Don’t Try it again.

Some enemies of truth, reasons & rational logic” tried to  delete and alter the posts of this website (May be Stupid Hired Hackers or Radical Racists with Hacking knowledge), because website exposes the bitter truth that can’t be tolerated by lies, deception, delusions, irrationality, violence & blind-believe promoters those cheat & exploits the followers in the name of God, religion, tradition, custom, culture and heritage for their personal & organized benefits without worrying about their follower’s psychological or mental health. If it will be tried again then whole contains will be copied to many websites which will be out of their reach. What is the reason behind suppressing the truth & declining reasons? If some knaves are given rights to spread absurd & antisocial activities in the name of God and religions for decades, then why it’s not reasonable to spread the truths as freedom of speech & thoughts? Website is not promoting any facts as mandatory acceptance of the facts. Let the people know about the truth and let them think logically to have freedom of choice, i.e. what to follow or not to follow…. Readers are requested to copy the post or print & spread the message to aware people. Don’t try to hack the website again……..

ହାତୀମୁଣ୍ଡ ଧାରୀ ମନୁଷ୍ୟ ପୂଜା

ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ଗଣେଶ ହେଉଛନ୍ତି ବିଦ୍ୟା ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିର ଠାକୁର । ଗଣେଶଙ୍କୁ ପୂଜାକଲେ ଅନୁଗାମୀମାନଙ୍କୁ ବିଦ୍ୟା ଏବଂ ବୁଦ୍ଧି ମିଳେ । ଗଣେଶଙ୍କୁ ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମାମ୍ବଲମ୍ବୀ ଲୋକମାନେ ବିନା ପ୍ରଶ୍ନରେ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀଙ୍କ ସ୍ୱୀକୃତି ଯୋଗୁ ଅନ୍ଧଭାବରେ ନିଜର ବିଦ୍ୟାର ଈଶ୍ୱର ଭାବରେ ପୂଜା କରିଆସୁଛନ୍ତି । ଆସ୍ତିକମାନେ କୁହନ୍ତି ଧର୍ମକୁ ଯୁକ୍ତିଦ୍ୱାରା ନଦେଖି ଅନ୍ଧ ଭାବରେ ନିଜ ଅନ୍ତରାତ୍ମା ରେ ଅନୁଭବ କର ତେବେ ଯାଇ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିପାରିବ । ତେଣୁ ମନୁଷ୍ୟ ସମାଜରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଯୁଗରେ ଆମେ ଦୁଇଟି ଦୃଷ୍ଟି କୋଣ ଦେଇ ଦୁନିଆକୁ ଦେଖି ଆସୁଛୁ, ଗୋଟେ ହେଉଛି, ଅଯୌକ୍ତିକ ସଂଗଠିତ ଧାର୍ମିକ ଆସ୍ଥା ଦ୍ୱାରା ଯାହା ବିନା ପ୍ରମାଣ, ବିନା ତର୍କ, ବିନା ଅନୁସନ୍ଧାନ, ବିନା କାରଣ, ବିନା ଅବଲୋକନ, ବିନା ବିସ୍ଲେସଣ ଏବଂ ବିନାପ୍ରମାଣ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧ ଭାବରେ ବିସ୍ଵାଶ କରାଯାଏ ଏବଂ ଅନ୍ୟଟି କଠୋର ତାର୍କିକ ତଥା ବୈଜ୍ଞାନିକ ମାଧ୍ୟମ ଦ୍ୱାରା ଯାହା ତର୍କ, ଅନୁସନ୍ଧାନ, କାରଣ, ଅବଲୋକନ, ବିସ୍ଲେସଣ ଏବଂ ପ୍ରମାଣ ପରେ ବିସ୍ଵାଶ କରାଯାଏ । ଗଣେଶ ଶିବ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଶାରରୀକ ସମ୍ପର୍କରୁ ଜାତ ପୁଅ ନୁହେଁ । ଶିବ ପାର୍ବତୀ ପୌରାଣିକ କାହାଣୀର ଅନେକ ରୂପାନ୍ତରଣ ଅଛି କିନ୍ତୁ ସବୁ ରୂପାନ୍ତରିତ କାହାଣୀରେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ଶିବ ପାର୍ବତୀଙ୍କର ସନ୍ତାନ ରୂପେ ମାନ୍ୟତା ଦିଆଯାଇଛି । ଅନେକ କାହାଣୀରେ ଗଣେଶଙ୍କ ଜନ୍ମ ଶିବ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସଂଭୋଗରୁ ନୁହେଁ ବୋଲି ବଳିଷ୍ଠ ପ୍ରମାଣ ଅଛି । ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଦେହର ମଳିରୁ ଗଣେଶଙ୍କ ଜନ୍ମ ବୋଲି ଅନେକ ପୌରାଣିକ ରୂପାନ୍ତରିତ କାହାଣୀ ମତ ବ୍ୟକ୍ତ କରନ୍ତି । ତେଣୁ କହିବାକୁ ଗଲେ ଗଣେଶ ଶିବଙ୍କର ଜୈବିକ ପଦ୍ଧତିରେ ଜନ୍ମିତ ପୁତ୍ର ନୁହନ୍ତି ।

ଯୌନାଙ୍ଗ ପୂଜା ଏବଂ ବୁଦ୍ଧ

ବର୍ତ୍ତମାନର ଇଣ୍ଡିଆ ହେଉଛି ମୂର୍ତ୍ତି ପୂଜା ବହୁଦେବବାଦର ଦେଶ। ବର୍ତ୍ତମାନର ଇଣ୍ଡିଆ ପୂର୍ବରେ କୌଣସି ଜାତୀୟ ଦେଶ ଧାରୀ ଐକ୍ୟର ପ୍ରତୀକ ନଥିଲା। ବର୍ତ୍ତମାନର ଇଣ୍ଡିଆ ପ୍ରାଚୀନରେ ଗୋଟେ ଅନେକ ରାଜା ରାଜୁଡା ତଥା ଅନେକ ଜାତୀୟ ଆଦିବାସୀ ଗୋଷ୍ଠୀର ଏକ ସମୂହ ଭୁଭଗା ଥିଲା। ଏହି ବିଶାଳ ଭୁଭାଗରେ  ଅନେକ ଭାଷାଭାଷୀ ଲୋକ ରହି ଆସୁଅଛନ୍ତି। ଭାଷା ହେଉଛି ଏକ ଆଦିମ ଗୋଷ୍ଠୀର ପ୍ରତୀକ। ପ୍ରତ୍ୟକ ଭାଷାଭାଷୀ ଗୋଷ୍ଠୀର ନିଜ ନିଜ ଜୀବନ ଶୈଳୀ ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ଗୋଷ୍ଠୀକୁ ଶାସନ ବା ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାପାଇଁ ଜଣେ ଜଣେ ଗୋଷ୍ଠୀ ସର୍ଦ୍ଧାର ବା ରାଜା ରହୁଥିଲେ। ଗୋଷ୍ଠୀ ସର୍ଦ୍ଧାର ବା ରାଜା ଗୋଷ୍ଠୀ ସଦସ୍ୟଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା, ସାମାଜିକ ନ୍ୟାୟ ଏବଂ ସାମାଜିକ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ସହାୟକ ହେଉଥିଲେ। ଯେହେତୁ ପୁରାତନ ଯୁଗ ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାସିତ ହେଉଥିଲା ରାଜା ମାନେ ପରସ୍ପର ଭିତରେ ନିଜ ଭୁଭାଗ ବା ରାଜ୍ୟ ପରିସୀମା ବଢାଇବା ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ ରହୁଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ଜିତିଲା ପରେ ଗୋଷ୍ଠୀ ଗୋଷ୍ଠୀ ମଧ୍ୟରେ ମେଳ ହେଉଥିଲା ତାହା ସହ ସେମାନଙ୍କ ଆସ୍ଥା ଏବଂ ଜୀବନ ଶୈଳୀରେ ମଧ୍ୟ  ମିଶ୍ରଣ ତଥା କ୍ରମାଗତ ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ନୂତନ ଜୀବନଶୈଳୀର ସୃଷ୍ଟି ହେଉଥିଲା। ଗୋଷ୍ଠୀ ଗୋଷ୍ଠୀ ମିଶିଗଲାପରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଶୈଳୀରେ ପାର୍ଥକ୍ୟ ଯୋଗୁଁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକାଂଶରେ ବିବାଦ ଲାଗିରହୁଥିଲା ଏହି ବିବାଦକୁ ମିଟାଇବା ପାଇଁ ଐକ୍ୟ ଭାବଧାରା ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଜରୁରୀ ଥିଲା। ଏହି ଐକ୍ୟ ଭାବଧାରାର ସଂକଳ୍ପନାରୁ ଧର୍ମର ସୃଷ୍ଟି। ଧର୍ମ ହେଉଛି ସତ୍ କର୍ମ ଅର୍ଥାତ୍ ଯେଉଁ ନ୍ୟାୟସଂଗତ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସମାଜକୁ ସଂଯୋଜିତ ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧ କରିହେବ ତାକୁ ହିଁ ଧର୍ମ କୁହାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ନ୍ୟାୟ ପ୍ରଣୟନକାରୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଅର୍ଥାତ୍ ରାଜା ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ଉପଦେଷ୍ଟାଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି ହିଁ ରାଜ୍ୟର ନ୍ୟାୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିଲା । ଇଣ୍ଡିଆର ଅନେକ ରାଜା ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ଉପଦେଷ୍ଟା ବହୁଦେବବାଦରେ ବିସ୍ଵାଶ କରୁଥିଲେ ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କ ନ୍ୟାୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଈଶ୍ୱରବାଦ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଥିଲା।

ମହାଭାରତ

ଯଦି ଭାରତ ଏକ ନାମ ନହୁଏ ତେବେ “ମହାଭାରତ” ଅର୍ଥ ହେଉଛି “ମହା ଯୁଦ୍ଧ” ଅର୍ଥାତ୍ ଏଠାରେ ଭାରତର ଅର୍ଥ ହେଉଛି “ଯୁଦ୍ଧ” ଯଦି ଭାରତ ଏକ ନାମ ଅଟେ ତେବେ “ମହାଭାରତ” ଅର୍ଥ ଏକ ବଡ ନାମ ଯାହାକି ଅର୍ଥ ହୀନ । ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ଯଦି କୃଷ୍ଣ ଜଣଙ୍କର ନାମ ହୁଏ ତେବେ ମହାକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଥ କଣ ହୋଇପାରେ ନିଜେ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ । ମହାଭାରତ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ହୋଇଥିଲା ଯାହା କି ହରିୟାଣାର ୧,୫୩୦ ବର୍ଗ କିଲୋମିଟର ବିଶିଷ୍ଟ ଏକ  ଭୂଭାଗ । ଇତିହାସହକାରଙ୍କ ଅନୁଯାଇ କୁରୁ ରାଜ୍ୟ କେବଳ ଦିଲ୍ଲୀ, ହରିୟାଣା ଏବଂ ଉତ୍ତରାଖଣ୍ଡ ଭିତରେ ସୀମିତ ଥିଲା ଏହା ବର୍ତ୍ତମାନ ଇଣ୍ଡିଆ ଆକାରର ନଥିଲା ତେଣୁ “ମହାଭାରତ” ସମଗ୍ର ଇଣ୍ଡିଆର ଜ୍ଞାନର ମୂଳ ଉତ୍ସରୂପେ ମାନିବା ବାଧ୍ୟତା ମୂଳକ ନୁହେଁ ।  ଆମ ଓଡ଼ିଆ ଜାତି ସହ ମହାଭାରତର କୌଣସି ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ ତେଣୁ ଏହାକୁ ଜ୍ଞାନର ଉତ୍ସ ରୂପେ ମାନିବା ଆଗରୁ ଏଥିରେ ଥିବା ଜ୍ଞାନକୁ ତର୍କ ଦ୍ୱାରା ବାଛିବା ଉଚିତ୍ । ଭଗବାନ ହୋଇ ଯଦି ବିନା ହିଂସାରେ ସମାଧାନର ଉପାୟ ନକରିପାରନ୍ତି ତେବେ ସେପରି ଭଗବାନର କିଛି ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ ।  ମହାଭାରତ ହେଉଛି ଭାଇ ଭାଇ ମଧ୍ୟରେ ରାଜ୍ୟ ତଥା ସମ୍ପତ୍ତି ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ; ଯାହା ପୁଣି ଜୁଆ ଖେଳ, ସୁରାପାନ ଏବଂ ନାରୀ ପ୍ରତାରଣାରୁ ହିଁ ସୃଷ୍ଟି, ତେଣୁ ଏପରି କାହାଣୀକୁ ନିଜର ଜ୍ଞାନ ଉତ୍ସ ରୂପରେ ବିବେଚନା କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଏହା ବିଷୟରେ ଭାବିବା ଉଚିତ୍ । ଧର୍ମ ଅର୍ଥାତ୍ ସତ୍ ଗୁଣ; ଯେପରି ନିଆଁର ଧର୍ମ ଉତ୍ତାପ ଦେବା, ବରଫର ଧର୍ମ ଥଣ୍ଡା ଦେବା, ଅମ୍ଳଜାନର ଧର୍ମ ଜୀବକୁ ଜୀବନ ଦେବା ଇତ୍ୟାଦି । ଧର୍ମର ଅନ୍ୟନାମ ସତ୍ କର୍ମ; ନିଆଁର ଅସତ୍ ବ୍ୟବହାର ଜଣେ ନିର୍ଦୋଶକୁ ଜଳାଇ ଦେଇପାରେ ଏଠାରେ ଦୋଷ ନିଆଁର  ନୁହେଁ ଦୋଷ ହେଉଛି ମନ୍ଦ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର; ତେଣୁ ମନ୍ଦ ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟ ହେଉଛି ପାପ ବା କୁକର୍ମ । ଯଦି ଧର୍ମ ନାମରେ କୁକର୍ମ କରଯାଏ ତାହା ଧର୍ମ ନୁହେଁ ତାହା ମଧ୍ୟ କୁକର୍ମ । ଧର୍ମନାମରେ କିଛିଲୋକ ନିଜ ନିଜ ଧାର୍ମିକ ବେପାର ଖୋଲି ବସିଛନ୍ତି । ଭଲ ଭଲ ବାଣୀ ବ୍ୟବହାର କରି ଲୋକଙ୍କୁ ଧର୍ମ ନାମରେ ଠକି ଚାଲିଛନ୍ତି; ଯଦି କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ତାର୍କିକ ଓ ଜନମଙ୍ଗଳକାରୀ ନୁହେଁ ସେପରି ଧାର୍ମିକ ନାମଧାରୀ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ନିଜକୁ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ, କାରଣ ଯାହା ଆପଣ ଧର୍ମ ଭାବୁଛନ୍ତି ତାହା ଧର୍ମ ନୁହେଁ, ଧର୍ମ ନାମରେ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ଏବଂ କୁକର୍ମ ବା ପାପ । ଯଦି ସତ୍ କର୍ମ ହିଁ ଧର୍ମ ହୁଏ ତେବେ ସତ୍ କର୍ମ କରିବା ପାଇଁ କୌଣସି ଧର୍ମର ଆଳ ନେବାର କୌଣସି ଅବଶକ୍ୟତା ନାହିଁ । ଯଦି କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିର କାଳ୍ପନିକସ୍ତର ବାସ୍ତବିକତା ସହ ମେଳନଖାଏ  ଏଵଂ ଅନ୍ଧବିସ୍ଵାଶର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ଅଜ୍ଞାନତାର ଜନନୀ ହୁଏ ତେବେ ଏହାକୁ ମାନସିକ ବିକୃତତା କୁହାଯାଏ ।

ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ସରସ୍ବତୀ

ପୌରାଣିକ ଗାଥା ଅନୁଯାଇ ବ୍ରହ୍ମା ହେଉଛନ୍ତି ସୃଷ୍ଟି କର୍ତ୍ତା । ସରସ୍ବତୀ ପୁରାଣ ଅନୁଯାଇ ବ୍ରହ୍ମା ସିଧା ନିଜ ଶୂକ୍ରାଣୁ ବା ବୀର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ସୁନ୍ଦରୀ ଝିଅ ସରସ୍ବତୀଙ୍କ ଜନ୍ମଦାତା ପିତା । କିଛି ଲେଖନୀ ମଧ୍ୟ ପ୍ରମାଣ କରନ୍ତି ଯେ ବ୍ରହ୍ମା ଯେତେବେଳେ କାମାତୁର ହୋଇ ଉର୍ବଶୀ ରୁପକୁ ଉପଭୋଗ କରି ହସ୍ତ ମୈଥୁନ କରୁଥିଲେ ସତେବେଳେ ଏକ ପାତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଶୂକ୍ରାଣୁ ବା ବୀର୍ଯ୍ୟକୁ ସଂଗ୍ରହ କରିଥିଲେ । ସେହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶୂକ୍ରାଣୁ ବା ବୀର୍ଯ୍ୟ ପାତ୍ରରୁ ସରସ୍ବତୀଙ୍କ ଜନ୍ମ । ତେଣୁ ସରସ୍ବତୀଙ୍କ ମାତା ନାହାନ୍ତି । (ଏହି ବିବୃତ୍ତିରୁ ଜଣାଯାଏ ଏହା କେବଳ କାଳ୍ପନିକ)

ସରସ୍ବତୀ ହେଉଛନ୍ତି ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମର ବିଦ୍ୟା ଦେବୀ । ଯେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ଝିଅର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲେ ସେଥିରେ ସେ କାମୁକ ହୋଇଗଲେ । କାମାତୁର ପିତାଙ୍କ କବଳରୁ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଯାଇ ସରସ୍ବତୀ ଚାରିଦିଗକୁ ଦୌଡିଲେ କିନ୍ତୁ ନିଜ ପିତାଙ୍କ କବଳରୁ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ । ଶେଷରେ ସରସ୍ବତୀ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଇଛା ଆଗରେ ନିଜକୁ ସମର୍ପିତ କଲେ । ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ତାଙ୍କ ଝିଅ ସରସ୍ବତୀ ଅନାଚାରରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ ୧୦୦ ବର୍ଷ ଯାଏଁ ସ୍ୱାମୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଭାବରେ ସଂସାର କଲେ । ସେମାନଙ୍କର ଗୋଟେ ପୁଅ ଥିଲା ଯାହାଙ୍କ ନାମ ସ୍ୱୟଂଭୁମରୁ । ସ୍ୱୟଂଭୁମରୁ ନିଜ ଭଉଣୀ ସତରପା ସହ ପ୍ରଣୟ କଲା । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିଜ ପୁତ୍ର ଏବଂ ପୁତ୍ରୀଙ୍କ ଅନାଚାର ପ୍ରଣୟରୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦୁଇଟି ନାତି ଏବଂ ଦୁଇଟି ନାତୁଣୀ ଜନ୍ମ ହେଲା ।

କିନ୍ତୁ ମତ୍ସ୍ୟ ପୁରାଣ ଅନୁସାରେ, ଯେତେବଳେ କେବଳ ସୃଷ୍ଟିରେ ସେ ନିଜେ ଏକା ହିଁ ଥିଲେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ନଥିଲା ସେତବେଳେ ତାଙ୍କୁ ସାଥି ଦେବାପାଇଁ ସେ ନିଜକୁ ଦୁଇ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କରି ନାରୀ ଅଙ୍ଗ ସୃଷ୍ଟି କଲେ ।  ଏହା ପୁରାଣରେ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଉଭୁରିଲା ତାହା ସନ୍ଧ୍ୟା, ବ୍ରାହ୍ମୀ ବା ସରସ୍ବତୀ ନାମରେ ପରିଚିତ । ବ୍ରହ୍ମା ସରସ୍ବତୀଙ୍କ ଉପରେ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ ପ୍ରେମରେ ପଡିଗଲେ । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲାଳସା ବଢି ଚାଲିଲା ତେଣୁ ସେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ରତାରେ ଦେଖିଚାଲିଲେ । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏକଲୟରେ  ଦେଖିବାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବା ପାଇଁ ସରସ୍ବତୀ ଚାରିଦିଗକୁ ଭ୍ରମଣ କଲେ ଏବଂ ଉପରକୁ ମଧ୍ୟ ଉଡିଗଲେ କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମା ମୁଣ୍ଡ ନବୁଲେଇ ଚାରିଦିଗ ପାଇଁ ଚାରୋଟି ମୁଣ୍ଡ ଏବଂ ଉପର ଦିଗକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଉପର ମୁଣ୍ଡ ଏହିପରି ପାଞ୍ଚଟି ମୁଣ୍ଡଧାରୀ ହୋଇଗଲେ । ବ୍ରହ୍ମା ଶେଷରେ ତାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ସୃଷ୍ଟି କରିବାପାଇଁ ସାହାଯ୍ୟ ଭିକ୍ଷା କଲେ । ସରସ୍ବତୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ରୂପରେ ସାହାଯ୍ୟ କରି ତାଙ୍କ ଯୋଜନାକୁ ସଫଳ କରିବାପାଇଁ ଉପଦେବତା ମନୁ ସୃଷ୍ଟିକଲେ, ଯିଏକି ପୃଥିବୀର ରଚୟିତା ହେଲେ । ସରସ୍ବତୀ ହେହୁଛନ୍ତି ଆମ ଭାଷାର ଜନନୀ, ଏବଂ ହିନ୍ଦୁତ୍ୱ ତଥା ସମସ୍ତ ବେଦର ଜନନୀ । ପ୍ରଜାପତି(ବ୍ରହ୍ମା) ନିଜ ଝିଅ(ସରସ୍ବତୀ) ସହ ପ୍ରେମ ଏବଂ ପ୍ରଣୟ କରି ଅନାଚାର ସମ୍ପର୍କରେ ଲିପ୍ତ ଥିଲେ ତେଣୁ ଶିବ ଏଥିରେ କ୍ଷୁବ୍ଦ ହୋଇ ତ୍ରିଶୂଳରେ ତାଙ୍କ ଉପରୁକୁ ଥିବା ମୁଣ୍ଡକୁ କାଟି ଦେଇଥିଲେ ଯାହାକି ବଦ୍ରୀନାଥରେ ଏକ ପଥର ରୂପରେ ଖସି ପଡିଲା । ଏବେ ଏହାକୁ ହିନ୍ଦୁ ଅନୁଗାମୀମାନେ ବ୍ରହ୍ମା କପାଳ ନାମରେ ପୂଜା କରୁଛନ୍ତି । ଯଦି କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିର କାଳ୍ପନିକସ୍ତର ବାସ୍ତବିକତା ସହ ମେଳନଖାଏ ଏଵଂ ଅନ୍ଧବିସ୍ଵାଶର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ଅଜ୍ଞାନତାର ଜନନୀ ହୁଏ ତେବେ ଏହାକୁ ମାନସିକ ବିକୃତତା କୁହାଯାଏ । ଅନେକ କାହାଣୀ ବିଭିନ୍ନ ଜାତିଗତ ପ୍ରଚାର ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟରେ ସମୟାନୁକ୍ରମେ ବାରମ୍ବାର ଜାଲିଆତି ଲେଖାର ବା ଅନୁବାଦର ଶିକାର ହୋଇଥାଏ, ତେଣୁ କୌଣସି କାହାଣୀ ଯାହା କୌଣସି ଜାତି, ଧର୍ମ ଓ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଶେଷ ଇତ୍ୟାଦିକୁ ଆକ୍ଷେପ ବା ପ୍ରଶଂସାକରି ଲେଖା ହୋଇଥାଏ ତେବେ ନିଜ ତର୍କ ବୁଦ୍ଧି ବଳରେ ସତ୍ୟକୁ କାଢ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ ।

ଧର୍ମ ସହିବ ନାହଁ

ଇଣ୍ଡିଆରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ବଡ ରାଜ୍ୟ ଥିଲା ସେ ରାଜ୍ୟର ନାମ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନଗର । ସେହି ରାଜ୍ୟରେ ଯେ ରାଜା ଥିଲେ ତାଙ୍କର ନାମ ଅନଙ୍ଗ ଉଦୟ । ଦିନେ ରାଜାଙ୍କର କୋଷ୍ଠି ଗଣନାରୁ ପଣ୍ଡିତେ କହିଲେ ଯେ ଭୃଗୁଙ୍କ ପୋଥି ଅନୁସାରେ ଆମର ଛାମୁ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ଜଣେ ଖୁବ୍ ବଡ ଧନୀ ସୌଦାଗର ଥିଲେ । ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ନାମ କେଶରୀ । କେଶରୀ ଦେଖିବା ଲାଗି ଅନିନ୍ଦ୍ୟ ସୁନ୍ଦରୀ, ବୟସ ପଚିଶରୁ ତିରିଶ ମଧ୍ୟରେ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାର ଲୋକମାନେ କହିବେ ହଁ ରାଣୀଙ୍କର ବୟସ ଖୁବ୍ କମ୍ ହେବ କଂଚା ବୟସର ଝିଅ । କଅଁଳ ଗୌରବର୍ଣ୍ଣର ଚମ । ଯାହା ହେଉ ଝିଅର ଭାଗ୍ୟ ଭଲ । ତା’ ଭାଗ୍ୟରେ କେତେ ବଡ ଘାଗର ମିଳିଛି ।

                ଦିନେ ଅନଙ୍ଗ ଉଦୟ ସୌଦାଗର ବଣିଜ ବେପାର କରିବା ନିମନ୍ତେ ବିଦେଶକୁ ବାହାରି ଗଲେ । ସ୍ୱାମୀ ଯେତେ ବେଳେ ବେପାର ବଣିଜ କରିବା ନିମନ୍ତେ ବାହାର ବିଦେଶ ଯାଉଛନ୍ତି ସ୍ତ୍ରୀ ହିସାବରେ କେଶରୀ ନିଜ ପୁରରେ ରହିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ ।

                ସ୍ୱାମୀ ସୌଦାଗର ଅନଙ୍ଗ ଉଦୟଙ୍କୁ ଛାଡି ଦେଲେ କେଶରୀଙ୍କର ସେ ଘରେ ଆଉ ଆପଣାର ବୋଲି କେହି ନଥିଲେ । ଶାଶୁ ନଥିଲେ କି ଶଶୁର ନଥିଲେ । ଦିଅର ନଥିଲେ କି ନଣନ୍ଦ ନଥିଲେ ।

                ଘରକୁ ଏକା କେଶରୀ, ସୌଦାଗର କେଶରୀର ସୁବିଧା ନିମନ୍ତେ ଘରେ ଜଣେ ରୋଷେୟାକୁ ନିଯୁକ୍ତି କରି ଦେଇ ଗଲେ ।

                ସେ ରୋଷେୟା ପୂଜାରୀର ନାମ ମଦନ ସୁନ୍ଦର, ମଦନ ସୁନ୍ଦରର ସେତେ ବେଳକୁ ଯୁବକ ବୟସ । ବଳିଲା ବଳିଲା ହାତ, ଗୋଡ, ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର ମୁଖ ପୁଣି ଗୌରବର୍ଣ୍ଣ । ସେ ସିନା ଗରୀବ ଘରେ ଜନ୍ମ ହୋଇ ଥିବାରୁ ଏମିତି ତାକୁ ପର ଘରେ ମୁଣ୍ଡ ଗୁଂଜି ନିଜର ପେଟ ପୋଷିବାକୁ ପଡିଲା । ତାହା ନହେଲେ ମଦନ ସୁନ୍ଦରର ରୂପକୁ ଦେଖିଲେ ସ୍ୱର୍ଗର ଦେବ କନ୍ୟା ମାନେ ମଧ୍ୟ ମଦନ ସୁନ୍ଦର ରୂପରେ ମୋହିତ ହୋଇ ଯିବେ ।

ଶତ୍ରୁକୁ ସତ୍କାର

ରାତି ପାହି ସକାଳ ହେଲା, ରାଜା ଦିୱାନ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଆସିବାକୁ କହିଲେ । ସମ୍ବାଦ ପାଇ ଦିୱାନ୍ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଆସି ଛାମୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ଗଲା । ଦିୱାନ୍ଙ୍କୁ ଦେଖି ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ – ଦେଖ ଆଜି ରାତ୍ରିର ଦ୍ୱିତୀୟ ଘଡି ପରେ ଏକ ସାପ ଆସି ମୋତେ ଦଂଶନ କରିବ । ସେଥି ଲାଗି ତୁମେ ମୁଁ ଯାହା କହୁଛି ପାଳନ କର ।

ଦିୱାନ୍ କହିଲା – ତାହା ହେଲେ ଆଦେଶ କରନ୍ତୁ ଛାମୁ । ଆଦେଶ ପାଇବା ମାତ୍ରେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଯାହା କହିବେ ତାହା କରାଇ ଦେବି ।

ରାଜା କହିଲେ – ସାପର ଆସିବାର ସମୟ ଆଗରୁ ତା’ର ରହୁଥିବା କୋରଡ ଠାରୁ ମୋର ରାଜ ଉଆସ ଯାଏଁ ରାସ୍ତା କଡକୁ ପରିଷ୍କାର କରାଇ ଦେବ ।

ଛାମୁଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଶିରୋଧାର୍ଯ୍ୟ କହି ଦିୱାନ୍ ସେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଇ ଆସିଲା ।

ଏହା ପରେ ସାପର ବାହାରିବା ବେଳ ହେବାରୁ ସେ ବୃକ୍ଷର କୋରଡ ମଧ୍ୟରୁ ବାହାରୁ ବାହାରୁ ସାପ ଖାଲି ଫଁ ଫଁ ହେଉ ଥାଏ । ପୂର୍ବରୁ ତା’ର ରାଗ ଅଛି । ଆଜି ରାଜ ଉଆସରେ ପହଁଚିବା ମାତ୍ରକେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦଂଶନ କରିବ । ରାଜାର ଆଉ ତ୍ରାହି ନାହିଁ ।

ବିଟ ପୁରୁଷର ପ୍ରେମ

ରାଜା ଏବେ ରାଣୀଙ୍କୁ ଧରି ଗଙ୍ଗା କୂଳକୁ ଗଲେ । ଏ କଥା ରାଜ୍ୟ ସାରା ପ୍ରଚାର ହୋଇ ଯିବାରୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଦୁଃଖ ହେଲା । ରାଇଜ ସାରାର ପ୍ରଜା ମାନେ ଆସି ରାଣୀଙ୍କର ଗୋଡ ହାତ ଧରି ଅନୁରୋଧ କଲେ । ରାଣୀଙ୍କ ମନ ବଦଳିଲା ନାହିଁ । ସେ କହିଲେ ଯିଏ ଯାହା କୁହନ୍ତୁ ପଛେ, ମୁଁ କିନ୍ତୁ ରାଜାଙ୍କ ଠାରୁ ସେହି ସତ୍ୟ କଥାକୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ ।

                ଶେଷରେ ଦିୱାନ୍ ଆସି ରାଣୀଙ୍କ ଆଗରେ ଅନେକ ବିନୟ ହେଲା । ଆଉ ରାଣୀ କାଳେ ସହଜରେ ବୁଝି ଯିବେ । ସେଥି ପାଇଁ ଦିୱାନ୍ କହିଲା ରାଣୀ ମା, ଆପଣ ମୋର ଏହି ଛୋଟ କଥା ମାନନ୍ତୁ । ଏପରି ଜିଦ୍ ଧରିଲେ ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ ମାନଙ୍କର ଆଦୌ ମଙ୍ଗଳ ହୋଇ ନଥାଏ ବରଂ ସେମାନେ ଦୁଃଖ କଷ୍ଟ ଭୋଗ କରି ଥାଆନ୍ତି ।

                ଦିୱାନ୍ ଠାରୁ ଏକଥା ଶୁଣିବା ପରେ ରାଣୀ ପୁଣି ଜିଦ୍ ଧରି ଦିୱାନ୍କୁ ପଚାରିଲେ – ତାହା ହେଲେ ତୁମେ ମୋତେ ଗୋଟେ ଉଦାହରଣ ଦେଇ କୁହ ଯେ କେଉଁଠାରେ ନାରୀ ମାନେ ଜିଦ୍ ଧରିଲେ ସେଥିରେ ପୁରୁଷ ମାନଙ୍କର ଅମଙ୍ଗଳ ହୋଇ ଥାଏ ।

                ରାଣୀଙ୍କ ଠାରୁ ଏ କଥା ଶୁଣିବା ପରେ ଦିୱାନ୍ କହିଲା – ସୁରାଟ ନଗର ନାମରେ ଗୋଟିଏ ରାଜ୍ୟ ଥିଲା । ରାଜ୍ୟର ରାଜା ଥିଲେ ରୂପ ଦତ୍ତ । ରାଜାଙ୍କର ଯୁବକ ବା ଯୌବନ କାଳରେ ଏପରି ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ରୂପ ଥିଲା ଯେ  ସେପରି ରୂପ ସହିତ ତୁଳନା କରିବାକୁ ସାରା ଇଣ୍ଡିଆ ରାଜ୍ୟରେ କେହି ରାଜା ମଧ୍ୟ ନଥିଲେ ।

ପାଗଳ ପ୍ରେମୀ

 ଇଣ୍ଡିଆ ଦେଶର ମଗଧ ଦେଶ । ସେହି ସହରରେ ସୁନନ୍ଦ ସେନ ନାମକ ଜଣେ ରାଜା ଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଛଇଳା ନାମରେ ଏକ କନ୍ୟା ଥିଲା । ରାଜକୁମାରୀ ଛଇଳା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ ଏତେ ସୁନ୍ଦରୀ ଯେ ସେହି ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ନମନ୍ତେ ରାଜକୁମାରୀ ଖୁବ୍ ଅହଂକାରୀ ଥିଲେ । ଆଉ ମଧ୍ୟ ସେ ଶପଥ କରି ଥିଲେ ଯେଉଁ ଯୁବକ ମୋର ସାତ ଗୋଟି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେଇ ଦେବ ରାଜ କୁମାରୀ ଛଇଳା ସେହି ଯୁବକଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବ ।

ରାଜ କୁମାରୀ ଛଇଳାଙ୍କର ଏହି ଘୋଷଣା ସବୁ ରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରଚାର କରି ଦିଆ ଗଲା । ଏ ଖବର ପାଇ ଅନେକ ରାଜ୍ୟରୁ ଅନେକ ରାଜ କୁମାର ରାଜ କୁମାରୀଙ୍କର ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଆସିଲେ । ହେଲେ କେହି ଜଣେ ହେଲେ ଉତ୍ତର ଦେଇ ପାରିଲେ ନାହିଁ । ରାଜ କୁମାରୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀ ଶାଳାରେ ରଖି ଦେଇ କହିଲା, ତୁମେ ସବୁ ପରାଜିତ ରାଜ କୁମାର ବନ୍ଦୀ ଶାଳାରେ ଥାଅ । ମୋର ବିବାହ ସରିବା ପରେ ମୁଁ ତୁମ ମାନଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀରୁ ମୁକ୍ତ କରି ଦେବି ।

 ଏହି ହାରିବା ରାଜ କୁମାର ମଧ୍ୟରେ ବିନମ୍ର କୁମାର ନାମରେ ଜଣେ ରାଜ କୁମାର ଥିଲା । କୌଣସି ଏକ ସୁବିଧା ପାଇ ଯିବାରୁ ସେ ବନ୍ଦୀ ଶାଳା ମଧ୍ୟରୁ ଲୁଚି ଲୁଚି ପଳାଇ ଗଲା । ଏକଥା ରାଜ କୁମାରୀ ଜାଣି ରାଜ୍ୟର ବହୁ କଟୁଆଳଙ୍କୁ ସେହି ରାଜ କୁମାରଙ୍କୁ ଖୋଜି ଆଣିବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗାଇ ଦେଲେ ।

 ଶୁଆ କହିଲା – ଦେଖିଲୁତ ଶାରୀ, ସେହି ବନ୍ଦୀ ଥିବା ରାଜ କୁମାରଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ରାଜ କୁମାର କିପରି ଖସି ପଳାଇଲା । ଶାରୀ କହିଲା – କୁଆଡେ ଖସି ଯିବ ସେ, ସେ ପରା ପାଗଳ ପ୍ରେମୀ । ସେ ସିନା ବନ୍ଦୀ ଶାଳାରୁ ଖସି ପଳାଇଲା କିନ୍ତୁ ରାଜ କୁମାରୀ ରୂପ ଦେଖିତ ସେ ପାଗଳ । ସେ ପରା ରାଜ କୁମାରୀ ରୂପରେ ବନ୍ଧା ।

ପରର ସ୍ତ୍ରୀ ରାଜକନ୍ୟା

ଶୁଆ କହିଲା ଶାରୀଲୋ ମୁଁ ତୋତେ ପୁରୁଷର ପରୋପକାର କଥା ସିନା କହିଲି, ହେଲେ ତୁମର ମାଇପ ଜାତିଯେ କେଡେ ବେଇମାନୀ ସେ କଥା ମଧ୍ୟ ଶୁଣ ।

ଏହା ପରେ ଶୁଆ ଆରମ୍ଭ କଲା – ରାଜା ଝିଅ ଛଇଳାକୁ । ବିଜୟ ସେନ୍ ସେହି ପଳାତକ ରାଜ କୁମାରୀଙ୍କ ସହିତ ବିବାହ କରାଇ ଦେଇ ନିଜର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କଲେ ତାପରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡି ଦେଇ ନିଜେ ଅଶ୍ୱରେ ବସି ଶୁଆ ସହିତ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରି ଗଲେ ।

ଏହା ପରେ ରାଜ କନ୍ୟା ଛଇଳାକୁ ବିବାହ କରି ପିତାଙ୍କ ଗୃହରେ ସେହି ପଳାତକ ରାଜ କୁମାରଙ୍କ ସହିତ ରହି ମହା ଆନନ୍ଦରେ କିଛି ଦିନ ସମୟ ବିତାଇଲେ । ଦିନକର କଥା ପଳାତକ ରାଜ କୁମାର ନିଜର ଶଶୁର ରାଜାଙ୍କ ନିକଟରେ ଜଣାଇଲା ଯେ, ଅନେକ ଦିନ ହେଲା ମୁଁ ଆମ ରାଜ୍ୟରୁ ଆସିଲିଣି, ତେଣେ ପିତା ମାତା ମୋର ଫେରିବା ବାଟକୁ ଚାହିଁ କଷ୍ଟ ପାଉ ଥିବେ । ଏବେ ମୁଁ ମୋ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରିଯିବା ଲାଗି ଚାହୁଁଛି ।

ଏ କଥା ଶୁଣି ରାଜା ଖୁବ୍ ଖୁସି ହେଲେ । ମୋପରି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପିତା, ମାତା, ଝିଅ ହେବା ପରେ କଥାରେ ଅଛି, ଦେଲି ନାରୀ ହେଲି ପାରି । ଆଉ ସେ ଝିଅ ଉପରେ ମୋର କି ଅଧିକାର ଅଛି । ସେମାନେ ଶଶୁର ଘରେ ବା କାହିଁକି ରହିବେ । ଦିନେନା ଦିନେ ମୋ ରାଜ୍ୟ ବାସୀ ମୋ ନାମରେ ନିନ୍ଦା ରଟନା କରିବେ ।

ଜ୍ୱାଇଁଙ୍କ କଥାରେ ରାଜା ଖୁସି ହେଲେ । ଆଉ ମଧ୍ୟ ଯେତେ ଯାହା ଜାନି ଯୌତୁକ ତାହା ସମସ୍ତ ନେଇ ଏକ ଜାହାଜରେ ବୋଝେଇ କରି ଜାହାଜ ସହ ଝିଅ ଜୋଇଁଙ୍କୁ ବିଦା କରି ଦେଲେ ।

ଜାହାଜଟି ଆର ରାଜ୍ୟରେ ପହଁଚିବା ଲାଗି ଦଶ ପନ୍ଦର ଦିନ ଲାଗେ । ସେଥି ପାଇଁ ଜାହାଜ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମାସ ନିମନ୍ତେ ରାଜା ଖାଦ୍ୟ ପେୟ ମଧ୍ୟ ଦେଇ ଥିଲେ ।

ମୁଁ ଘାତକିନୀ ରାଜ ଜେମା

ଏହା ପରେ ଅନେକ ଦିନ ବିତି ଯାଇଛି । ରାଜ କୁମାର ସୁସ୍ଥ ହୋଇ ସେହି ଗ୍ରାମରେ ଥିଲା । ଗ୍ରାମର ଲୋକ ମାନେ ରାଜ କୁମାର ବିଷୟରେ ସମସ୍ତ ଜାଣି ଥିଲେ । ରାଜ କୁମାର କେବଳ ରାଜ କନ୍ୟା ଛଇଳା ନିମନ୍ତେ ପାଗଳ ପ୍ରାୟ ହୋଇ ଥାଆନ୍ତି । ଗ୍ରାମର ଲୋକ ଯେତେ ବୁଝାଇଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ବୁଝୁ ନଥାନ୍ତି । ଜ୍ୟୋତିଷ କହି ଛନ୍ତି ଯେ ରାଜ କୁମାରୀ ଛଇଳା ବଂଚିଛି । ପୁଣି ସେ ଅନ୍ୟକୁ ବିବାହ କରି ରହି ଛନ୍ତି ।

ଏ କଥା ରାଜ କୁମାରଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ହେଉ ନଥାଏ । ଅବଶ୍ୟ ବିପଦରେ ପଡି ରାଜ କୁମାରୀ ଛଳନା ପୂର୍ବକ କାହାରି ଆଶ୍ରୟରେ ଥାଇ ଏପରି ଅଭିନୟ କରି ପାରନ୍ତି । ହେଲେ ସେତ ମୋ ସହିତ ବିଶ୍ୱାସ ଘାତିନୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ ନାହିଁ ।

ଏହି ପରି ଭାବି ଭାବି ରାଜ କୁମାର ଦିନେ ଗ୍ରାମବାସୀଙ୍କ ଅଗୋଚରରେ ଗ୍ରାମ ଛାଡି ରାଜ କୁମାରୀଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟରେ ଚାଲି ଗଲେ ।

ରାଜ କୁମାର ଚାଲି ଚାଲି ବହୁତ ରାସ୍ତା ଅତିକ୍ରମ କଲେ । ବହୁ ବଣ ଜଙ୍ଗଲ ନଦ ନଦୀ ପାର ହୋଇ ଯାଇ ରାଜ କୁମାରୀ ଛଇଳା ଥିବା ରାଜ୍ୟରେ ପହଁଚିଲେ । ସେହି ରାଜ୍ୟରେ ଜଣେ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଗୋପନରେ ଡାକି ଆଣି ରାଜ କୁମାରୀ ଛଇଳାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଟିକି ନିଖି କଥା କହି ପଚାରିବାରୁ ସେହି ଲୋକ ରାଜ କୁମାରଙ୍କ ଆଗରେ ସମସ୍ତ ତଥ୍ୟ ବତାଇ ଦେଇ କହିଲା ମୁଁ ମାତ୍ର ଏତିକି ଜାଣିଛି ଯେ ଆମ ରାଜା ପାରିଧି କରିବାକୁ ଯାଇ ଥିଲେ । ସେ ଯେଉଁ ଅରଣ୍ୟରେ ପାରିଧି କରି ଘୋଡା ସହ ବିଶ୍ରାମ କଲେ ସେହି ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଜଣେ ସୁନ୍ଦର ତରୁଣୀଙ୍କୁ ଅସହାୟ ଅବସ୍ଥାରେ ପାଇ ନିଜର ରାଜ ଉଆସକୁ ନେଇ ଆସି ଥିଲେ । ସେହି ତରୁଣୀ ଜଣଙ୍କ ରାଜ ଉଆସରେ କିଛି ଦିନ ରହିବା ପରେ ଆମ ରାଜା ସେହି ତରୁଣୀକୁ ବିବାହ କରି ନିଜ ଉଆସରେ ରାଣୀ କରି ରଖି ଛନ୍ତି ।

ଯଦୁମଣି ରହସ୍ୟ

                ଆଶୁ କବି ଯଦୁମଣି ଖ୍ରୀ.ଅ. ୧୭୮୧ ମସିହାରେ ଆଠଗଡ ଠାରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରି ଥିଲେ । ପରେ ଆଠଗଡରୁ କବି ଯଦୁମଣିଙ୍କ ପରିବାର ନୟାଗଡକୁ ଚାଲି ଆସି ସେଠାକାର ‘ଇଟାମାଟୀ’ ଗ୍ରାମରେ ଅବସ୍ଥାନ କରି ଥିଲେ । କବି ଯଦୁମଣି ଜାତିରେ ଥିଲେ ବଢେଇ । ରାଜାନୁଗ୍ରହ ଓ ପୃଷ୍ଠପୋଷକତା ଥିଲା ତାଙ୍କ ଜୀବିକାର୍ଜନର ସମ୍ବଳ । ‘ପ୍ରବନ୍ଧ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର’ ଓ ‘ରାଘବ ବିଳାସ’ର ପ୍ରଣେତା କବି ଯଦୁମଣି ଚିର କାଳ ପାଇଁ ଓଡିଆ ସାହିତ୍ୟରେ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦାବୀ କରନ୍ତି । ଓଡିଆ ସାହିତ୍ୟର ଯୁଗ ବିଭାଜନରେ କବି ଯଦୁମଣିଙ୍କୁ ଭଂଜ ଯୁଗର ଜଣେ ଅନନ୍ୟ ସାଧକ ବା କବି ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ । ‘ପ୍ରବନ୍ଧ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର’ ଭଂଜ ଯୁଗର ରୀତି ଅନୁସାରେ ଲିଖିତ ଓ ଏହା ଏକ ଶ୍ଳେଷାତ୍ମକ କାବ୍ୟ । ଏହାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦ ଦୁଇ ଅର୍ଥ ବିଶିଷ୍ଟ ।

ମାତୃହନ୍ତା ପର୍ଶୁରାମ

କେତେକ କାହାଣୀ ମନୋରଂଜନ ଏବଂ ନୀତି ଶିକ୍ଷା ଉବ୍ଦେଶ୍ୟରେ କେବଳ କଳ୍ପନା ଭାବଧାରା ଦ୍ୱାରାହିଁ ପ୍ରତିବେସିତ। ଯଦି କୌଣସି କାହାଣୀରେ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଆଧାର ନଥାଏ ତାକୁ ସତ୍ୟ ମାନିବା ଅନୁଚିତ୍। ଅନ୍ୟ କେତେକ କାହାଣୀ କିଛିଟି ସତ୍ୟତା ଥାଇ ମନୋରଂଜନ ଏବଂ ନୀତି ଶିକ୍ଷା ଉବ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଲେଖା ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେଗୁଡିକ ଜାତି, ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ, ତର୍କ ହୀନତା, ଧର୍ମ ଓ ବ୍ୟକ୍ତିବିଶେଷ ପ୍ରଚାର ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟରେ ଲିଖିତ ଧୁର୍ତ୍ତ ଗପ ତେଣୁ ତାକୁ ସତ୍ୟ  ମାନିବା ଅନୁଚିତ୍ । ପୌରାଣିକ କାହାଣୀ ଅନୁଯାଇ ପର୍ଶୁରାମଙ୍କ ଚରିତ୍ରକୁ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଭାବରେ ଅନେକ ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମାମ୍ବଲମ୍ବୀମାନେ ବିଚାର କରନ୍ତି । କାହାଣୀଟିର ଅନେକ ରୂପାନ୍ତର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସବୁ ରୂପାନ୍ତରରେ ପର୍ଶୁରାମ ନିଜ ମାତାକୁ ହତ୍ୟା କରିଥିବା କଥା ଲିଖିତ ହୋଇଛି । ପର୍ଶୁରାମଙ୍କ ପିତା ଋଷି ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କର ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀଙ୍କ ଚରିତ୍ରରେ ସନ୍ଦେହ ହବାରୁ ପାଂଚଜଣ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ରେଣୁକା ଦେବୀଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ  ପାଂଚଜଣ ପୁତ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଚାରିଜଣ ମାତୃଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ ମନା କରିଦେଇଥିଲେ; କିନ୍ତୁ କନିଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ପର୍ଶୁରାମ ଋଷି ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କର କଥାମାନି ମାତୃହନ୍ତା ହୋଇଥିଲେ । କାହାଣୀଟି ଶିକ୍ଷ୍ୟା ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟରେ ଲେଖା ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶିକ୍ଷା କମ୍ ମିଥ୍ୟାକୁ ଅଧିକ ପ୍ରତିପାଦିତ କରୁଛି ତେଣୁ କାହାଣୀଟିକୁ ଅନ୍ଧ ଭାବରେ  ବିଶ୍ୱାସ ନକରି ନିଜ ତର୍କ ବିଚାର ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍ । ଧର୍ମ ଅର୍ଥାତ୍ ସତ୍ ଗୁଣ; ଯେପରି ନିଆଁର ଧର୍ମ ଉତ୍ତାପ ଦେବା, ବରଫର ଧର୍ମ ଥଣ୍ଡା ଦେବା, ଅମ୍ଳଜାନର ଧର୍ମ ଜୀବକୁ ଜୀବନ ଦେବା ଇତ୍ୟାଦି । ଧର୍ମର ଅନ୍ୟନାମ ସତ୍ କର୍ମ; ନିଆଁର ଅସତ୍ ବ୍ୟବହାର ଜଣେ ନିର୍ଦୋଶକୁ ଜଳାଇ ଦେଇପାରେ ଏଠାରେ ଦୋଷ ନିଆଁର  ନୁହେଁ ଦୋଷ ହେଉଛି ମନ୍ଦ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର; ତେଣୁ ମନ୍ଦ ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟ ହେଉଛି ପାପ ବା କୁକର୍ମ । ଯଦି ଧର୍ମ ନାମରେ କୁକର୍ମ କରଯାଏ ତାହା ଧର୍ମ ନୁହେଁ ତାହା ମଧ୍ୟ କୁକର୍ମ । ଧର୍ମନାମରେ କିଛିଲୋକ ନିଜ ନିଜ ଧାର୍ମିକ ବେପାର ଖୋଲି ବସିଛନ୍ତି । ଭଲ ଭଲ ବାଣୀ ବ୍ୟବହାର କରି ଲୋକଙ୍କୁ ଧର୍ମ ନାମରେ ଠକି ଚାଲିଛନ୍ତି; ଯଦି କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ତାର୍କିକ ଓ ଜନମଙ୍ଗଳକାରୀ ନୁହେଁ ସେପରି ଧାର୍ମିକ ନାମଧାରୀ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ନିଜକୁ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ, କାରଣ ଯାହା ଆପଣ ଧର୍ମ ଭାବୁଛନ୍ତି ତାହା ଧର୍ମ ନୁହେଁ, ଧର୍ମ ନାମରେ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ଏବଂ କୁକର୍ମ ବା ପାପ । ଯଦି ସତ୍ କର୍ମ ହିଁ ଧର୍ମ ହୁଏ ତେବେ ସତ୍ କର୍ମ କରିବା ପାଇଁ କୌଣସି ଧର୍ମର ଆଳ ନେବାର କୌଣସି ଅବଶକ୍ୟତା ନାହିଁ । ଯଦି କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିର କାଳ୍ପନିକସ୍ତର ବାସ୍ତବିକତା ସହ ମେଳନଖାଏ  ଏଵଂ ଅନ୍ଧବିସ୍ଵାଶର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇ ଅଜ୍ଞାନତାର ଜନନୀ ହୁଏ ତେବେ ଏହାକୁ ମାନସିକ ବିକୃତତା କୁହାଯାଏ ।

ହିତୋପଦେଶ

 ହିତୋପଦେଶ କାହାଣୀ ଗୁଡିକ ବହୁ ପୁରାତନ କାଳର କାହାଣୀ, ଯାହାକି ଆମର କୋମଳମତି ଶିଶୁମାନଙ୍କର ଜୀବନ ଯାପନ ପ୍ରଣାଳୀକୁ ସୁମାର୍ଗରେ ପରିଚାଳିତ କରିବାକୁ ନିର୍ଦେଶ ଦିଏ । ଏହି ହିତୋପଦେଶ କାହାଣୀ ଗୁଡିକ ଇଣ୍ଡିଆର ବୃହତ୍ କଥା ସାହିତ୍ୟର ମାନ୍ୟତା ଲାଭ କରିପାରିଛି । ଏହାକୁ ବାଦ୍ ଦେଲେ ଇଣ୍ଡିୟ ସାହିତ୍ୟରେ ଆହୁରି କେତେକ କଥା ସାହିତ୍ୟ ପରିଲକ୍ଷିତ ହୁଏ । ଯେମିତିକି ଜାତକ କାହାଣୀ, ବେତାଳକଥା, ଉପନିଷଦକଥା ଇତ୍ୟାଦି । କିନ୍ତୁ ହିତୋପଦେଶ କାହାଣୀ ମାଳା ଅଦ୍ୟାବଧି ତା’ର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ବଜାୟ ରଖିପାରିଛି । ଏହି ହିତୋପଦେଶ କାହାଣୀ ଗୁଡିକ ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶିଷ୍ୟ ମାନଙ୍କୁ ଉଚିତ୍ ମାର୍ଗରେ ପରିଚାଳିତ କରିବାପାଇଁ କୁହାଯାଇଥିଲା । ଏହି କାହାଣୀ ଗୁଡିକ ଠିକ୍ ପଂଚତନ୍ତ୍ରର କାହାଣୀପରି । ପଂଚତନ୍ତ୍ରର କାହାଣୀ ଗୁଡିକ ଯେପରି ରାଜା ଅମରଶକ୍ତିଙ୍କର ତିନି ପୁତ୍ର: ବାସୁଶକ୍ତି, ଉଗ୍ରଶକ୍ତି ଏବଂ ଅନେକଶକ୍ତିଙ୍କୁ ବିଦ୍ୟାବୁଦ୍ଧିରେ ପାରଂଗମ କରିବାପାଇଁ କୁହାଯାଇଥିଲା, ହିତୋପଦେଶ କାହାଣୀ ଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ଏହି ରାଜପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ଗୁଣବାନ୍ କରାଇବାରେ ସହାୟକ ହୋଇଥିଲା । ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ହିତୋପଦେଶ କାହାଣୀ ଗୁଡିକ ଶୁଣିବାପରେ ସେମାନଙ୍କ ଠାରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦେଖା ଦେଇଥିଲା । ଏହି କାହାଣୀ ଗୁଡିକ ଶୁଣିବାପରେ ରାଜକୁମାରମାନେ ମାତ୍ର ଛଅ’ମାସ ମଧ୍ୟରେ ବିଦ୍ୟା, ବୁଦ୍ଧିରେ ପାରଂଗମ ହୋଇପାରିଥିଲେ । ତେଣୁ ଏହି କାହାଣୀ ଗୁଡିକ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶିଶୁ ପାଠ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ । ଜ୍ଞାନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଯେ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ସମ୍ମାନର ପାତ୍ର ହୋଇଥାଏ । ଜ୍ଞାନ ହୀନ ବ୍ୟକ୍ତି ପଶୁ ସହିତ ସମାନ । ଧନୁରେ ଯେପରି ଗୁଣ ନଥିଲେ ତାହା ଏକ ବାଉଁଶ ସହିତ ସମାନ, ଜ୍ଞାନ ହୀନ ବ୍ୟକ୍ତି ଠିକ୍ ସେହିପରି । ଏହି ହିତୋପଦେଶ କାହାଣୀମାଳା ଗୁଡିକ ଶିଶୁମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ବୃଦ୍ଧିରେ ପ୍ରମୁଖ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିବ ।

ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଏବଂ ମୂଷା

ଗୋଟିଏ ଜଂଗଲରେ ଜଣେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ବାସ କରୁଥିଲେ । ସେ ଯେପରି ଧାର୍ମିକ ଥିଲେ, ସେହିପରି ନୀତିନିଷ୍ଠ ଥିଲେ । ଦିନେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଜଣକ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ସମୟରେ ହଠାତ୍ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ମୂଷା ଆକାଶ ମାର୍ଗରୁ ଖସି ପଡିଲା । ଫଳରେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଭଂଗ ହେଲାପରେ ସେ ଆକାଶ ମାର୍ଗକୁ ଚାହିଁଲେ । ଆକାଶ ମାର୍ଗରୁ ସେ ଏକ କୁଆକୁ ଦେଖିଲେ । କୁଆକୁ ଦେଖି ଜାଣିପାରିଲେ ଯେ, କୁଆ ପାଟିରୁ ମୂଷାଟି ଖସି ପଡିଛି । ମୂଷାଟି ଶିକାରୀ କୁଆ ନିକଟରୁ ଖସିପଡିଥିବାରୁ ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କର ମୂଷା ପ୍ରତି ଦୟା ହେଲା । ସେ ମୂଷାକୁ ନିଜ ଆଶ୍ରମରେ ପାଳିବାକୁ ଚାହିଁଲେ ।

        ଆଶ୍ରମରେ ପୂର୍ବରୁ ଏକ ବିରାଡି ରହୁଥିଲା । ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦତ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ବିରାଡିଟି ବେଶ୍ ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ବିରାଡିର ତ’ ମୂଷା ହେଉଛି ପ୍ରଧାନ ଖାଦ୍ୟ । ଆଶ୍ରମରେ ଏକ ମୂଷାକୁ ଦେଖି ତାକୁ ବିରାଡି ଖାଇବାପାଇଁ ମନସ୍ଥ କଲା । ଦିନେ ସୁଯୋଗ ଦେଖି ମୂଷାକୁ ମାରିବାପାଇଁ ଗୋଡାଇଲା । ବିରାଡିଟି ଗୋଡାଇବାର ଦେଖି ମୂଷା ପୁଣି ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଧାଇଁଲା ଓ ତାକୁ ବଂଚାଇବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲା । ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ମୂଷାର ଅନୁରୋଧକୁ ଏଡାଇ ନପାରି କହିଲେ, “ହେ ମୂଷିକ ! ତୁମେ ଏଇ ବିରାଡିକୁ ଦେଖି ଭୟ କରୁଛ! ମୁଁ ତୁମକୁ ବଂଚାଇବାପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି । ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଏକ ବିରାଡିରେ ପରିଣତ କରିଦେବି । ଯାହାଫଳରେ ତୁମେ ବିରାଡିକୁ ଦେଖି ଆଉ ଭୟ କରିବ ନାହିଁ ।” ଏହା କହି ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ସଂଗେ ସଂଗେ ମୂଷାକୁ ବିରାଡିରେ ପରିଣତ କରିଦେଲେ ।

        କିଛିଦିନ ଗଲା । ମୂଷାଟି ବିରାଡି ରୂପ ଧାରଣ କରି ଆଶ୍ରମରେ ରହୁଥାଏ । ଦିନେ ହଠାତ୍ ଆଶ୍ରମ ନିକଟରେ ଏକ କୁକୁର ବୁଲୁଥିବାର ଦେଖାଗଲା । ବିରାଡି, କୁକୁର ତ’ ଆଜନ୍ମରୁ ଶତ୍ରୁ । ଆଶ୍ରମରେ ବିରାଡିକୁ ଦେଖି କୁକୁର ତାକୁ ମାରିବାପାଇଁ ଗୋଡାଇଲା । କୁକୁର କବଳରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବାପାଇଁ ବିରାଡି ଯାଇ ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କ ନିକଟରେ ପୁଣିଥରେ ପହଁଚିଲା । କୁକୁର କବଳରୁ ବିରାଡିକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଯାଇ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ବିରାଡିକୁ କୁକୁରରେ ପରିଣତ କରିଦେଲେ । କୁକୁରଟି ସାମ୍ନାରେ ଆଉ ଏକ କୁକୁରକୁ ଦେଖି ସଂଗେ ସଂଗେ ଆଶ୍ରମ ଛାଡି ପଳାଇଲା । ଏହିପରି ବିରାଡିଟି କୁକୁର ରୂପ ଧାରଣ କରି ଆଶ୍ରମରେ କାଳାତିପାତ କରୁଥାଏ ।

        ଦିନ ପରେ ଦିନ ଗଡିଚାଲିଲା । କୁକୁରଟି ହଠାତ୍ ଆଶ୍ରମ ନିକଟରେ ଏକ ବାଘକୁ ଦେଖିଲା । ବାଘକୁ ଦେଖି ପ୍ରାଣରକ୍ଷା କରିବାପାଇଁ ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଧାଇଁଲା । କୁକୁରର ଭୟଭୀତ ହେବାର କାରଣ ଜାଣି ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ସଂଗେ ସଂଗେ କୁକୁରକୁ ଏକ ବାଘରେ ପରିଣତ କରିଦେଲେ । ଆଶ୍ରମ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବାଘକୁ ଦେଖି ଅନ୍ୟ ବାଘଟି ପଳାଇଗଲା । ବାଘର ପ୍ରକୃତି ତ’ ମନୁଷ୍ୟ ମାଂସ ଭକ୍ଷଣ କରିବା । ସେ ବା’ ଏଥିରୁ କିପରି ବାଦ୍ ଯିବ । ବାଘଟି ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କୁ ଦିନେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲା । ବାଘର ଏପରି ଆଚରଣ ଦେଖି ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ସଂଗେ ସଂଗେ ବାଘକୁ ମୂଷାରେ ପରିଣତ କରିଦେଲେ । ମୂଷାଟି ତା’ର ପୂର୍ବ ଅବସ୍ଥା ଫେରି ପାଇଲା । ତେଣୁ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ କଦାପି ଅତ୍ୟଧିକ ପରିମାଣରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ । ସମୟ ସୁଯୋଗ ଦେଖି ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ହିଁ ତୁମକୁ ବିପଦରେ ପକାଇଥାଏ ଠିକ୍ ଯେମିତି ମୂଷା ରୂପୀ ସିଂହଟି ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କୁ ଅସଲ ବାଘର ରୂପ ଦେଖାଇ ଦେଇଥିଲା ।

1 2 3 72