସେଠାକାର ରାଜାଙ୍କ ନାମ ମହାମର୍ଦ୍ଦରାଜ ସିଂହ । ତାଙ୍କର ଥିଲେ ଯୋଡିଏ ରାଣୀ । ଗୋଟିଏ ଥିଲେ ବାଙ୍କୀଗଡ ଝିଅ, ଆଉ ଗୋଟିଏ ଥିଲେ ସରଣ୍ଡା ଗଡ ଝିଅ । ବାଙ୍କି ଝିଅଙ୍କ ନାମ କୁସୁମବତୀ, ଆଉ ସେ ସରଣ୍ଡା ଗଡର ଝିଅର ନାମ ସରୋଜବତୀ । ଦିହେଁଯାକ ଦେଖିବାକୁ ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦରୀ । ରାଜା ବି ଉଭୟ ରାଣୀଙ୍କୁ ସମାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି । ହେଲେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥାଏ ଅହି ନକୁଳ ସମ୍ପର୍କ । ତେଣୁ ସେ ରାଜବାଟୀରେ ଗୋଟିଏ ଦିନ ବି ହେଲେ ସୁଖ-ଶାନ୍ତିରେ କଟେନି । ଯେତେବେଳେ ଦେଖ, ଲାଗିଥାଏ ଚଟିଆ ଯୁଦ୍ଧ । ଦାସୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଦି’ ଦଳ । ଚାକର ମାନଙ୍କ ଭିତରେ ବି ଦି’ ଦଳ ।

                ଦଳେ ବଡ ରାଣୀଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତି, ତ ଆଉ ଦଳେ ସାନ ରାଣୀଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତି । ଉଆସରେ ମାଟିଗୋଡି ଓ ଚାଲୁଣିପାଚିଆ ଭିତରେ ବି ବୁଣା ହୋଇଥାଏ କଳିର ମଞ୍ଜି । ରାଣୀ ଦିହିଁଙ୍କର ମତଭେଦ ହେତୁ ସାରା ରାଜବାଟୀଟାରେ ଜଳୁଥାଏ ଖାଲି ହିଂସା ଓ ରାଗର ପ୍ରଚଣ୍ଡ ନିଆଁ ।

                ଏହି କଥା ଗୁଡାକ ଦିନକୁ ଦିନ ରାଜାଙ୍କ ପକ୍ଷେ ବଡ ଅସହ୍ୟ ହୋଇ ଉଠିଲା । ତେଣୁ ସେ ଦିନେ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ଏ ପ୍ରକାର କଳିଗୋଳ ଜନିତ ଅଶାନ୍ତି ନିବାରଣ କରିବାର ଉପାୟ କ’ଣ ମନ୍ତ୍ରୀ? ମନ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ ମହାରାଜ –

ସାହାସୀ ହେନେରୀ

ଫରାସୀ ଦେଶର ପରୀକାହାଣୀରେ ‘ହେନେରୀ’କୁ ସମସ୍ତେ ମନେ ରଖିଛନ୍ତି । ମାତ୍ର ସାତ ବର୍ଷର ପିଲା ହେଉଛି ସେ ହେନେରୀ । ତା’ର ମାଆ ଥିଲେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିନୀ । ମାଆ ଥିଲେ ହେନେରୀର ଏକମାତ୍ର ଭରସା । କାରଣ ପିଲାଟିଦିନରୁ ସେ ତା ବାପାକୁ ହରାଇଥିଲା । ଗାଁ ବାହାରେ ଛୋଟ କୁଡିଆ ଘରେ ମାଆ ପୁଅ ଦୁହେଁ ରହୁ ଥାଆନ୍ତି । ମା’ ପ୍ରତିଦିନ କିଛି କିଛି ସିଲେଇକାମ କରନ୍ତି ଓ ତାକୁ ନେଇ ହାଟରେ ବିକି ଯାହା ରୋଜଗାର କରନ୍ତି, ସେଇଥିରେ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ମା ପୁଅଙ୍କର ଗୁଜୁରାଣ ଚଳିଯାଏ ।

                ପିଲା ହେଲେ କ’ଣ ହେବ, ହେନେରୀର କିନ୍ତୁ ଭାରୀ ବୁଦ୍ଧି । ସେ ତା ମା’ଙ୍କୁ କାମରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଦିନରାତି ଲାଗିପଡିଥାଏ । ମା’ଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଘର ଓଳାଇ ପକାଏ, କାଠ ଚିରିଦିଏ, ବଗିଚାରେ କାମ କରେ, ମା’ଙ୍କ ପାଇଁ ଫୁଲ ତୋଳିଆଣେ, ଘରେ ଚୌକି – ବେଂଚ ସଜାଡିଦିଏ, ନଚେତ୍ ମା’ଙ୍କର ଓ ତା’ର ଜୋତାରେ ରଙ୍ଗ ଲଗାଇ ବସେ । ମୋଟ ଉପରେ ତା’ର ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ସେ ଅନବରତ ଘରକାମରେ ଲାଗିରହିଥାଏ ଏବଂ ନିଜ ମା’ଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରି ଚାଲିଥାଏ ।

                ସହଜେ ତ ଗାଁମୁଣ୍ଡର ନିକାଂଚିଆ ଘର ତାଙ୍କର, ପୁଣି ସେମାନେ ଦୁଃଖୀଲୋକ । ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ – ସୁଖରେ କେହି ତାଙ୍କୁ ହାନି – ଲାଭ ପଚାରନ୍ତି ନାହିଁ । ଯଦି ହାତରେ କିଛି କାମ ନଥାଏ, ତେବେ ହେନେରୀ ଘରର ଝରକା ଫାଙ୍କରେ ଅଦୂରର ସେ ପାହାଡ ଆଡିକି ଚାହିଁ ବସିଥାଏ । ପାହାଡଟି ଏତେ ଉଚ୍ଚ ଯେ ଚାହିଁଲେ ଠେକା ଖସି ପଡିବ । ପାହାଡ ଦେହରେ କେତେ ଝରଣା, ପାଚେରୀ ପରି ବଡ ବଡ ଅକର୍ମଶିଳାମାନ ଚାରିଆଡେ ଘେରି ରହିଛି । ବଡ ବଡ ବୃକ୍ଷରେ ପାହାଡର ଜଙ୍ଗଲ ଭରପୂର । ସମସ୍ତେ କହନ୍ତି, ସେ ପାହାଡକୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେହି ଚଢି ଯାଇ ପାରି ନାହାଁନ୍ତି । ଯଦି କେହି ବେଖାତିର କରି ସେ ପାହାଡ ଚଢିଛି ତ ସେ ଆଉ କେବେବି ସେଠାରୁ ଫେରିଆସି ପାରି ନାହିଁ । ତେଣୁ ସେ ଗାଁର ଲୋକମାନେ ପାହାଡକୁ ଚାହିଁ ଭୟରେ କେବଳ ମୁଣ୍ଡିଆ ମାରନ୍ତି ।

                ଏଇମିତି କେତେଦିନ ସୁଖ – ଦୁଃଖରେ ଚାଲିଗଲା । ହେନେରୀର ମା’ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ବେମାର ପଡିଲେ । ହାତରେ ତାଙ୍କର କେଉଁ ପଇସା ଅଛି ଯେ, ଡାକ୍ତର ଦେଖାଇ ସେ ଔଷଧ ଖାଇବେ । କେବଳ ନିଜ କରମକୁ ଆଦରି ସେ ଖଟିଆ ଉପରେ ପଡିଥାଆନ୍ତି । ବିଚରା ହେନେରୀ ଏବେ ଅବା ଆଉ କ’ଣ କରିବ । ମା’ଙ୍କ ବିନା ତା’ର ମଧ୍ୟ ଆଉ କିଛି ଖିଆପିଆ ନାହିଁ । ମା’ଙ୍କ ପାଖରେ ସେ ହେନେରୀ ରାତିଦିନ ଜଗି ବସିଥାଏ । ମା’ଙ୍କୁ ଶୋଷ ହେଲେ ହେନେରୀ ତାଙ୍କୁ ପାଣି ମୁନ୍ଦିଏ ପିଇବାକୁ ଦିଏ । ମା’ଙ୍କ କଥା ଭାବି ଭାବି ହେନେରୀର ଆଖିରୁ ଦୁଇଧାର ଲୁହ ଝରି ଆସେ । କାଳେ ମା’ ଦେଖିବେ ବୋଲି ସେ ତା ମୁହଁ ବୁଲାଇ ଆଖି ପୋଛିଦିଏ ।

ରୋଜି ଓ ପରୀରାଣୀ

ସେ କାଳରେ ଫ୍ରାନ୍ସରେ ଜଣେ ରାଜା ରାଜୁତି କରୁଥିଲେ । ବହୁକାଳଯାଏଁ ତାଙ୍କ ରାଣୀଙ୍କର କିଛି ବି ସନ୍ତାନ ହେଲା ନାହିଁ । ଏହି କାରଣରୁ ରାଜା ରାଣୀ ଦୁହେଁ ବଡ ମନ ଦୁଃଖରେ ଥାଆନ୍ତି । କେତେ ଦିଅଁ ଦେବତା ଡାକିଲା ପରେ ଯାଇ ରାଣୀଙ୍କର ଚନ୍ଦ୍ରଉଦିଆ ପରି ଦୁଇଟି ଜାଆଁଳା ଝିଅ ହେଲେ । ସେ ଦୁହେଁ ଦେଖିବାକୁ ଭାରି ସୁନ୍ଦର ଥିଲେ । ଦୁଇଜଣଙ୍କ ନାଁ ଦିଆହେଲା ‘ଗୋଲାପ’ ଆଉ ‘ହେନା’ । ତିନିବର୍ଷ ପରେ ରାଣୀଙ୍କର ଆଉ ଗୋଟିଏ ଝିଅ ହେଲା । ତାର ନାଁ ଦିଆଗଲା ‘ରୋଜି’ । କାହିଁକି କେଜାଣି ଜନମବେଳୁ ରାଜାରାଣୀ ଏ ଝିଅଟିକୁ ଆଦୌ ସୁଖ ପାଇଲେ ନାହିଁ । ତେଣୁ ତାକୁ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଦୂର ମଫସଲରେ ଗୋଟିଏ ଧାଈମା ପାଖରେ ରଖାଇ ଦେଲେ । ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ପନ୍ଦରବର୍ଷ ଅତୀତ ହୋଇଗଲା । ଏଣେ ଦିନେ ହେଲେ ବି ସେ ରାଜାରାଣୀ ରୋଜିକୁ ନିଜ ପାଖକୁ ନେଇନାହାଁନ୍ତି କି ତାକୁ ଟିକେ ଦେଖିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଇଚ୍ଛା କରିନାହାଁନ୍ତି । ଦୁଃଖିନୀ ଧାଈମା କୋଳରେ ରୋଜି ଖୁବ୍ ହସଖୁସିରେ କାଳ କାଟୁଥାଏ । ତାର କପାଳକୁ ସ୍ୱର୍ଗର ପରୀଟିଏ ଆସି ତାର ଧରମା ମା’ ହୋଇଥାଏ । ସେ କାୟା ସାଙ୍ଗରେ ଛାୟା ପରି ଗୋଡେ ଗୋଡେ ଜଗି ଝିଅଟିକୁ ମଣିଷ କରିବାରେ ଲାଗି ପଡିଥାଏ ।

ତେଣେ ବାପା ବୋଉଙ୍କ ପାଖରେ ଅତି ଗେହ୍ଲାରେ ବଢି ‘ଗୋଲାପ’ ଆଉ ‘ହେନା’ ଦୁଇ ଭଉଣୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗର୍ବରେ ଉଦ୍ଧତ ହୋଇପଡିଥାନ୍ତି । ଏପରିକି ସେମାନେ ଦୁହେଁ କେବେ କାହାରି ସୁଖ ସହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ । ଓଲଟି ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କର କୁତ୍ସାରଟନା କରିବା ସେମାନଙ୍କର ଯେପରି ଏକ ସଉକ ହୋଇପଡିଥାଏ ।

ସେପଟେ ରୋଜି କିନ୍ତୁ ‘ପରୀ ମା’ର ହେପାଜତରେ ଖଣ୍ଡା ଖେଳଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘୋଡା ଚଢାଯାଏଁ ସବୁ ବିଦ୍ୟା ହାସଲ କରିସାରିଥାଏ । ବିଭିନ୍ନ ବିଦ୍ୟା ପଢି ଦିନକୁ ଦିନ ସେ ରୋଜି ଗୁଣର ହୋଇ ଉଠୁଥାଏ । ଏ କଥା ତାର ଦୁଇ ଭଉଣୀ ଏବଂ ରାଜାରାଣୀ କାହିଁକି ଅବା ଜାଣିବେ! ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତ ରୋଜିକୁ ମଫସଲି ବୋଲି କହି ତାକୁ ଘୃଣାରେ ଆଡେଇ ଦେଇଛନ୍ତି । ଏମିତିକାକି ରୋଜିକୁ ଆପଣାର ବୋଲି ପରିଚୟ ଦେବାକୁ ମଧ୍ୟ ରାଜାରାଣୀ ଦୁହେଁ ଅରାଜି ହେଉଥାଆନ୍ତି ।

ଏହିପରି ଭାବେ ପନ୍ଦର ବର୍ଷ ଚାଲିଗଲା । ବଡ ଦୁଇ ଭଉଣୀଙ୍କର ବାହାଘର ପାଇଁ ରାଜା କେତେ ରାଇଜର ରାଜକୁମାରମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱୟମ୍ବର ପାଇଁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାନ୍ତି । ରାଜ୍ୟସାରା ନାନାପ୍ରକାର ସଜାସଜି ଚାଲିଥାଏ । ଚାରିଆଡେ କେବଳ ଭୋଜିଭାତ ହେଉଥାଏ । ଏହି ସମୟରେ ରାଜାଙ୍କର ଜଣେ ଦୂତ ଯାଇ ଗାଁରେ ପହଁଚିଲା । କାହିଁକିନା ରୋଜିକୁ ତା ବଡ ଭଉଣୀମାନଙ୍କର ବାହାଘରରେ ଯୋଗ ଦେବାପାଇଁ ରାଜା ନିମନ୍ତ୍ରଣ ପଠାଇଥିଲେ; କିନ୍ତୁ କିଛି ପୋଷାକ ଦେଇ ନ ଥିଲେ । ତେଣୁ ଧାଈମା’ର ଇଚ୍ଛା ରୋଜି ସେଠାକୁ ନ ଯାଉ । କ’ଣ ଗୋଟାଏ ଆଳ କରି ସେ ରହିଯାଉ । ଠିକ୍ ଏତିକିବେଳେ ପରୀରାଣୀ ଆସି ସେଠାରେ ପହଁଚିଲେ । ସେ ସବୁ କଥା ଶୁଣି ସାରି କହିଲେ, ରୋଜି ସେ ବାହାଘରରେ ନିଶ୍ଚୟ ଯୋଗଦେବ । ତା ପାଇଁ ମୁଁ ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଦେବି । ଏତିକି କହି ସେ ପରୀରାଣୀ ରୋଜିର ଲୁଗା ଟ୍ରଙ୍କରେ କିଛି ମନ୍ତ୍ରପାଣି ଛିଂଚିଦେଲେ । ତାପରେ ସେ ରୋଜିକୁ କହିଲେ, ଏଥିରେ ତିନିଦିନ ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ମୂଲ୍ୟବାନ ଶାଢୀ ଆଉ ଅଳଙ୍କାର ମାନ ଅଛି । ତୁ ଏଥର ମନ ଖୁସିରେ ଯାଇ ସେ ବାହାଘରରେ ଯୋଗଦେବୁ । କୌଣସି ବିଷୟରେ ତୁ ତୋ ମନକୁ ଆଦୌ ମାରିଦେବୁ ନାହିଁ । ତୋ ପାଖେ ପାଖେ ମୁଁ ସବୁବେଳେ ରହିଛି । ତୋର ଆଉ କେହି କିଛି ହେଲେ ମଧ୍ୟ କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ ।

ଅସୁନ୍ଦର ରାଜକୁମାର ଓ ସୁନ୍ଦରୀ ରାଜକୁମାରୀ

ଫ୍ରାନ୍ସ ରାଜ୍ୟରେ ଅତି ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଜଣେ ରାଣୀ ଥିଲେ । ଅନେକ ଦିନ ପରେ ତାଙ୍କର ପୁଅଟିଏ ହେଲା । ରାଣୀଙ୍କର ଆନନ୍ଦ କହିଲେ ନ ସରେ । ମାତ୍ର ସେ ରାଣୀ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖିଲେ, ହଠାତ୍ ଆଖିରେ ତାଙ୍କର ଲୁହ ଜମିଗଲା । ଏତେକାଳପରେ ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ପୁଅଟିଏ ଦେଲେ, ସେ ପୁଣି ଏଡିକି ଅସୁନ୍ଦର । ତାର (ପୁଅଟିର) ଅପରିଛନିଆ ବିକଟାଳ ମୁହଁକୁ ସେ ରାଣୀ ଜଣକ ମୋଟେ ଅନାଇ ପାରିଲେ ନାହିଁ । କେତେ ଅନୁନୟ ବିନୟ ହୋଇ ସେ ରାଣୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଡାକିଲେ – ପ୍ରଭୁ! ତୁମେ ଏ କଅଣ କଲ? ରଜାଘରେ ପୁଣି ଏମିତି ଅଲକ୍ଷଣିଆ ପୁଅ! ଜନ୍ମବେଳରୁ ତାର ମୁଣ୍ଡଟା ବଡ ଏବଂ ମୁଣ୍ଡରେ ତାର ପୁଣି ଗୋଟିଏ ଜଟ ।

ରାଣୀଙ୍କର ଏ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ସହି ନ ପାରି ହଠାତ୍ ସେଠାରେ ଜଣେ ପରୀ ଆସି ପହଁଚିଲା । ରାଣୀ ସେ ପରୀ ପାଖରେ ବହୁତ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ । ତହୁଁ ସେ ପରୀ କହିଲା, “ରାଣୀ! ତୁମେ ତୁମ ପୁଅର ଏ ପ୍ରକାର ଅସୁନ୍ଦର ରୂପ ଦେଖି ଆଦୌ ବ୍ୟସ୍ତ ହୁଅନାହିଁ । ତୁମ ପୁଅ ରୂପରେ ଅସୁନ୍ଦର ହେଲେ କ’ଣ ହେଲା, ତାପରି ଗୁଣର ଆଉ କେହି ହେଲେ ବି ହେବେ ନାହିଁ । ସେ ଭାରି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଚତୁର ହେବ । ପଣ୍ଡିତ ପଣିଆରେ ଏ ରାଜ୍ୟରେ ତା’ସହିତ କେହି ବି ସମାନ ହେବେ ନାହିଁ । କେବଳ ସେତିକି ନୁହେଁ, ସେ ଯାହାକୁ ଭଲ ପାଇବ, ସେ ବି ଠିକ୍ ସେମିତି ଚତୁର ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହେବ ।”

ଏଇ ଘଟଣାର ସାତବର୍ଷ ପରେ ପାଖ ରାଜ୍ୟର ରାଣୀଙ୍କର ଦୁଇଟି ଜାଆଁଳା ଝିଅ ଜନ୍ମ ହେଲେ । ବଡ ଝିଅଟି ଭାରୀ ସୁନ୍ଦରୀ, ଆଉ ସାନ ଝିଅଟି କିନ୍ତୁ ଭାରୀ ଅସୁନ୍ଦରୀ ଥିଲା । ଠିକ୍ ଏତିକିବେଳେ ସେଠାରେ ସ୍ୱର୍ଗର ପରୀଟିଏ ଆସି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା । ସେ ରାଣୀଙ୍କୁ କହିଲା, “ତୁମର ସୁନ୍ଦରୀ ଝିଅଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ବୋକୀ ହେବ । ସାନଝିଅଟି ସିନା ଅସୁନ୍ଦରୀ ହେଲେ କ’ଣ ହେବ, ତା’ ପରି ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଆଉ କେହି ହେଲେ ବି ହେବେ ନାହିଁ ।”

ଚନ୍ଦ୍ରଉଦିଆ ପରି ସେ ରାଜପୁରୀରେ ସମୟାନୁକ୍ରମେ ଦୁଇ ଝିଅ ବଢିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ପ୍ରଥମ ଝିଅଟିର ସୁନ୍ଦର ପଣରେ ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହେଲେ; କିନ୍ତୁ ଖୁବ୍ ଅଳ୍ପଦିନ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତେ ଆପେ ଆପେ ଜାଣିଗଲେ ଯେ, ସେ ଗୋଟିଏ ବୋକୀ ।

ତେଣୁ ପାଠ ଘରେ ତାର ତାଲା ପଡିଲା । ସେ ଆଦୌ କିଛି ମନେରଖି ପାରିଲା ନାହିଁ । ପାଣି ପିଇବାକୁ ଗଲେ କାଚଗ୍ଲାସ୍ ଭାଙ୍ଗିପକାଏ, ଖାଇବସିଲେ ତାକୁ କିଛି ଠିକଣା ରହେନାହିଁ । ଏସବୁ ଦେଖି ସେ ରାଜାରାଣୀ ବଡ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇପଡିଲେ । ଏପରି ଝିଅକୁ ନେଇ ସେ ଏବେ କ’ଣ କରିବେ? ସେ କିପରି ଅବା ଏ ସଂସାରରେ ଚଳିବ? ତେଣୁ ସେ ବଡ ଝିଅକୁ କେହି ବି ଭଲ ପାଇଲେ ନାହିଁ, କି ତା ପାଖରେ କେହି ବି ବସିଲେ ନାହିଁ ।

ରଜାପୁଅ ଓ ମାଙ୍କଡ ରାଣୀ

ବହୁ ପୁରାତନ କଥା । ଇଉରୋପର ଫ୍ରାନ୍ସ ରାଜ୍ୟରେ ଜଣେ ରାଜା ଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଅବା କେଉଁ କଥାରେ ଅଭାବ । ଧନ, ସମ୍ପତ୍ତି, କ୍ଷମତା ତ ଯାହାକୁ ଯେତେ । ତେଣୁ ସେ ରାଜ୍ୟର ଲୋକେ ବି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଖରେ ଥାଆନ୍ତି । ପାଖ ପାଡାଶୀ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସର୍ବଦା ଭୟ କରି ଥାଆନ୍ତି । ହେଲେ ଏତେ ସୁଖ ସୌଭାଗ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ କିନ୍ତୁ ରାଣୀଙ୍କର ମନରେ ଆଦୌ ସୁଖ ନଥାଏ । କାହିଁକିନା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର କୋଳରେ ବିଧାତା ସନ୍ତାନଟିଏ ଦେଇ ନାହିଁ । ଏଥିପାଇଁ ସେ ରାଣୀ ବାରମାସରେ ନାନା ବ୍ରତ ଉପବାସ କରୁଥାନ୍ତି ।

ଦିନେ ସେ ରାଣୀ ତାଙ୍କ କୋଠା ଛାତ ଉପରେ ମନ ଦୁଃଖରେ ବସିଅଛନ୍ତି, ହଠାତ୍ ଆକାଶରେ ଉଡି ଉଡି ସରଗର ପରୀଟିଏ ଆସି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଓହ୍ଲାଇ ପଡିଲା । ପରୀଙ୍କୁ ରାଣୀ ଆଦର କରି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ବସାଇଲେ । ପରୀ କହିଲା, “ରାଣୀ ତୁମର ମନ କଥା ମୁଁ ଠିକ୍ ଜାଣେ । କୋଳରେ ତୁମର ସନ୍ତାନଟିଏ ନାହିଁ ବୋଲି ତୁମେ ସର୍ବଦା ଭାବି ହେଉଛ । ମାତ୍ର ମୁଁ କ’ଣ କରିବି? ତୁମର ତ କପାଳରେ ନାହିଁ ।”

ରାଣୀ ଏପରି କଥା ଶୁଣି ହଠାତ୍ କାନ୍ଦି ପକାଇଲେ । ପରୀକୁ କାକୁତି ମିନତି ହୋଇ ବହୁତ କହିଲେ, ଯେପରି ହେଉ ମୁଁ ମୋ କୋଳରେ ସନ୍ତାନଟିଏ ଚାହେଁ । ନଚେତ୍ ଏ ଜୀବନରେ ମୋର ଆଉ ମୂଲ୍ୟ କ’ଣ?

ପରୀରାଣୀ ରାଣୀଙ୍କ ଏପରି ବିକଳ ସହି ନ ପାରି ତାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଫୁଲତୋଡା ଦେଇ କହିଲା, “ଏଇଟିକୁ ଯତ୍ନରେ ସାଇତି ରଖ । ଅଳ୍ପକାଳ ପରେ ତୁମର ନିଶ୍ଚୟ ପିଲାଟିଏ ହେବ; ମାତ୍ର ସେ ହିଁ ହେବ ତୁମର ଦୁଃଖର କାରଣ । ସନ୍ତାନଟିଏ ଜନ୍ମ ହେଲା ପରେ ତା ମୁଣ୍ଡରେ ଏ ଫୁଲତୋଡାଟି ରଖିଦେବ ।”

ଏତିକି କହି ସେ ପରୀରାଣୀ ଉଡି ଉଡି ଆକାଶରେ ହଠାତ୍ କୁଆଡେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା ।

ସତକୁ ସତ, କିଛିଦିନ ପରେ ରାଣୀଙ୍କର ଝିଅଟିଏ ହେଲା । ତାପରେ ରାଣୀଙ୍କର ଆନନ୍ଦ କହିଲେ ନସରେ । ସେ ତାଙ୍କ ଧାଈମାନଙ୍କୁ ଆଦେଶଦେଲେ ପରୀ ରାଣୀ ଦେଇଥିବା ସେ ଫୁଲତୋଡାକୁ ଝିଅ ମୁଣ୍ଡରେ ଲଗାଇଦେବା ପାଇଁ । ଧାଈମାନେ ଫୁଲତୋଡାଟି ଝିଅ ମଣ୍ଡରେ ଯେମିତି ଲଗାଇ ଦେଇଛନ୍ତି, ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ସେ ଗୋଟିଏ ମାଙ୍କଡ ପିଲା ହୋଇଗଲା । ଏସବୁ ଦେଖି ହଠାତ୍ ରାଣୀଙ୍କର ହଲକ ଶୁଖିଲା । ତାଙ୍କୁ ଆଉ ବୁଦ୍ଧି ବାଟ କିଛି ଦିଶିଲା ନାହିଁ । ରାଜା ଯଦି ଜାଣିବେ ଯେ ରାଣୀ ଗୋଟିଏ ମାଙ୍କଡଛୁଆ ଜନ୍ମ କରିଛନ୍ତି ତେବେ ଜାଣ ତାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟରେ କଳାକନା ବୁଲିଯିବ ।

ଚତୁର ଇଭାନ୍

ପ୍ରାଚୀନ କାଳର କଥା । ରୁଷିଆ ଦେଶରେ ଜଣେ ରାଜା ରାଜୁତି କରୁଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଥିଲେ ତିନିପୁଅ । ସେ ତିନିପୁଅଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସାନପୁଅ ଇଭାନ୍ ଥିଲା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚତୁର । ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସାନପୁଅ ବୋଲି ଯେତିକି ଗେହ୍ଲା କରୁଥାଆନ୍ତି, ତାର ବୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତାକୁ ସେତିକି ପ୍ରଂଶସା କରୁଥାଆନ୍ତି । ସେ ରାଜାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ବଗିଚାଟିଏ ଥାଏ । ସେଠାରେ କେତେ ରକମର ଫୁଲ ଫଳର ଗଛ ଥାଏ । ରାଜା ବି ସେ ବଗିଚାର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଯତ୍ନ ନେଉଥାଆନ୍ତି । ସେଇ ବଗିଚାରେ ଗୋଟିଏ ଆତ ଗଛ ଥାଏ । ସେ ଗଛରେ କେବଳ ସୁନାର ଆତ ହିଁ ଫଳେ । ଦିନେ ରାଜା ତାଙ୍କ ବଗିଚାରେ ବୁଲୁ ବୁଲୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ସୁନା ଆତ କେହି ଜଣେ ଚୋରାଇ ନେଇ ଯାଉଛି । ଏସବୁ ଦେଖି ରାଜା ଖୁବ୍ ମନ ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗିପଡିଲେ । ସେ ରାଜାଙ୍କର ଜଗୁଆଳମାନେ ଯେତେ ସାବଧାନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିଦିନ ସୁନା ଆତ ଚୋରି ହେବାକୁ ଲାଗିଲା । ଦିନେ ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଡାକି ସୁନା ଆତର ଚୋରକୁ ଧରିବା ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ । ବଡ ଦୁଇପୁଅଯାକ ଠିକ୍ ରାତି ଅଧଯାଏଁ ଚେଇଁ ରହି ଦେଖିଲେ, କାହିଁ କେହି ଚୋର ତ ଆସୁନାହାଁନ୍ତି । ତେଣୁ ସେମାନେ ପାହାନ୍ତା ପହରକୁ ଘୁମାଇ ପଡିଲେ । ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ଆତ ଚୋରି ହୋଇଗଲା । ଶେଷରେ ପଡିଲା ରାଜାଙ୍କ ସାନପୁଅର ପାଳି । ଇଭାନ୍ ତ ରାତିଯାକ ସେ ବଗିଚାରେ ଖାଲି ବୁଲୁଥାଏ । ଆଖିରେ ତାର ଘୁମ୍ ଆସିଲାକ୍ଷଣି ଇଭାନ୍ କାକର ଲଗାଇ ନିଜ ନିଦ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଥାଏ । ଠିକ୍ ପାହାନ୍ତା ପହରକୁ ଇଭାନ୍ ଦେଖିଲା ଗୋଟିଏ ହୁଳୁହୁଳା ଚଢେଇ ସେ ଆତ ଗଛରେ ବସିଛି । ତାର ଦେହଯାକ ଖାଲି ସୁନାର ପର । ଇଭାନ୍ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ସେ ଆତ ଗଛକୁ ଚଢିଯାଇ ସେ ହୁଳୁହୁଳା ଚଢେଇର ଲାଞ୍ଜକୁ ଧରି ପକାଇଲା । ଚଢେଇଟି ଉଡିଗଲା ସିନା କିନ୍ତୁ ରଜାପୁଅ ହାତରେ ସୁନା ପରଟିଏ ଲାଗି ରହିଲା ।

ସକାଳୁ ଦରବାର ବସିଲା । ରାଜା ତାଙ୍କ ସାନପଅକୁ ସେ ଆତ ଚୋର ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ । ଇଭାନ୍ କହିଲା, “ମୁଁ ସେ ଚୋରକୁ ସିନା ଅଟକାଇ ପାରିଲି ନାହିଁ । ହେଲେ ପ୍ରକୃତ ଚୋର କିଏ ତାହା ଜଣାପଡିଛି ।” ଏହା କହି ସୁନା ପରଟିକୁ ଇଭାନ୍ ରାଜାଙ୍କ ଆଗରେ ଥୋଇଦେଲା । ରାଜା ସୁନାଚଢେଇର କଥା ଜାଣି ଖୁବ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ । ସେ ତ ଭାରି ମନୁଆ ଲୋକ । ତିନିପୁଅଙ୍କୁ ସେ ଆଦେଶ ଦେଲେ, ଯେ ସେ ଆତ ଚୋରକୁ ଧରିଆଣିବ, ସେ ହେବ ମୋ ସିଂହାସନର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ । ତହୁଁ ତିନି ଭାଇ ତିନୋଟି ଘୋଡା ଚଢି ସେ ସୁନା ଚଢେଇ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ତିନିଦିଗକୁ ଚାଲିଲେ । ସାନ ଭାଇ ଇଭାନ୍ ଅନେକ ବାଟ ଘୋଡାରେ ଗଲାପରେ ସେ ଗୋଟିଏ ବଗିଚା ପାଖରେ ଥକା ମାରିବା ପାଇଁ ଓହ୍ଲାଇ ପଡିଲା । ଗୋଟିଏ ଗଛ ମୂଳେ ବସୁ ବସୁ କେତେବେଳେ ଯେ ତାକୁ ନିଦ ଲାଗିଯାଇଛି । ରାତି ପାହି ସକାଳ ହେଲା । ଇଭାନ୍ ଆଖି ମଳି ଉଠିଲାବେଳକୁ ବେଳ ତ ଆସି ପହରେ ହେଲାଣି । ତାପରେ ସେ ତାର ଘୋଡାକୁ ଖୋଜିବସିଲା । ସେ ଘୋଡାଟି ଯେଉଁ ଗଛ ମୂଳେ ବନ୍ଧା ହୋଇଥିଲା ସେଠାରେ ଯାଇ ଇଭାନ୍ ଦେଖିଲାବେଳକୁ ଘୋଡା ବଦଳରେ ତାର ହାଡଯାକ ସେଠାରେ ଜମା ହୋଇଛି । ଏସବୁ ଦେଖି ଇଭାନ୍ ମନଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗିପଡି କେବଳ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲା । ସେ ଏବେ ଆଉ କ’ଣ କରିବ! ତାପରେ ମନ ଦୁଃଖରେ ସେ ଚାଲିବାକୁ ଲାଗିଲା । କେତେବାଟ ଗଲାପରେ ଇଭାନ୍ ଗୋଟିଏ ବଣ ପାଖରେ ଗଛ ମୂଳେ ଛାଇରେ ବସି ପଡିଲା । ତାର ତ ଗୋଡ ହାତ ଭାଙ୍ଗିପଡୁଥାଏ । ଠିକ୍ ଏତିକିବେଳେ ସେଠାରେ କୁଆଡୁ ଆସି ଗୋଟାଏ ହେଟାବାଘ ପହଁଚିଲା । ସେ ଇଭାନ୍କୁ ପଚାରିଲା, “ତୁ ଏଠି ଏପରି ମନଦୁଃଖ କରି କାହିଁକି ବସିଛୁ?” ଇଭାନ୍ କହିଲା, “ମନଦୁଃଖ ନ କରିବା ଛଡା ଏବେ ଆଉ ମୋର ଉପାୟ କ’ଣ? ମୋର ଘୋଡାଟି ଥିଲା ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ । ତାକୁ ତ କିଏ ଖାଇଗଲା । ସେ ସୁନା ଚଢେଇ ଖୋଜିବା ବୋଧ ହୁଏ ମୋର କପାଳରେ ଆଉ ନାହିଁ । ତେଣୁ ବାପାଙ୍କ ରାଜଗାଦୀକୁ ମୁଁ ଆଉ କାହିଁକି ବା ଆଶା କରିବି?”

ଚଢେଇର ପର

ସୋଭିଏତ୍ ଋଷର ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଗାଁ ଥାଏ। ସେଇ ଗାଆଁରେ ଜଣେ ଚାଷୀ ଲୋକର ତିନୋଟି ଝିଅ ଥିଲେ । ସେ ଝିଅମାନଙ୍କର ମାଆ ତ ମରିଯାଇଥିଲା । ତେଣୁ ସେହି ଝିଅମାନେ ନିଜର ବାପା ପାଖରେ ରହୁଥିଲେ । ମାଆ ମଲାଦିନୁ ଘରଯାକର ଦାୟିତ୍ୱ ସେ ସାନଝିଅ ମୁଣ୍ଡରେ । ବଡ ଦି’ ଉଉଣୀ କିନ୍ତୁ ଘରକାମରେ ମୋଟେ ମନ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ । ବଡ ଦି’ ଭଉଣୀମାନେ ଖାଲି ସବୁବେଳେ ବେଶଭୂଷା ହୋଇ ଗାଁଯାକ ବୁଲୁଥାଆନ୍ତି । ତେଣୁ ସେ ସାନଝିଅଟି ଉପରେ ଚାଷୀଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଖୀ ଥାଏ । ତା’ପରି ଝିଅ ପାଇଥିବାରୁ ଚାଷୀଟି ନିଜକୁ ବଡ ଭାଗ୍ୟବାନ ବୋଲି ମନେ କରୁଥାଏ ।

ଦିନେ ସେହି ଚାଷୀଟି ଦୂର ସହରକୁ କୌଣସି ଏକ କାମରେ ବାହାରିଲା । ଯିବା ଆଗରୁ ଚାଷୀଟି ତା ବଡ ଝିଅ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଡାକି ପଚାରିଲା, ପିଲାଏ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କ’ଣ ଆଣିବି କୁହ । ତହୁଁ ଝିଅ ଦୁହେଁ କହିଲେ, “ବାପା! ଆମପାଇଁ ତୁମେ ଦାମିକା ତଥା ସଉକିନିଆ ପୋଷାକ ଆଣିବ ।” ତାପରେ ସାନଝିଅକୁ ମଧ୍ୟ ତା ବାପା ପଚାରିଲା, “ତୋର କ’ଣ ଦରକାର?” ସାନଝିଅଟି କହିଲା, “ମୋର କିଛି ବି ଦରକାର ନାହିଁ । ଯଦି ପାରିବ ଗୋଟିଏ ଗଣ୍ଡଭୈରବ ଚଢେଇର ପର ଆଣିବ ।”

ତାପରେ ଚାଷୀଟି ଯାଇ ସେହି ସହରରେ ପହଁଚିଲା । ଅଳ୍ପଦିନ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଚାଷୀଟିର ସମସ୍ତ କାମ ସରିଯିବାରୁ ସେ ତା ଝିଅମାନଙ୍କର ବରାଦମୁତାବକ ଦାମିକା ପୋଷାକ କିଣିଲା । ମାତ୍ର ସେ ଯେତେ ବଜାର ବୁଲିଲା କେଉଁଠାରେ କେହିହେଲେ ବି ତାକୁ ସେ ଗଣ୍ଡଭୈରବ ଚଢେଇର ପର ବିଷୟରେ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ । ଶେଷକୁ ବୁଢାଟି ହତାଶ ମନରେ ଷ୍ଟେସନକୁ ଫେରିଆସିଲା । ତାର ସାନଝିଅଟିର ମନ କଥା ପୂରଣ ନ କରିପାରିବାରୁ ଚାଷୀଟିର ମନ ଖୁବ୍ ଦୁଃଖ ହେଉଥାଏ । ଏହି ସମୟରେ ଜଣେ ବୁଢା ବାମନ ସହିତ ଏ ଚାଷୀଟିର ହଠାତ୍ ସାକ୍ଷାତ ହେଲା । ଚାଷୀଟି ସେଇ ବାମନ ବୁଢାକୁ ପଚାରିଲା – “ମଉସା, ତୁମ ସହରରେ କେଉଁଠି ଗଣ୍ଡଭୈରବ ଚଢେଇର ପର ମିଳିବ ତା ତୁମେ ମୋତେ କହିପାରିବ?” ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ବାମନଟି ଟିକେ ମୁରୁକି ହସି କହିଲା, “ମୁଁ ସେ ପରଟି ଦେଇ ପାରିବି । ମାତ୍ର ମୋତେ ତୁମକୁ ଶହେଟି ମୁଦ୍ରା ଦେବାକୁ ପଡିବ ।”

ଏକଥା ଶୁଣି କୃଷକଟି କହିଲା, “ଯେତେ ପଇସା ହେଉ ପଛେ ମୁଁ ତା ଦେବି । ମୋତେ କିନ୍ତୁ ଏ ପରଟି ଦିଅ ।” ସେ ଚାଷୀଟି ଶହେଟି ମୁଦ୍ରା ଦେଇ ବାମନଠାରୁ ମାମୁଲି ପରଟିଏ କିଣିଲା । ଏସବୁ ଘଟଣାରୁ ସେ ଚାଷୀଟି ଆଦୌ କିଛି ବି ବୁଝି ପାରିଲା ନାହିଁ, ଏଇ ପରଟି ମୋ ସାନ ଝିଅର କେଉଁ କାମରେ ଲାଗିବ ।

ଘରକୁ ଫେରି ଆସିଲା ପରେ ବଡ ଦୁଇଝିଅ ବରାଦମୁତାବକ ଦାମିକା ପୋଷାକ ପାଇ ଭାରି ଖୁସି ହେଲେ । ସେ ସବୁ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ପକାଇ ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଗାଆଁ ବୁଲିବାକୁ ବାହାରି ପଡିଲେ ।

ସୁନ୍ଦରୀ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ କଣ୍ଢେଇ

ଋଷ୍ ଦେଶର ଛୋଟିଆ ଗାଁଟିଏ । ସେଇଠି ଦୁଇଜଣ ବୁଢାବୁଢୀ ବାସ କରୁଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଗୋଟିଏ ଝିଅ ଥାଏ । ତାର ନାଁଟି ରୂପା । ସେ ଦେଖିବାକୁ ରୂପ ଗୁଣରେ ଭାରି ସୁନ୍ଦର । ମାଛିକି ‘ମଅ’ ବୋଲି ସେ କେବେବି କହେ ନାହିଁ । ଗାଁରେ ସମସ୍ତେ ସେ ରୂପାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଖ ପାଆନ୍ତି ।

ଦିନକର କଥା । ରୂପାର ବୋଉକୁ ବଡ ବାଧିକା ପଡିଲା । ବୁଢୀ ଜାଣିପାରିଲା ଯେ ସେ ଆଉ ଖୁବ୍ ଅଳ୍ପ ଦିନ ବଂଚିବ । ତେଣୁ ସେ ତାର ଝିଅ ରୂପାକୁ ପାଖକୁ ଡାକି ଚୁପ୍କରି କଣ୍ଢେଇଟିଏ ଦେଇ କହିଲା, “ରୂପା ଲୋ! ଏ ହେଲା ଜାଦୂ କଣ୍ଢେଇ । ତୁ ଏହାକୁ ଅତି ସାବଧାନରେ ନିଜ ପାଖରେ ଲୁଚାଇ ରଖିଥିବୁ । ତୋର କିଛି ବିପଦ ଆପଦ ପଡିଲେ ତୁ ଏଇ କଣ୍ଢେଇକି ଖାଇବାକୁ ଦେଇ ତୋର ଦୁଃଖ କହିବୁ । ତେବେ ସେ ତୋତେ ନିଶ୍ଚୟ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ ।”

କିଛିଦିନ ପରେ ସତକୁ ସତ ରୂପାର ବୋଉ ଚିରଦିନ ପାଇଁ ନିଜ ଆଖି ବୁଜିଲା । ରୂପାର ବାପା ଆଉ ଜଣେ ସାବତ ମାଆ ଘରକୁ ଆଣିଲା । ସେ ଆସିଲା ଦିନୁ ରୂପାକୁ ସେ ମୋଟେ ସହିପାରୁ ନ ଥାଏ । ବିଶେଷକରି ରୂପାର ସୁନ୍ଦରପଣ ଦେଖି ତା ସାବତ ମାଆର ଖାଲି ହାଡ ଜଳି ଯାଉଥାଏ । ସେଥିପାଇଁ ସେ ଯାଉଣୁ ଆସୁଣୁ ଖାଲି ରୂପାକୁ ନାନା କାମରେ ଖଟାଉଥାଏ । ସେ ସାବତମାଆ ଜଣକ ଜାଣି ଜାଣି ରୂପାକୁ ସବୁତକ କଠିନ କାମ ଦେଉଥାଏ । ଯେମିତିକି ରୂପାର ଫୁରସତ ବୋଲି କିଛି ବି ନ ଥାଏ । ରୂପା ଗାଈ ଦୁହିଁ ନ ଥିବ, ତାକୁ ତା ସାବତ ମାଆ କହିବ କାଠ ହାଣ । କାଠ ହାଣୁ ହାଣୁ ବଜାର ସଉଦା ପାଇଁ ବରାଦ ଆସିବ । ବଜାର ସଉଦା ପରେ ରନ୍ଧାବଢା, ରନ୍ଧାବଢା ସରିଥିବ କି ନାହିଁ ବଗିଚାରେ ତୁରନ୍ତ ପାଣିଦେବାକୁ ବି ଆଦେଶ ହୁଏ । ଏଇମିତି ସାରାଦିନ ସେ ରୂପା ଖାଲି କାମରେ ଲାଗି ରହିଥାଏ । ରୂପା ସକାଳୁ ଗାଈ ଦୁହିଁଲାବେଳେ ଜାଦୂ କଣ୍ଢେଇକୁ ଦୁଧ ଟିକିଏ ପିଇବାକୁ ଦେଇ ତାକୁ ତାର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ କହିବସେ । ଜାଦୂ କଣ୍ଢେଇ ସବୁ କଥା ଶୁଣି ସାରି କହେ, “ତୁ ଯାଇ ଆମ୍ବଗଛ ମୂଳେ ଚୁପ୍ଚାପ୍ ଖେଳୁଥା, ମୁଁ ତୋର ସବୁ କାମ କରିଦେଉଛି ।” ସତକୁ ସତ ସବୁ କାମ ସେ ଜାଦୂ କଣ୍ଢେଇଟି କରିଦିଏ । ସାବତ ମା’ ରୂପାକୁ ଗାଳିଦେବା ପାଇଁ ଆଉ କିଛି ସୁଯୋଗ ପାଉ ନ ଥାଏ । ସେଥିରେ ପୁଣି ଦିନକୁ ଦିନ ରୂପାର ସୁନ୍ଦରପଣ ଚହଟୁ ଥିବାରୁ ତା ସାବତମାର ଈର୍ଷା ଯେ କହିଲେ ନ ସରେ ।

ଦିନେ ରୂପାର ବାପା ଦୁଇଦିନ ପାଇଁ ସହରକୁ ଗଲେ । ସାବତମା’ ଦେଖିଲା ଏଇ ହେଉଛି ଅସଲ ସମୟ ଯେତେବେଳେ ହିଁ ସେ ରୂପାର ସର୍ବନାଶ କରିବ । ଏ ସଉତୁଣୀ ଝିଅଟା ତ ତାର କାଳ ହୋଇଛି ।

1 2 3 29